ԳԱՐԱՏՕԼԵԱՆ ՏԻՊԱՐԸ

Զ․Թ․
Արդեօք կարելի՞ էր Նոր Աշխարհ ժամանել եւ հարիւր առ հարիւր պահել արմատները․․․եւ այդ ալ Մուսա Լեռցիի արմատները։
Արդեօք կարելի՞ էր տասնեակ տարիներ բնակութիւն հաստատել Միշիկընի նման նահանգի մը մէջ եւ այդ ալ ինքնաշարժներու եւ «մոթաուն»-ի քաղաք Տիթրոյթի մէջ եւ պարզ ու մէկին մնալ հարիւր առ հարիւր Մուսա Լեռցի։
Արդեօք կարելի՞ էր, այս վերջին տարիներուն սնանկացած Տիթրոյթի մէջ ապրիլ եւ շարունակ գործել հաչս իր պաշտած կուսակցութեան, միութեան ու ծուխին։
Պատասխանը, առանց տատամսումի եւ երկմտանքի «այո՛» էր Անդրանիկին համար․․․ընկեր Անդրանիկ Գարատօլեանին համար։ «Սառնարանէն ելած մարդ»-ու եզակի տիպար մը։
Այսպէս տասնեակ տարիներէ ի վեր Անդրանիկ Գարատօլեան Տիթրոյթի ․․․եւ անշուշտ նոյնքան հետեւողականութեամբ Մուսա Լեռցիներու «Հայրենիք»-ի թղթակիցն էր։ Բծախնդիր էր ան, գեր-բծախնդիր, այնքան մը որ բազմիցս կը կապուէր վերյիշեցումներ, յաւելումներ եւ մանրամասնութիւններ կատարելով։
Անգամ մը եւս տեղին է կրկնել, թէ ան ամէնայն մանրամասնութեամբ եւ բծախնդրութեամբ, ան կը կատարէր իր պարտականութիւնը։ Ե-նամակով ղրկելէ ետք, եւ նոյնիսկ ստացման պատասխանն ալ ստանալով, ան հեռաձայն մըն ալ կ՛ընէր, պարզապէս հաստատ ըլլալու համար, թէ իր գրած թղթակցութիւնը հասա՞ծ է, թէ ոչ։
Այո՛ ․․․ «հին գլուխ» էր Անդրանիկը։ Տիպար, բնաւորութիւն, երեւոյթ մը որ ժխտական ձեւով պէտք չէ, դեռ աւելին կարելի չէ ակնկալել։ Նաեւ «տաք գլուխ» մըն էր ան, սակայն միշտ կցուած վերոյիշեալ բացատրողականով։
Է՜հ այդպէս թրծուած էր ան։ Նոյնիսկ ճակատագիրը այնպէս մը պատահեր, որ ան Ալասքա կամ Հաուայի հաստատուէր, ան պիտի մնար անփոփոխ Մուսա Լեռցին։
Կառչած իր պատկանած կուսակցութեան՝ Հ․Յ․Դ․-ին ծրագրին, կանոնագրին եւ սկզբունքներուն, ան ամենադոյզն սխալը անընդունելի կը նկատէր եւ այդ գծով ալ գործի կը լծուէր, սակայն միշտ ալ յարգելով խողովակները, կարգն ու կանոնը։
Քաջատեղեակ էր, թէ Չորեքշաբթի օրերը «Հայրենիք»-ի թիւը աւարտելու եւ տպարան ուղղարկելու օրն էր եւ վստահաբար ան անհամբեր կը սպասէր յաջորդ օրուան, որպէսզի իր «տերտ»-երը (կատակելով կը նկարագրէինք իբրեւ «լուր ցաւեր») պատմէր։
․․․Եւ այսպէս, յաջորդ օրը՝ Հինգշաբթի անխուսափելի էր անոր հեռաձայնը; Մէյ մը որ ընկալուչը կը վերցնէի, գիտէի թէ երկար էր զրոյցը։ ․․․Զրոյց մը, որուն մէջ, մերթ ընդ մերթ ու ամենէն աւելի շատ գործածուած նախադասութիւնն էր․- «Կը ներես ընկեր, շատ կը խօսիմ» ներողամտութիւնը։
Նոյնիսկ բջիջային հեռաձայնիս մէջ, գոյութիւն ունի պատգամ մը, որ կը սկսի միեւնոյն ներողամտութեամբ։ Պատգամ մը, որ պահած եմ եւ ցարդ չեմ ջնջած։
Հուսկ, կարելի չէ իր ծուխէն ներս անաչառօրէն ծառայած հլու սարկաւագին մասին այս քանի մը տողը աւարտել խունկով եւ մոմով։

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*