­ՀԱ­ՅՈՑ ՄԵ­ԾԻ ­ՏԱՆՆ ­ԿԻ­ԼԻԿ­ԻՈՅ ԿԱ­ԹՈ­ՂԻ­ԿՈ­ՍՈՒ­ԹԻՒՆ .- 2014 – ՏԱ­ՐԵՑ­ՆԵ­ՐՈՒ ՏԱ­ՐԻ

0 0
Read Time:22 Minute, 27 Second

p4-5 new3 Մե­ծի Տանն Կի­լիկ­իոյ

Կա­թո­ղի­կո­սու­թեան

Թե­մա­կալ

Առաջ­նորդ­նե­րուն,

հո­գե­ւոր դա­սուն,

Ազ­գա­յին Իշ­խա­նու­թեանց,

եւ մեր ժո­ղո­վուր­դի

զա­ւակ­նե­րուն

 

Աս­տու­ծոյ Որդ­ւոյն մար­դե­ղու­թեան եւ բա­ցուող Նոր Տար­ուան խոր­հուր­դով ու պատ­գա­մով օծուն այս օրե­րուն, Մե­ծի Տանն Կի­լիկ­իոյ Կա­թո­ղի­կո­սու­թեան Ան­թիլ­ի­ա­սի Մայ­րա­վան­քէն հայ­րա­պե­տա­կան օրհ­նու­թեամբ ու քրիս­տո­նէ­ա­կան ջերմ սի­րով կ՛ող­ջու­նենք ձեզ` մաղ­թե­լով երկ­նա­յին բա­րիք­նե­րով լե­ցուն հա­րուստ ու եր­ջա­նիկ օրեր:

Մեր նա­խա­ձեռ­նած աւան­դու­թեան հա­մա­ձայն, իւ­րա­քան­չիւր տա­րին կը ձօ­նենք մեր ժո­ղո­վուր­դի կեան­քին հետ ան­մի­ջա­կա­նօ­րէն աղերս ու­նե­ցող ար­ժէ­քի մը, երե­ւոյ­թի մը, մտա­հո­գու­թեան մը կամ նպա­տա­կի մը, հրա­ւի­րե­լով մեր ժո­ղո­վուր­դի զա­ւակ­նե­րը ամ­բողջ տար­ուան ըն­թաց­քին այդ մա­սին խորհր­դա­ծե­լու, ան­հա­տա­պէս թէ հա­ւա­քա­բար, ու մա­նա­ւանդ գործ­նա­կան քայ­լե­րու դի­մե­լու` ի խնդիր մեր ազ­գի առա­ւել ծաղկ­ման, մեր եկե­ղեց­ւոյ պայ­ծա­ռու­թեան ու մեր հայ­րե­նի­քի հզօ­րաց­ման:

Այս ակն­կա­լու­թեամբ, 2013 տա­րին հռչա­կած էինք “Հայ Մօր Տա­րի“: Մեր գա­ղութ­նե­րէն ներս տե­ղի ու­նե­ցան բազ­մա­զան ձեռ­նարկ­ներ ու վե­րա­շեշտ­ուե­ցաւ հայ մօր վի­ճակ­ուած եզա­կի դե­րը, յատ­կա­պէս նոր մտա­հո­գու­թիւն­նե­րով, տագ­նապ­նե­րով ու մար­տահ­րա­ւէր­նե­րով լե­ցուն ներկայ ժա­մա­նակ­նե­րուն: Նկա­տի ու­նե­նա­լով հայ ըն­տա­նի­քէն եւ ընդ­հան­րա­պէս մեր հա­ւա­քա­կան կեան­քէն ներս տա­րեց սե­րուն­դին կա­տա­րած յոյժ կա­րե­ւոր դե­րը ու անոր նկատ­մամբ մեր ու­նե­ցած խոր սէրն ու բարձր յար­գան­քը, 2014 տա­րին կը հռչա­կենք` “ՏԱ­ՐԵՑ­ՆԵ­ՐՈՒ ՏԱ­ՐԻ“:

