ԿԵԴՐՈՆԱԿԱՆՑԻՆ ՆԻՒ ԵՈՐՔԻ ՄԷՋ

            Ինչպէս տարի մը առաջ, Էլպիս եւ Մակարուհին Արմենակը եւ զիս Նիւ Եորք բերին Սեւ Ուրբաթի առիթով, black friday: Ցուրտ էր: Կիները շուկաները չափեցին, Արմենակ Մեթրոփոլիթէն թանգարանը գնաց հայկական ցուցահանդէսը տեսնելու:

            Ես ալ համագարգիչիս հետ ման եկայ հայաշխարհի մէջ:

            Երեկոյեան երեքն ալ արշաւանքէ վերարդաձան: Լաւ ամերիկացիի պէս պատրաստ ճաշեր բերած էին, խորոված հաւ եւ պիցցա, որոնց ընկերացաւ կանաչ թէյը: Գիներու մասին զեկուցումէն ետք, Արմենակ պատմեց:

            – Մակա՛ր, ոչ թէ խօսքով, այլ մեր արժէքով հրապաակ եկած էինք: Մեր արմատներով խօսած էինք աշխարհահռչակ թանգարանի սրահներէն: Անկրկնելի Թորոս Ռոսլին, մանրանկարչութեան նմանող խաչքարեր, ձեռագիր լուսաւոր մատեաններ, հայրենանուածներու շալակով փոխադրուած ինքնութենէ չհրաժարելու խորհրդանիշ վանքի դուռ, հոն էին: Օտարներու համար մշակութային ծանօթացում եւ վայելք: Երեքշաբթի լուռ օրով եկած էին նաեւ աշխատանքէ դադրած հայ մարդիկ, այր եւ կին:

            – Ուրեմն առանց բարձրախօսի, փողի ու թմբուկի, որակով ուզած էինք ճանչցուիլ,- ըսի:

            – Ճի՛շդ: Մինչեւ թանգարան բազմաթիւ պլոքներ քալելէ եւ սրահներու մէջ դառնալէ ետք, նստարան մը գտայ եւ շնորհ ըրի սրունքներուս: Մարդիկ փսփսալով կը խօսէին, յայտնի չէր, թէ ո՞վ հայ էր: Հանգստեան կոչուած ներկայանալի այր մը եւ կին մը ուշադրութիւնս գրաւած էին: Համոզուած էի, որ հայ էին: Քաջութիւնս հաւաքելով հարցուցի, որ հա՞յ էին: Հայ էին եւ հայախօս: Զրուցեցինք: Քալիֆոռնիայէն անգլիագիր հայկական թերթը կը կարդար համացանցով: Կէս դար առաջ գտնուած էր Փարիզի Մարի Նուպար հայ ուսանողական տունը, երբեմն այցելած էր Կապոյտ փողոցի Հայ Մշակոյթի Տունը: Հարցուց ՅԱՌԱՋ թերթի մասին: Ըսի որ թերթը չկար այլեւս, փոխարինուած էր:

            – Լաւ մարդու հանդիպեր ես:

            – Նկատելով որ սահուն հայերէն կը խօսէր, հարցուցի, որ տեղւոյն հայերէն թերթը, ՀԱՅՐԵՆԻՔ-ը կը կարդա՞ր: Զարմանք: ՀԱՅՐԵՆԻՔ-ի գոյութենէն լուր չունէր: Թերթվաճառ դարձայ: Ըսի որ Պոսթըն լոյս կը տեսնէր, կը հասնէր նաեւ Նիւ Եորք, կրնար այդ թերթն ալ համացանցով կարդալ: Պիտի հեռաձայնէ եւ «սուրճի մը պիտի երթանք» եւ յոյս ունիմ, որ հայ թերթին մէկ յաւելեալ ընթերցող պիտի ապահովեմ:

            – Հո՞ս ալ միսիոնար պիտի ըլլաս: Գաղիան չբաւե՞ց:

            – Մակա՛ր, հարցը իմ միսիոնարութիւնս չէ: Վերադարձի ճամբու ընթացքին, գետնուղիի խլացնող դղրդոցին մէջ կը մտածէի, որ այս նոր սերունդ չեղող հայախօս հայը, ինչպէ՞ս տեղեակ չէր, որ իրմէ քարընկեց մը հեռու հայերէն թերթ կար: Տեղ մը բան մը սխալ է Դանիոյ թագաւորութեան մէջ, ըսած է Շէքսփիր:

            – Արմենակ, Սփիւռքը Դանիա չէ, թէեւ հիմա հոն ալ հայեր կան, բայց Շէքսփիր չունին:

            – Ինչո՞ւ չենք յաջողած հայ թերթը հայ տան վանդակին մէջ պահել, որպէսզի հայ տունէն հայոց հոգիները կուտ ուտելու համար ուրիշ տեղեր չերթան,- եզրակացուց տխուր եւ իմաստուն ֆաքիրԿեդրոնականցին:

Մակար, 28 նոյեմբեր 2018, Երկնաքերներու քաղաք

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*