Hairenik Weekly Newspaper

Ազգ.Քարէն Եփփէ Ճեմարանի  Հիմնադրութեան 70-ամեակի Առթիւ.- Տարեդարձս է

 

Գէորգ Պետիկեան

2017՝ Արդէն 70-տարեկան եմ եւ տարեդարձս է: Շատեր պիտի հարցնեն, թէ ո՞վ եմ ես: Բացատրեմ: Ես, Հալէպի Ազգ. «Քարէն Եփփէ» Ճեմարանն եմ: Գիտեմ, որ կը ճանչնաք զիս: Բայց կ’ուզեմ քիչ մը աւելի մօտենալ ձեզի: Ըսեմ, որ աշխարհացրիւ սաներս ու համակիրներս, հայահոծ գաղութներու մէջ,  այս տարի ծնունդսպիտի յիշատակեն կամ արդէն սկսած են աւանդական այս գեղեցիկ սովորութեան:

Հպարտօրէն նաեւ կրնամ աւելցնել ըսել, թէ իմ այս ծնունդս պատահականութեան արդիւնք չէր: Եթէ կ’ուզէք, հայ ժողովուրդի մտաւոր ապագայով մտահոգ եւտագնապող հայորդիներու տեսիլքէն էր: Անոր համար, կառչած մնացի հայութեանս ու մշակոյթիս ու դարձայ տեսակ մը փարոս՝ հայութեան եւ գիտութեան:

Զիս ծնողները, մեծ դերակատարութիւն մը ինծի վստահած էին, անգնահատելի, որովհետեւ ծնունդ տուած էին ի սէր եւ ի խնդիր հայ նոր սերունդներունծառայութեան համար: Զիս աշխարհ բերած էին, որպէսզի այդ նոր սերունդի մտքերուն եւ հոգիներուն մէջ վար ու ցան ընեմ, եւ աւելին՝ արեւմտահայերէնիանաղարտ պահպանման ու զարգացման անհրաժեշտ միջոցները որոնեմ: Անկեղծօրէն եւ հպարտ նաեւ ըսեմ, որ օրին ծնողներուս շնորհքը  խառ-նուած էր նոյնայդ սիրելի ծննդավայր Հալէպիս հասարակութեան կեանքին հետ:Որովհետեւ բոլորը կը հաւատային, որ ես անձնապէս պատմական անփոխարինելիառաքելութիւն մը ունէի փոխանցելիք, մեր մայրենիի ոգիէն  եւ գաղափարական մեծութենէն:

Տարեդարձս է ըսի: Նոյնքան ալ՝ տօնահանդէս:

Ուրախ եմ եւ երջանիկ, որովհետեւ հպարտօրէն, ականատես եղած եմ անցնող 7 տաս-նամեակներու վրայ երկարող կեանքիս, գործելակերպիս, աշխատանքիս,ծրագրումներուս ու մանաւանդ ներկայութիւնս իմաս-տաւորող սաներուս ճիգերուն, յաջողութիւններուն, աշխատանքներուն եւ որոնումներուն:

Անոր համար են այս տողերս: Բիւր շնորհակալութիւն:

Կեանքի կոչուելէս ի վեր, ո՛չ ոք կը հաւատար, որ ես կրնայի ապրիլ, երթս շարունակել  այսքան երկար եւ տակաւին՝ բարգաւաճիլ: Ո՛չ ոք:

Գիտեմ, որ ինծի եւ իմ նմաններուս համար պատկառելի է տարիքս: 70 տարեկան: Բայց, հակառակ այս տարիքիս, քալեցի կեանքիս ճակատագրային բոլորճամբաներէն: Շատ յաճախ որբացայ, բայց երբեք որբ չմնացի: Ճամբու ընթացքին շատեր կորսնցուցի: Հիները գացին, բայց միշտ համոզուած էի, որ նորերը զիսջերմացնելու պիտի գային՝ Անոր համար է, որ այս օրերուն եւ ինչպէս միշտ, հպարտ եմ ու երջանիկ: Սերունդներ հասցուցած եմ: Վկայ ամբողջ աշխարհը:

Գիտեմ, որ իբրեւ խղճի պարտք, ամէն տեղ բոլոր սաներս հաւաքուած են նշելու, յիշատակե-լու, տօնախմբելու, ոգեկոչելու եւ միաժամանակ իրենց ուխտընորոգելու: Եւ այս է ահա հա-ւաքական հրճուանքը: Որովհետեւ իմ փեթակիս մէջ, հայ լեզուն, հայ գիրն ու գրականութիւնը, եւ վերջապէս հայ մշակոյթն էր, որլայն ծաւալով ծնունդի օրէս ի վեր, տեղ բռնած էր եւ տակաւին կը շարունակէ:

Հաւանաբար կարգ մը գաղութներէ ներս, շատ մը բեմերու վրայ մինչեւ հիմա զիս յիշեցին: Երգեցին: Լաւ խօսքեր արտասանեցին: Ոգեւորուեցան: Ինծի հասցէագրուած կարճ ու երկար ճառեր խօսեցան եւ սիւնակներ գրեցին: Երբեմն ալ յուզումնախառն ու բարձրաձայն երգեցին: Թերեւս ալ արժանաւորներըպարգեւատրեցին ու վերջապէս յիշատակեցին անյետաձգելի պարտականութիւններս ու առաքելութիւնս ու ես կրկին անգամ ծաղկեցայ: Յիշեցին ծնողներս, խնամակալներս, դաստիարակներս, եւ այն բոլոր մեծերն ու պզտիկները, որոնք հովանիիս տակ աչքի լոյս վատնեցին, սորվեցան եւ սորվեցուցին, զիս պահելու համար ժամերով ծրագրեցին ու զիս այս տասնամեակին հասցուցին:

Այս բոլորը, գիտակցումի արտայայտութիւն ըլլալով հանդերձ, ազգային աւանադական վարկագիծին մաս կը կազմեն: Դարձեալ՝ երախտագիտութիւն:

Այսօր, հպարտօրէն կը կրկնեմ, թէ ես 70 տարեկամ եմ:

Անցնող 7 տասնամեակներուն, յառաջացած վտանգները դիմակայելու համար, սաներուս, իմ կեանքովս ու գործովս ճիշդ ճամբան ցոյց տուած էի: Հաւատացէ՛ք,որքա՜ն կարիքը ունինք բոլորս ալ ճիշդ ճամբաներ առաջնորդողներու եւ առաջնորդուելու:

Տարիներու ընթացքին մեր գիրն ու գրականութիւնը եւ մշակութային հարստութիւնը պահելու եւ պահպանելու պարտականութեան ընթացքին, շատ բաներտեսայ: Պատմական օրեր: Տխուր օրեր եւ ժամեր:

Տեսայ որ շատեր հեռացան, կամայ եւ ակամայ: Իսկ ուրիշներ՝ ամրօրէն կառչած մնացին ու տեղի չտուին: Անոր համար, անկեղծօրէն ըսեմ, որ հրաշքներուհամազօր իրականութեան հանդիպեցայ: Միշտ փորձեցի ոտքի կանգնիլ: Չյուսահատիլ: Ու յաջողեցայ, ընձիւղուեցայ եւ երբեմն ալ դժբախտաբար ինձմէ անկախ եւ անհասկնալի պատճառներով, հակառակը պատահեցաւ:

Սակայն միշտ յոյսերս արդարացան ու ես այսպէս ճակատաբացօրէն ծառայեցի նպատակիս: Շնորհիւ իմ յանձնառութեանս, գիտակից սաներս եւ իմ առաքելութեանս հաւատացող հայոր-դիներս, զիս փորձեցին պահել բարձունքիս ու դիրքիս վրայ: Ապրեցայ ժողովուրդիս հետ, սա-ներուս կողքին: Չէ՞ որ ե՛ս հայ մտքի ու հոգիի, հայ մշակի եւ հայ մշակոյթի պահակի պաշ-տօնն ալ ունէի:

Իսկ հիմա:

Հիմա, որ երբ այլեւս տարեդարձիս տօնախմբութիւններն ու տօնակատարութիւնները կարգ մը տեղեր սկսած են եւ կամ նոյնիսկ աւարտած, հիմա, երբզաւակներս սկսած են որոշ ար-ժեւորումն ու գնահատականը պատրաստել իրենց այս աշխատանքներուն, ես ինծի հարց կու տամ՝ «ասկէ ետք, ի՞նչ պիտի ընէքկամ ընեն»:

Պէտք է շարունակել «երթը»: Կը կրկնեմ քաջաբար եւ վստահաբար: Շարունակել աւանդը: Լիացնել արժէքը: Գիտեմ, թէ մինչեւ հիմա դուք ինչ ըրիք