Ար­դա­րեւ, կար ժա­մա­նակ երբ ըն­կե­րու­թեան կեան­քի լու­սանց­քին վրայ ապ­րող դա­սա­կարգ մը դար­ձած էին տա­րեց­նե­րը: Կարգ մը ըն­կե­րու­թիւն­նե­րու մօտ անոնք առօր­եայ կեան­քէն ամ­բող­ջու­թեամբ հե­ռա­ցած եւ ընդ­հան­րա­պէս հանգստ­եան տու­նե­րու մէջ ապ­րող “երէց քա­ղա­քա­ցի­ներ“ կը նկատ­ուէ­ին: Եւ այս մտայ­նու­թե­նէն մեկ­նած, իւ­րա­յա­տուկ մօ­տե­ցում­ներ կազ­մա­ւոր­ուած ու վար­ուե­լա­կեր­պեր ձե­ւա­ւոր­ուած էին տա­րեց­նե­րուն նկատ­մամբ: Այ­սօր, սա­կայն, փաս­տօ­րէն շրջուած է ըն­կե­րու­թեան մօ­տե­ցու­մը տա­րեց սե­րուն­դին հան­դէպ. ըն­կե­րու­թեան կեան­քին մէջ տա­րեց սե­րուն­դին աշ­խոյժ ներ­կա­յու­թիւնը ակ­նե­րեւ է: Պե­տու­թիւն­ներ յա­ռա­ջաց­եալ տա­րի­քի մէջ գտնուող ան­ձե­րուն նկատ­մամբ ճիգ չեն խնա­յեր որ անոնք լա­ւա­գոյն պայ­ման­նե­րու մէջ ապ­րին իրենց երկ­րա­ւոր կեան­քի վերջա­լոյ­սը: Յատ­կա­պէս արեւմտ­եան ըն­կե­րու­թե­նէն ներս մե­ծա­ծախս ծրա­գիր­ներ կը մշակ­ուին տա­րեց­նե­րու կեն­ցա­ղա­յին, բնա­կա­րա­նա­յին, տնտե­սա­կան ու ըն­կե­րա­յին երես­նե­րուն առնչ­ուած: Նա­եւ մեր ժո­ղո­վուր­դին վե­րա­բե­րու­մը հին սե­րուն­դին նկատ­մամբ սկսած է փոխ­ուիլ վեր­ջին տաս­նամ­եակ­նե­րուն: Սա­կայն կը սպա­սենք աւե­լի՛ն:

 

Ա.- ՏԱՐԵՑՆԵՐԸ

ԱՍՏՈՒԱԾԱՇՈՒՆՉԻՆ

ՄԷՋ

Որ­պէս քրիս­տոն­եայ ժո­ղո­վուրդ, մեր կեան­քին առըն­չը­ուած ոե­ւէ երե­ւոյ­թի գծով պէտք է նա­յինք Աստ­ուա­ծա­շուն­չին, ան­կէ առ­նե­լու մեր ճիշդ մեկ­նա­կէ­տը եւ յստակ ուղ­ղու­թիւնը:

