ԿԵԴՐՈՆԱԿԱՆՑԻՆ  ԱՀԱԲԵԿՉԱԿԱՆ ԲՋԻՋ ՊԻՏԻ ՍՏԵՂԾԷ

 

            Ցուրտին դէմ կը պայքարինք, վառելանիւթ կը խնայենք, որպէսզի մթնոլորտը չապականի: Բայց ինչպէ՞ս պայքարիլ հայերէնի ապականման դէմ:

            Զարտուղի կամ ճիշդ ուղի Արմենակ առաւօտեան ժամը ճիշդ տասնին դրան զանգը հնչեցուց: Առանձին էր: Մակարուհին սուրճ բերաւ եւ անհետացաւ: Օրուան այդ պահուն կիները զբաղած կ’ըլլան մաքուր սենեակերը կրկին մաքրելով:

            Արմենակ լրջութեամբ ըսաւ.

            – Մակա՛ր, հայ չարագործներու դէմ ահաբեկչական բջիջ մը պիտի ստեղծեմ:

            Այնքա՜ն բազմատեսակ են չարագործները, որ ստիպուած հարցուցի.

            – Ո՞ր չարագործներուն դէմ:

            – Ոչ թերթերուն, ձայնասփիւռին, հեռատեսիլին ամէն օր մերկացուցածներուն դէմ, անոնց դէմ օրէնքներ կան, նոյնիսկ երբ չեն գործադրուիր:

            Անտարբեր չըլլալու համար հարցուցի.

            – Արմենակ, օրէնքով չնախատեսուած չարագործնե՞ր ալ կան:

            – Կան, սիրելիս, կան: Հոգիի, միտքի, ազգային բարոյականի դէմ գործողներ, որոնք անպատիժ կը մնան:

            – Ըսէ՛, հասկնանք:

            – Պետութիւն, ակադեմիա, կաթողիկոսներ, ոչ ալ հայապաշտպան կուսակցութիւններ չեն լռեցներ տակառային աղմուկով երգողները: Ինչպէ՞ս եւ ինչո՞ւ կը հանդուրժեն, որ բեմի վրայ գալարուող եւ խօսափողի տէր դարձած մի ոմն պոռչտայ՝ հայերէ՛ն, հայերէ՛ն, ԿԸ ՅԵՐԳԵՄ: Զուարճացնելող լիաբուռն վճարուած երգիչէն ինչո՞ւ չի պահանջուիր քերականութեան դաս առնել, սորվելու համար, որ կը յերգեմ, կը յերգեմ յանկերգը հայերէն չէ: Ինչո՞ւ օձիքէն բռնելով բեմէն վար չեն առներ չարագործը:

            – Արմենակ, ե՞րբ պիտի հասկնաս, որ հիմա նոր իմաստութիւն է ըսել՝ այսպէս ալ կ’ըլլայ այնպէս ալ:

            – Կուշտ ճգնաւորի պէս կը խօսիս: Ինչո՞ւ կամաւոր կոյր կ’ըլլաս եւ կարդացած թերթիդ մէջ, նաեւ համացանցի վրայ հպարտօրէն դրուած, չես տեսներ, որ խորագրին մէջ մեծատառ կը գրեն վճառել, փոխան  վճարելի:

            – Արմենակ, աւելի լաւ է այդպէս գրել, խօսիլ եւ երգել, փոխանակ աշխարհի բոլոր լեզուներով խօսելու եւ գրելու:

            – Մեր մեծերը այդպէս կը մեռցնեն մեր ինքնութիւնը: Այդ մալէշի մշակոյթով ազգ չ’ապրիր, ինթէկրէ կ’ըլլայ, եւ կը մնայ ծագումով հայ ըլլալու երջանիկ տխրութիւնը:

            – Յետո՞յ…

            – Եթէ քանի մը խենթ գտնեմ, կրակի կու տամ վճառող խմբագրատունը եւ կը յերգեմով թնդացող սրահի բարձրախօսները եւ ելեկտրական հոսանքը կ’անջատեմ:

            – Իրաւունք ունիս: Բայց այդ չարագործները հրապարակին տէր են: Անոնց պաշտպանները, կ’ըսեն՝  պօֆ, պարապ բաներ կը խօսիք…

Արմենակ հառաչելով եզրակացուց.

            – Իշուն  գէթ աւանակ պէտք է ըսել, որ գիտնայ թէ երկար ականջներ ունի:

            Ըսաւ, պատասխանի չսպասեց եւ գնաց:

            Հիմա կը սպասեմ որ քանի մը հրդեհ տեղի ունենայ եւ քանի մը սրահ մութի մէջ մնան, երբ Արմենակի ահաբեկչական բջիջը գործի անցնի…

 

Մակար ի Գաղիա, 24 յունուար 2018

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*