ՏՐՈՓ ՈՒ ԽՈԿ


Սօսի Միշոյեան Տապաղեան

 

***

Միշտ ժպտացիր փորձելով թաքցնել ճշմարիտ եսդ եւ ներքին մորմոքդ. սակայն յորձախոր աչքերուդ մէջ ես խորհուրդ գտայ, խորիմաստ ու խորագէտ: Եւ մակերեսայնութենէ ու ծանծաղութենէ չբաւարարուած՝ սուզուեցայ աչքերուդ խորաջուրին մէջ: Որքան խորացայ, այնքան խորուտքներ բացուեցան դէմս: Տղմախոր աչքերդ չկրցար փակել ու անոնք դաւաճանեցին ժպտացող շրթներուդ:

 

***

Ըսուած է. «Ինչքան քաղաքը մեծնայ, այնքան մարդիկ կը պզտիկնան»,

հապա  ինչո՞ւ պզտիկ քաղաքին մէջ անգամ, մարդիկ տակաւին պզտիկ կը մնան:

 

***

«Եղունգ ունիս՝ գլուխդ քերէ», ըսին։

Լուր չունին, սակայն,

որ ես՝ եղունգ կրծողս,

եղունգ չունիմ գլուխս քերելու.

Փոխարէնը՝ խորքերուս մինչեւ յատակը

սուզուած մտահոգութիւններս

դուրս կը նետեմ

ու թերաճ եղունգով կը մագլցիմ:

 

***

Ի զուր սիրտդ տուի կուկըլին

որ թարգմանէ:

Ան չյաջողեցաւ հասնիլ ամրափակ խորութեանդ:

 

***

Ու հիմա երբ սպառած են բառերս բոլոր,

թերեւս աւելի լաւ պիտի ըլլայ

միայն ժպիտ մը ղրկել սմայլինկի.

ընդունիր զայն իբրեւ ասք,

հիմա երբ սպառած են բառերս բոլոր:

 

***

Մութին մէջ կը կծկուիմ

սմքող գետին պէս

կ՚ընկրկիմ

մեռնող տերեւին…

 

Դող,

շունչ մը խռպոտ,

խցում։

 

Թերեւս ուզէի վիճիլ,

կռուիլ,

սուլել հովին պէս,

դուրս ելլել

սեղմուող բջիջներէս

ու լոյսին մէջ

տեղ մը

յորդիլ։

 

 

 

 

 

 

 

 

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*