Հին Կտա­կա­րա­նին մէջ “ծեր“ եւ “երէց“ բա­ռե­րը կը գոր­ծած­ուին ընդ­հան­րա­պէս որ­պէս հո­մա­նիշ եւ անոնք յիշ­ուած են բազ­մա­թիւ առիթ­նե­րով ու զա­նա­զան իմաստ­նե­րով: Այս­պէս, երէց կամ ծեր կը կոչ­ուէ­ին քա­ղա­քի մը երե­ւե­լի­նե­րը ու դա­տա­ւոր­նե­րը (Ա. Թագ. 8.4), քա­ղա­քի մը կամ տան մը ազն­ուա­կան­ներն ու իշ­խան­նե­րը (Ծննդ. 50. 7), ցե­ղե­րու եւ գեր­դաս­տան­նե­րու առաջ­նորդ­նե­րը (Թուոց 11.16-17) եւ կամ ազ­գի մը գլխա­ւոր դէմ­քերն ու ղե­կա­վար­նե­րը (Ելից 3.16): Երեց­նե­րուն պաշ­տօնն էր, որ­պէս փոր­ձա­ռու­թիւն ու վաս­տակ ու­նե­ցող ան­ձեր, ժո­ղո­վուր­դի կեան­քէն ներս յա­ռա­ջա­ցած հար­ցե­րուն լու­ծում­ներ առա­ջար­կել, ժո­ղո­վուր­դին դի­մագ­րա­ւած մտա­հո­գու­թիւն­նե­րը քննել, անոնց կա­րիք­նե­րուն ըն­դա­ռա­ջել եւ առաջ­նոր­դի դեր կա­տա­րել:

Նոր Կտա­կա­րա­նին մէջ նոյն­պէս երէց­ներ կը նկատ­ուէ­ին եկե­ղե­ցի­նե­րու առաջ­նորդ­ներն ու քա­հա­նա­նե­րը (Ա. Պետ­րոս 5.1-2), քա­ղաք­նե­րու ղե­կա­վար դէմ­քե­րը (Ղուկ. 7. 3), ինչ­պէս նա­եւ անոնք, որոնք նա­խան­ձախն­դիր էին անց­եա­լէն ժա­ռանգ­ուած աւան­դու­թիւն­նե­րու առողջ պահ­պան­ման (Մատթ. 15.1-2): Երէց­նե­րուն պար­տա­կա­նու­թիւնն էր մօ­տէն զբա­ղիլ եկե­ղեց­ւոյ կեան­քին մէջ ստեղծ­ուած խնդիր­նե­րով (Գործք. Առաք. 15.1-3), անհ­րա­ժեշտ թե­լադ­րու­թիւն­նե­րը կա­տա­րել հա­ւա­տաց­եալ­նե­րուն (Գործք. Առաք. 16.4), ջա­նա­դիր ըլ­լալ եկե­ղեց­ւոյ կարգ ու կա­նո­նի պահ­պան­ման, (Մատթ. 15.1-2), քա­ջա­լեր ըլ­լալ Աս­տու­ծոյ խօս­քի տա­րած­ման (Ա. Պետ­րոս 5.1-2), ապա­հո­վել եկե­ղեց­ւոյ տնտե­սա­կան եկա­մու­տը (Գործք Առաք. 11.29-30) եւ անհ­րա­ժեշ­տու­թեան պա­րա­գա­յին ժո­ղով­ներ գու­մա­րել եկե­ղեցի­էն ներս ծա­գած հար­ցե­րը քննե­լու (Ղուկ. 22.66):Bulanõk Koyu, friends.

