ԿԵԴՐՈՆԱԿԱՆՑԻՆ ՀԱՆԴԻՊԵՐ Է ԻՄԱՍՏՈՒՆ ԺԸՊՐԱՆ ԽԱԼԻԼ ԺԸՊՐԱՆԻ

            Գրատան մէջ թափառելու եւ գիրքեր շօշափելու հաճոյքէն զրկուեցանք: Արդիականացանք: Համացանցով գիրք կը գնենք, դրան զանգը կը հնչէ եւ գիրքը կը հասնի: Այսօր գիրք մը եկաւ եւ նոյն պահուն եկաւ Արմենակ:

            Մեր արուարձան քաղաքը ոչ թէ սպիտակ սաւանի տակ է, այլ՝ սպիտակ վերմակի: Փողոցը դատարկ է: Մայթին վրայ ոտնահետքեր չկան: Արմենակ պէտք է ըլլալ զրուցելու սիրոյն՝ ձիւն եւ բուք անտեսել: Լաւ է որ ինք կայ, հեռատեսիլի մարած ժպիտով եւ ուռած շրթներով աղջիկներու կրկնութիւններէն փրկուելու համար:

            Մակարուհին կանաչ թէյ բերաւ եւ յունական մեղր, սողսկող ցուրտին դէմ ճակատելու համար: Արմենակ լուրերու ամփոփումը ըրաւ. Հայաստան՝ իր տասներկու նախարարներով, կողոպտուած միլիոններու պատմութիւններով, ժողովներով, գացող-եկող կարեւորներով:

            Ասմունքողի պէս ըսաւ. «Նոր իշխանութիւն, նոր յոյսեր, մինչեւ յաջորդ նորը»:

            Հասկցայ, որ լուրջ լրագրողի մը խօսքէն աւելին կար լեզուին տակ:

            – Մակա՛ր, ինչո՞ւ մարդիկ խուլ են, չեն լսեր, չեն ուզեր լսել իմաստունները:

            – Նորէն ի՞նչ գտեր ես:

            – Լիբանանցի Ժըպրան Խալիլ Ժըպրանը: Թէեւ իր հայրենակիցները երբեք զինք չեն լսեր: Վարչապետ եւ նախարարներ ունին, բայց կառավարութիւն չունին: Որքա՜ն պիտի ուզէի, որ գէթ հայերս, Հայաստան եւ սփիւռք(ներ), լսէինք այս Ժըպրանը, ոչ միայն իշխողները, նաեւ անոնցմով խանդավառուող-ծափահարողները:

            Կը թուէր թէ Արմենակ ինքզինք Հիչքոքի տեղ դրած էր, եւ քաղաքավար սպասումս սըսփէնս կը համարէր:

            – Լա՛ւ, ըսէ՛ վերջապէս, ի՞նչ կ’ըսէ Ժըպրանդ:

            – Կ’ըսեմ, բայց կը խնդրեմ, որ թերթ հրատարակող ծանօթներուդ գրես եւ ըսես, որ Ժըպրանի աչքերով դիտեն մեր կեանքը, այդ ըսեն ընթերցողին եւ զիրենք լսողին:

            Արմենակ թղթիկ մը հանեց ծոցի գրպանէն եւ կարդաց. «Խղճալ այն ազգին ուր նոր իշխող մը կը դիմաւորուի փողի աղմուկով, վտարուելու համար հայհուչներով, ծափահարելու համար ուրիշ մը, ինչպէս նախորդը, փողի նոյն աղմուկով»:

            – Ի՞նչ կ’ըսես: Այսօրուան ներբողականի փողերը ի՞նչ պիտի նուագեն վաղը, երբ ամբոխայնութիւն-պոպուլիզմը առագաստները վար առնէ,- բարձրաձայն մտածեց Արմենակ:

            Չյուսահատեցնելու համար Կեդրոնականցին, ըսի.

            – Արմենա՛կ, մի՛ զարմանար, պատմութիւնը յարաշարժ է, մէկը կ’երթայ, միւսը կու գայ, վերը թարանթելլա կը պարեն, վարէն միամիտները կը դիտեն եւ յաջորդաբար լաւ պարողները կը ծափահարեն:

            – Ուրեմն մարգարէները եւ անփոխարինելիները կ’ընդունուին եւ ճամբու կը դրուին փողով ու թմբուկով քաղաքականութիւն կոչուած բեմին վրայ:

            Կեդրոնականցին ձմրան թաքնուած արեւը չանհետացած գլխարկը առաւ եւ գնաց: Էլպիսին խոստացած էր չուշանալ:

            Եթէ հայերս Ժըպրան Խալիլ Ժըպրան չկարդանք անգամ, ի՞նչ բան կ’արգիլէ, որ երբեմն լսենք անհեթեթութիւններու դատախազ անկեղծիք Կեդրոնականցին:

            Ի դէպ, յառաջիկայ Նոր Տարուան բացիկներու շարքին, Հայաստանի յուզիչ տեսարաններու վերարտադրութիւներու կողքին, բացիկ մըն ալ պատրաստող կը գտնուի՞ լիբանանցի Ժըպրանի խօսքով եւ բացիկներ ղրկել աշխարհի հեռուի եւ մօտի բոլոր հայերուն:

            Արդեօ՞ք մեկենաս մը պէտք է փնտռել, թէեւ մեկենասները մարմարը կը սիրեն:

 

Մակար ի Գաղիա, Յունուար 2019

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*