Մինչեւ Հիմա(Հալէպիս)


Գէորգ Պետիկեան

Մինչեւ հիմա տակաւին,
Անհամբեր մանկան մը նման,
Կը սպասեմ, որ երկինքէն,
Փայլուն աստղ մը սահի վար.
Որ իր բոցովը կարմիր,
Սփռէ իր լոյսը կրկին,
Չոր քարերուն քաղաքին,
Որոնց վրայ տակաւին,
Պայծառ յուշերս հին,
Երկչոտ մուկերու նման,
Անցեալին հետ գաղտնօրէն,
Իրենց պարը բռնած են:

Մինչեւ հիմա տակաւին,
Անմեղ մանկան մը նման,
Ես կը սպասեմ, որ երկինքէն,
Փոքրիկ պարիկ մը իջնէ ցած.
Ու գտնելով զիս յանկարծ,
Կախարդական հարուածով,
Եւ աստղածորան իր ցուպով,
Արթնցնէ կրկին,
Անկեղծ ու մեծ,
Բոլոր սէրերս նախկին,
Որ հոգիս ալ իրենց հետ,
Հպարտ հեւքը վերապրի:

Մինչեւ հիմա տակաւին,
Նոյն մանկան նման,
Ես կը սպասեմ միշտ կարօտով,
Որ երկինքէն իյնայ վար,
Փոքրիկ հրաշք մը գաղտնի,
Ու շունչ տայ կրկին բոլորին,
Յետոյ բազուկներուն մէջ սեղմած,
Հետը տանի այն հեռու,
Կեանքի կանաչ մարգերուն,
Որոնց վրայ ես անհոգ,
Շատ ժամանակ, սէրերուս ձեռքէն բռնած,
Երկարօրէն ճեմեցի:

Ու մինչեւ հիմա տակաւին,
Այդ մանկան նման,
Ամէն վայրկեան,
Կեանքի ծփանքին մէջ արագ,
Խորաթափանց եւ մոլոր,
Խոստումներու ճամբուն եզրին,
Անօրինակ տենչով լեցուն,
Ժամերս արթուն,
Կը սպասեմ՝ վերադարձիդ,
Դուն երիտասարդ հորիզոնիս,
Անբիծ պատկերն առաջին:

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*