Երէց­նե­րու կամ ծե­րե­րու յա­ճա­խա­կի յի­շա­տա­կու­մը Աստ­ուա­ծա­շուն­չին մէջ յստա­կօ­րէն ցոյց կու տայ, թէ անոնք ըն­կե­րու­թեան կեան­քի մայր էջէն դուրս մնա­ցած ան­ձեր չեն եղած, այլ նո՛յ­նիսկ աստ­ուա­ծա­յին յայտ­նու­թեան ծի­րէն ներս անոնք կա­րե­ւոր տեղ ու դեր ու­նե­ցած են: Տա­րեց­նե­րը նկատ­ուած են հո­մա­նիշ խո­հե­մու­թեան, իմաս­տու­թեան, փոր­ձա­ռու­թեան, ար­դա­րամ­տու­թեան եւ հե­տե­ւա­բար` ստանձ­նած են ղե­կավա­րի պա­տաս­խա­նա­տուու­թիւն: Իր փրկա­գոր­ծա­կան ծրագ­րի իրա­կա­նաց­ման մէջ, Աստ­ուած յա­տուկ տեղ է տուած տա­րեց­նե­րուն. յի­շենք, օրի­նա­կի հա­մար, Աբ­րա­համն ու Սա­ռան (Ծննդ. 17. 17), Զա­քար­ի­ան ու Եղի­սա­բէ­թը (Ղուկ. 1.7-36): Յի­շենք նա­եւ Աս­տու­ծոյ օրհ­նու­թեան ար­ժա­նա­ցած երեք ծե­րու­նի­նե­րը.- Ենովք Ծե­րու­նին, որ իր ողջ կեան­քի ըն­թաց­քին “Աս­տու­ծոյ հետ քա­լեց“, եւ ատոր հա­մար ալ Աստ­ուած զինք իր քո­վը հրա­ւի­րեց` ինչ­պէս կը վկա­յէ Աստ­ուա­ծա­շուն­չը (Ծննդ. 5.24): Սի­մոն Ծե­րու­նին, որ, ինչ­պէս կը նկա­րագ­րէ Աւե­տա­րա­նը, “ար­դար եւ աստ­ուա­ծա­վախ էր… Անոր յայտն­ուած էր Սուրբ Հոգի­էն թէ մահ պի­տի չտես­նէ, մին­չեւ Տէ­րո­ջը Օծ­եա­լը տես­նէ“ (Ղուկ. 2.25-26): Ան­նան, որ մար­գա­րէ­ու­հի մըն էր, եւ դարձ­եալ Աւե­տա­րա­նի­չին բա­ռե­րով` “տա­ճա­րէն չէր հե­ռա­նար, այլ ծո­մով եւ աղօթ­քով Աս­տու­ծոյ ծա­ռա­յու­թիւն կ՛ընէր գի­շեր ու ցե­րեկ“ (Ղուկ. 2.36-37):

 

Բ.- ՏԱՐԵՑՆԵՐԸ

ԵԿԵՂԵՑՒՈՅ

ԿԵԱՆՔԻՆ ՄԷՋ

Եկե­ղեց­ւոյ հայ­րե­րը թէ՛ Աստ­ուա­ծա­շուն­չի մեկ­նա­բա­նու­թեան եւ թէ եկե­ղեց­ւոյ պատ­մու­թեան յատ­կաց­ուած իրենց գրու­թիւն­նե­րուն մէջ կա­րե­ւոր տեղ տուած են տա­րեց­նե­րուն, միշտ մեկ­նե­լով աստ­ուա­ծաշն­չա­կան վկա­յու­թիւն­նե­րէն ու դէպ­քե­րէն: Անոնք ընդգ­ծած են քրիս­տո­նէ­ա­կան հա­ւատ­քի վկա­յու­թեան ու եկե­ղեց­ւոյ կազ­մա­կերպ­չա­կան աշ­խա­տանք­նե­րուն մէջ տա­րեց­նե­րուն վե­րա­պահ­ուած իւ­րա­յա­տուկ դե­րը: Ար­դա­րեւ, եկե­ղեց­ւոյ հայ­րե­րը այն­քա՜ն ու­սա­նե­լի թե­լադ­րու­թիւն­ներ ու վկա­յու­թիւն­ներ ու­նին տա­րեց­նե­րուն մա­սին. օրի­նակ Յով­հան Ոս­կե­բե­րան հայ­րա­պե­տը ծեր մար­դը կը նմանց­նէ հին գինի­ին ըսե­լով թէ` գի­նին որ­քան հին­նայ աւե­լի ար­ժէք կը ստա­նայ, նոյն­պէս ալ Աս­տու­ծոյ հոգի­ով լե­ցուն մար­դը երբ հին­նայ, այ­սինքն ծե­րա­նայ, աւե­լի ար­ժէք կը ստա­նայ ու ըն­կե­րու­թեան օգ­տա­շատ կը դառ­նայ:

