ԽԱՆԴԱՎԱՌ ԲԱՆԱԿԱՍԷՐՆԵՐԸ ԵՒ ԿԵԴՐՈՆԱԿԱՆՑԻՆ

Արմենակ եւ Էլպիս Ամանորի առիթով «Հրեշտակներու Քաղաքը» գացեր էին: Հոն Կեդրոնականցիներ կան: Քանի տարիները կ’անցնին անոնք այնքան աւելի կը խօսին հին օրերու մասին: Արմենակ եւ Էլպիս հոն կը թարմանան:
Վերադարձան եւ շաբաթ օր հիւր եկան: Էլպիս համադամներու վարպետ է: Ճաշարան ունենար կը հարստանար եւ Արմենակ ազգային բարերարի տիտղոսին կը տիրանար: Ուշ է: Որպէսզի իր շնորհները չմոռնայ, մենք կ’օգտուինք:
Կիները խոհանոցն էին եւ մենք կը զրուցէինք:
– Մակա՛ր,- ըսաւ Արմենակ,- քանի հայու որակը կը նուազի, մեծ-մեծ ջարդողները կը բազմանան: Հոն ալ երգիչ տանիլ-բերելու գործին լծուած են, ինչպէս ամէն տեղ, հայրենասիրական պահեր ապրելու համար: Վաղեմի ընկերս Գարեգինը եւ իր տիկինը՝ Նազիկը՝ մեզ հրաւիրեցին Հայաստանէն յատուկ կերպով հրաւիրուած երգիչի ելոյթին: Ի դէպ, ինչո՞ւ այս «յատուկ կերպով»ը ամէն տեղ եւ ամէն անգամ կը յիշեցնեն: «Անյատուկ»ը ինչպէ՞ս կ’ըլլայ:
– Թող հարցնէիր: Երգիչի մը համար հաւանօրէն «անյատուկ»ը նուաստացուցիչ կ’ըլլայ: Գոնէ երգիչը ինք յատո՞ւկ էր:
– Ի՜նչ յատուկ: Միշտ խորհած եմ որ եթէ անոնց ձեռքէն առնուի բարձրախօսի փողը, լռեն գոռացող թմբուկը, ծնծղաները եւ միւս ելեկտրական նուագարանները, երգն ալ լռած կ’ըլլայ, չի լսուիր, գետինը թօփելու կշռոյթ չի մնար, անկարելի կ’ըլլայ խանդավառուելու եկած բազմութիւնը պահել: Իսկ եթէ այդ երգիչը ձիաւորի գլխարկ չունենայ, լոյսի տակ փայլող շապիկ չունենայ, վիզէն կախուած շղթաներ չունենայ, զինք ոչ ոք կը տեսնէ,- հառաչեց Կեդրոնականցին:
– Այս բոլորը գիտէիր, տեսած էիր, ինչո՞ւ գացիր,- հարցուցի:
– Գացի, որովհետեւ ըսին, որ հայկական բանակին օգնելու համար է: Բեմէն խելք բաժնող երգիչը, եւ ինչպէս միշտ, երգիչները նաեւ բեմբասացներ են, առիթ գտաւ, քանի մը անգամ, երկու երգի միջեւ ըսելու, որ երգը կը ձօնէր «արի հայ բանակ»ին, երիտասարդները եւ նախկին երիտասարդները յորդող սրահի տախտակամածը թոփելով փոշի բարձրացուցին: Մեր պատմիչները կը գրեն, թէ հայկական այրուձին երբ կ’անցնէր իր ետին փոշիի ամպ կը ձգէր: Մեր նոր այրուձին առանց թամբի վրայ նստելու փոշիի ամպ կը ստեղծէ, որուն մէջ ինք գրեթէ անտես կ’ըլլայ:
– Արմենակ, չե՞ս կարծեր որ խանդավառութիւնը լաւ բան է, սերունդը հայ կը պահէ:
– Մակա՛ր, այդ խանդավառութիւնը շաբաթավերջի զուարճութիւն է: Եթէ մանանեխի հատիկի չափ հայրենասիրութիւն ըլլար այդ գոռում-գոչիւնին մէջ, կազմակերպիչներէն հանգամանաւոր մը, աղմուկի աւարտին բեմէն պիտի ըսէր, որ այդ հազար երիտասարդներէն հարիւրեակ մը իրաւ հայրենասէրներ պիտի մեկնէին իրենց ազգակիցներու կողքին սահմանին վրայ կանգնելու:
Ինչե՜ր կ’երազէ Արմենակ եւ երազելով ինքզինք կը դժբախտացնէ:
Կեդրոնականցին անուղղայ Տոն Քիշոթ մըն է, որ կը յիշեցնէ, թէ «անոնք հոն մենք հոս»ով ազգ չի պահուիր, որ հերոսին առթած հպարտութիւնը որպէս շապիկ հագնիլ հերոս չի ստեղծեր: Ինչպէս որ տակառային աղմուկն ալ երաժշտական մշակոյթ չի ծնիր:
Կիները եկան եւ Արմենակի ցաւը իր հոգիին թաքուն մէկ անկիւնը գնաց:

Մակար ի Գաղիա, Յունուար 28, 2017

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*