ԻՐԱՒԱԶՐԿՈՂՆԵՐՈՒ ԽԱՂԱՂՈՒԹԵԱՆ ԹԱՏՐՈՆԸ ԵՒ ԿԵԴՐՈՆԱԿԱՆՑԻՆ

 

           Այսօր, 12 նոյեմբերին, անձրեւ կը մաղուէր, եւ երկինքը՝ գորշ, Էլպիս եւ Արմենակ բախեցին մեր դուռը: Մակարուհին թէյ պատրաստեց, Հայաստանէն բերուած մեղր ընկերացնելով:

            Երէկ 100-ամեակն էր առաջին համաշխարհային պատերազմին վերջ տրուած զինադադարին, որուն ընթացքին թրքական անբուժելի աւազակային մոլեռանդութեան զոհ գացած էին հայն ու անոր հայրենիքը: Եօթանասուն նախագահներ եւ վարչապետներ եկած էին Լոյսերու քաղաքը հին զինադադարը տօնելու:

            Ոչ մէկ բանէ բացակայ Արմենակ պատմեց:

            – Երէկ առտու կանուխ Յաղթական Կամար գացի, գէթ հեռուէն ներկայ ըլլալու համար մեծերու անկեղծ-կեղծաւոր հանդէսին: Խօսեցան մահ եւ խաղաղութիւն, բայց ոչ մէկ խօսք վասն արդարութեան եւ ազատութեան մղուած պատերազմէն վերջ եղած իրաւունքի վերկանգնումի եւ ոճիրներու դարմանումի մասին: Գէթ մէկ բառ ալ ըսուէր մեր աղմկարարութեամբ եւ սպառած մելանով յիշուող հայկական ցեղասպանութեան եւ մեր պատմական հայրենիքի գրաւման-ազատագրութեան մասին:

Կեդրոնականցին դեռ կրնար թափով շարունակել, եթէ Էլպիս չմիջամտէր.

            – Այսքան տարի խօսեցար, լսեցիր, բայց չհասկցար: Մեծերուն համար քու ըսած խնդիրներդ չկան: Անոնք առեւտուր կ’ընեն: Խաղաղութիւն կ’ըսեն, զէնք կը ծախեն, որպէսզի լաւ ապրին: Մարդիկը մի՛ յոգնեցներ:

– Սիրելիս, ձգէ՛ որ խօսի, որպէսզի մենք ալ աշխարհէն տեղեակ ըլլանք,- ըսի:

            – Այսպէս,- շարունակեց Արմենակ,-  խօսեցան միլիոնաւոր մեռեալներու մասին, չյիշեցին մեր մէկուկէս միլիոնը եւ հայրենազրկուածները: Մեղաւոր եւ մեղսակից հոն էին, Հայաստանն ալ հոն էր, ի՞նչ տալու եւ ի՞նչ առնելու համար: Ոչ ոք ըսաւ, որ ոճիրի, կողոպուտի եւ իրաւազրկման վրայ խաղաղութիւն չի ստեղծուիր, այլ կը խաղցուի ինքնագոհներու զաւեշտ:

            – Բան չըրին եւ պիտի չընեն, բացի երբեմն շռայլուող մխիթարական խօսքէ: Ինչո՞ւ ժամավաճառ ըլլալ եւ խեղճանալ գութ հայցելով,- կրկին միջամտեց Էլպիս:

            Կարծես Արմենակ չլսեց Էլպիսի դժգոհութիւնը եւ դառնալով ինծի, ըսաւ.

            – Մակա՛ր, դուն ի՞նչ կ’ըսես:

            – Ի՞նչ պիտի ըսեմ, որ չես գիտեր:

            – Եթէ հոն ըլլայի, յարգարժաններու կողքին, փոխանակ մեր ժողովուրդին առջեւ պոռալու ՄԵՐ ՀՈՂԵՐԸ եւ պաստառ պարզելու, մեծերուն առջեւ կը պարզէի պաստառը, որ իմացնեմ, թէ իրաւազրկուածներուն համար փքուածներու թատրոնը ամբոխները ոտքի քնացնելու կը ծառայէ: Այսօր իմացայ, որ հանդիսաւոր ելոյթներէն ետք, ժողովի ընթացքին, Հայաստանի վարչապետի պաշտօնակատար Նիկոլ Փաշինեան խօսած է մէկուկէս միլիոնի եւ Արցախի ժողովուրդի ինքնորոշման մասին:

            – Յետոյ ի՞նչ,- հարցուցի:

            – Հարցո՛ւր մելան հոսեցնողներուն եւ բարձրախօսները յոգնեցնողներուն: Ինչո՞ւ ազգովին, մեծ եւ շարքային, չենք յաճախեր Խրիմեանի եւ Րաֆֆիի «Խենթ»ի դպրոցը,- ըսաւ Արմենակ:

            Մակարուհին սուրճի բաժակներով հարցը լուծեց:

            Եթէ խորհրդաժողով մը գումարենք Սուրճը եւ Հայոց Հարցը օրակարգով, թերեւս աւելի լաւ կ’ըլլայ: Կեդրոնականցին կը ղրկենք Մեծերու Ակումբի ժողովին:

 

Մակար ի Գաղիա, 12 նոյեմբեր 2018

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*