Բնա­կա­նա­բար, որ­պէս քրիս­տոն­եայ ժո­ղո­վուրդ, տա­րեց­նե­րուն նկատ­մամբ յա­տուկ յար­գանք ու հո­գա­ծու­թիւն ու­նե­ցած է նա­եւ մեր ժո­ղո­վուր­դը իր պատ­մու­թեան ըն­թաց­քին: Մեր եկե­ղեց­ւոյ սրբա­զան հայ­րե­րը` Ս. Գրի­գոր Լու­սա­ւո­րի­չէն ու Մեծն Ներ­սէ­սէն սկսեալ մին­չեւ Ս. Ներ­սէս Շնոր­հա­լի, Խրիմ­եան Հայ­րի­կէն սկսեալ մին­չեւ վեր­ջին ժա­մա­նակ­նե­րու մեր հայ­րա­պետ­նե­րը, իրենց հով­ուա­պե­տա­կան ծա­ռա­յու­թեան մէջ յա­տուկ կա­րե­ւո­րու­թիւն տուած են տա­րեց­նե­րուն, ո՛չ միայն շեշ­տե­լով մեր ազ­գին տա­րեց­նե­րը միշտ ու­շադ­րու­թեան առար­կայ դարձ­նե­լու հրա­մա­յա­կա­նը, այլ նա­եւ` անոնց հա­մար ծե­րա­նոց­ներ ու հանգստ­եան տու­ներ շի­նե­լու անհ­րա­ժեշ­տու­թիւնը: Այս գծով մեր եկե­ղե­ցին եւս գործ­նա­կան քայ­լե­րու դի­մած է հին ժա­մա­նակ­նե­րէն սկսեալ: Չմոռ­նանք որ մեր կեան­քի կրօ­նա­կան, քա­ղա­քա­կան, մշա­կու­թա­յին, կրթա­կան ու այլ բնա­գա­ւառ­նե­րէն ներս, շա­տեր եզա­կի դեր կա­տա­րած են ու կա­րե­ւոր ներդ­րում ու­նե­ցած‘ իրենց յա­ռա­ջա­ցած տա­րի­քին մէջ:

 

Գ.- ՅԱՐԳԵԼ ԵՒ

ԽՆԱՄԵԼ ՏԱՐԵՑՆԵՐԸ

Ըն­կե­րու­թեան կեան­քին մէջ տա­րեց­նե­րու ներ­կա­յու­թեան ու դե­րա­կա­տա­րու­թեան գծով ուր­ուագ­ծա­յին կեր­պով ներ­կա­յաց­ուած պատ­կե­րը` թէ՛ Աստ­ուա­ծա­շուն­չին, թէ՛ եկե­ղեց­ւոյ հայ­րե­րուն եւ թէ մեր ժո­ղո­վուր­դի պատ­մու­թեան մէջ յստա­կօ­րէն ի յայտ կը բե­րէ տա­րեց­նե­րու մօտ հե­տեւ­եալ նկա­տա­ռե­լի յատ­կա­նիշ­նե­րը.- խո­հե­մու­թիւն, հան­դար­տամ­տու­թիւն, ար­դա­րամ­տու­թիւն, ժուժ­կա­լու­թիւ­ն ու ­փոր­ձա­ռու-­թիւն: Մարդ­կա­յին կեն­ցա­ղա­կեր­պին, մտա­ծե­լա­կեր­պին ու գոր­ծե­լա­կեր­պին կապ­ուած այս հինգ յատ­կա­նի­շե­րը, առա­ւել կամ նուազ չա­փով, կը տես­նենք տա­րեց­նե­րուն մօտ բո­լոր ժա­մա­նակ­նե­րուն մէջ: Անոնք սո­վո­րա­կան ար­ժա­նիք­ներ չեն, այլ` մարդ­կա­յին կեան­քին խորք ու իմաստ, ար­ժէք ու նպա­տակ տուող ար­ժէք­ներ ու ար­ժա­նիք­ներ, որոնց բա­ցա­կա­յու­թիւնը մեր կեան­քը մեծ չա­փով պի­տի աղ­քա­տաց­նէ:

