«…ՀԱՅԵՐԷՆ ՊԱՏԱՍԽԱՆԷ՛»Ի ԱՖԻՇՈՎ ԵԿԱՒ ԿԵԴՐՈՆԱԿԱՆՑԻՆ

Մակար ի Գաղիա, 13 օգոստոս 2017

Արմենակ նախկին Պէյրութցիներէն աւելի Լիբանան կ’երթայ: Հնախոյզի պէս: Մարդոց կը հանդիպի, կը լսէ, կը դիտէ:

Թելադրած էի, որ թատերական երկ գրէ, գէթ՝ «սքէչ»: Կը նախընտրէ խօսիլ: Կը փնտռէ հին յոյներու ակորան, բայց կը բաւարարուի մեր թզենիին ստուերով:

Էլպիսի հետ եկաւ եւ պատմեց: Պատմածին չափ օգտաշատ էին Էլպիսի պոլսական եալանչին, փլաքին, նոր ստացուած թաւուք կէօքսիւն կամ կրծքանուշը:

– Հայկական թաղամասի իմ ծանօթ սափրիչիս գացի,- սկսաւ Արմենակ: Հոն չէր: Երիտասարդ մը զինք փոխարինած էր: Բոլոր սափրիչներուն պէս, այս մէկն ալ կը սիրէր խօսիլ: Կը սափրէր եւ կը պատմէր, որ զինք նախորդողը ինչ որ կը գտնէր կը պահէր: Ինք մաքրած է գզրոցները: Հին մկրատներ, ածելիներ եւ գիրքեր: Ըսաւ որ մարդը ազգային գործերով կը զբաղէր եւ գտած է հաստ թուղթի վրայ տպուած յայտարարութիւն մը. «ԹՐՔԵՐԷՆ ԽՕՍՈՂԻՆ ՀԱՅԵՐԷՆ ՊԱՏԱՍԽԱՆԷ՛»:

– Արմենակ, կար ժամանակ երբ նման բաներով մտմտացողներ կային,- ըսի:

– Այդ մտածեցի: Խնդրեցի, որ ինծի տայ այդ հին թուղթը: Հետս բերի, հոս ալ նոյնը տպել պիտի տամ, «թրքերէն»ը պիտի փոխարինեմ «ֆրանսերէն»ով: Եթէ թրքերէն խօսողին հայերէն պէտք է պատասխանել, ինչո՞ւ նոյնը պէտք չէ ընել գրելով, «ֆրանսերէն խօսողին», «անգլերէն խօսողին», «գերմաներէն խօսողին», «սպաներէն, փորթուկերէն, ռուսերէն խօսողին» համար:

– Եթէ պատասխանողը հայերէն չի գիտեր, ի՞նչ պիտի պատահի:

– Պիտի պատահի այն որ ազգը պիտի խլանայ:

– Տպագրելիք թուղթդ մեծածախս պիտի ըլլայ, քանի որ Միացեալ Ազգերու եւ այլ ժողովուրդներու լեզուով ալ պէտք պիտի ըլլայ տպել, հիմա որ ամէն տեղ հայ կայ, եւ լաւ ապրելու համար հայերէնի կարիք չկայ:

– Դուն ալ ճիշդ ես, Մակա՛ր: Հայը կը սորվի եւ կը խօսի աշխարհի բոլոդր լեզուները, ժամանակ չունի հայերէն սորվելու, մանաւանդ որ ան ոչ հռչակ կրնայ ապահովել ոչ փոր կշտացնել: Երիտասարդ սափրիչը ըսաւ նաեւ, որ հիմա Լիբանանի մէջ պէտք է ըսել՝ «ամերիկերէն խօսողին հայերէն պատասխանէ»՛…

– Մի՛ մտահոգուիր, Արմենակ: Հայերէն խօսք ու գիր կը պահենք համացանցի վրայ, համաշխարհայանցած հայերուն մէջ դեռ կան իրենց երեսին միւռոն ունեցող հայերէն խօսողներ եւ կարդացողներ: Մեր փրկութիւնը համացանցը պիտի ըլլայ:

Էլպիս եւ Մակարուհի սեղան դրին: Սեղանները ցաւցնող հարցերը կը մոռցնեն: Այդ պատճառով ալ հոն ուր հայ կայ ճաշկերոյթները անպակաս են:

Վիճակագրութեան խենթերը պիտի հաշուե՞ն, թէ ամէն տարի արեւուն տակ քանի՞ հայկական ճաշկերոյթ տեղի կ’ունենայ, հայկական «գործեր»ու համար, նպաստելով ճաշարանային ճարտարարուեստին…

 

 

 

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*