ԳԱՐՈՒՆ ՈՒ ԾԻԾԵՌՆԱԿՆԵՐ

Գրիշ Դաւթեան

Գարուններ կան,

որ իրենց ծիծեռնակներն ունեն,

որ եղանակաւորում են

տարին, ժամանակը,

որ կեանքն է:

Կեանքը իր մեղեդին ունի,

իր երգը,

որ զրնգում է զանգի նման,

որ կախուած է մեր դպրոցում:

Նրա ղողանջը

բախտավորութեան մի խազ ունի,

եւ դուր է գալիս իմ սրտին:

Նոյն զգացումով եմ

զանգեր նկարում

ամանորեայ շնորհաւորաքարտերի վրայ…

Բախտաւորութեան մեղեդին եմ զրնգացնում,

որ սկիզբ է առնում մեր դպրոցից

ու տարածւում է,

հասնում է մերոնց ու ժամանակին,

որ մտնում ենք դասարան,

որ կեանքն է…

Ծիծեռնակները ծլվլում են

ու բոյն են շինում…

… Մենք ենք,

որ սիրաբանում ենք,

գաղտնի ժամադրութիւնների ենք գնում

ու առնում ենք համը…

… Որ ընտանիք ենք կազմում,

եղանակաւորում ենք համանուագը

հնչեղ խազերով,

ամանակով ու ժամանակով,

որ կեանքն է:

Կեանքն իր զեփիւռն ունի,

որ շրշում է մեր պարտէզում,

մեր դպրոցի բակում,

ու շոյում է ծառ ու ծաղիկ

ու վարդ,

որ աւելի բուրումնաւետ են

քան երազը…

… Ծառ ու ծաղիկ ու վարդ՝

մեր ունեցուածքը…

Դրանք մեր մտածումներն են,

մեր ցանկութիւններն են,
մեր հույզերն են,

մեր սէրերը…

… Որ վայելում ենք ժամանակի ընթացքում,

որ կեանքն է,

եղանակաւորուած,

զրնգացող եւ շրշող…

Այդ բոլորով է,

որ սիրում եմ ծիծեռնակներին,

որ սիրում եմ գարունը:

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*