Տա­րեց­նե­րը իրե՛նք եւս պէտք է անդ­րա­դառ­նան, թէ իրենք յիշ­եալ եզա­կի ար­ժա­նիք­նե­րով օժտ­ուած են, եւ հե­տեւա­բար, կոչ­ուած են տա­րի­նե­րու ըն­թաց­քին իրենց վաս­տա­կած հո­գեմ­տա­ւոր հարս­տու­թիւնը ու կեան­քի փոր­ձա­ռու­թիւնը ի սպաս դնե­լու ընդ­հան­րա­պէս մեր ժո­ղո­վուր­դի ու յատ­կա­պէս մեր երի­տա­սարդ սե­րուն­դի զար­գաց­ման ու յա­ռաջ­դի­մու­թեան այն­քան հրա­մա­յա­կան գոր­ծին: Տի­տո­սի գրքին մէջ կը կար­դանք թէ երէց­նե­րը օրի­նակ պէտք է դառ­նան հա­ւատ­քի, սի­րոյ, համ­բե­րու­թեան, զգաս­տու­թեան եւ ժուժ­կա­լու­թեան (2.2):

Ար­դա­րեւ, տա­րեց սե­րուն­դը աւի­շը կը կազ­մէ ըն­կե­րու­թեան, հիմ­քը` ըն­տա­նի­քին եւ զօ­րեղ կռուան­նե­րէն մէ­կը` ոե­ւէ կազ­մա­կեր­պու­թեան: Մեր ժո­ղո­վուր­դը բարձ­րա­գոյն աս­տի­ճա­նի հո­գա­ծու­թիւն, սէր, խնամք ու յար­գանք պէտք է ցու­ցա­բե­րէ իր տա­րեց սե­րուն­դին նկատ­մամբ: Հե­տե­ւա­բար`

Առա­ջին, անհ­րա­ժեշտ է պաշտ­պա­նել տա­րեց­նե­րը: Բա­ցար­ձա­կա­պէս ըն­դու­նե­լի չէ, որ տա­րեց­նե­րը մեր կեան­քէն հե­ռու, մեր կեան­քի լու­սանց­քին վրայ ապ­րող ան­զօր, ան­պաշտ­պան ու ան­տէր մար­դիկ նկատ­ուին: Եր­բեմն ական­ջա­լուր կ՛ըլ­լանք նման դա­տա­պար­տե­լի մտայ­նու­թիւն­նե­րու, մօ­տե­ցում­նե­րու ու գոր­ծե­լա­կեր­պե­րու: Տա­րեց­նե­րուն գե­րա­գոյն պաշտ­պա­նը ա՛զգն է` իր բո­լոր խա­ւե­րով ու պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րով: Տա­րեց­նե­րը ան­բա­ժան ու ան­բա­ժա­նե­լի մա­սը կը կազ­մեն մեր հայ­րե­նի­քին, մեր եկե­ղեց­ւոյ, մեր կա­ռոյց­նե­րուն, մեր ո՛ղջ ժո­ղո­վուր­դին: Չմոռ­նանք սա­կայն, որ տկա­րու­թեան կամ դժուա­րու­թեան մէջ գտնուող ծե­րունի­ին տէ­րը առա­ջին հեր­թին իր ըն­տա­նիքն է, իր զա­ւակ­ներն են: Պա­տաս­խա­նա­տուու­թեան այս ոգին պէտք է խո­րա­պէս ար­մա­տա­նայ մեր ազ­գի զա­ւակ­նե­րուն գի­տակ­ցու­թեան մէջ:

Երկ­րորդ, անհ­րա­ժեշտ է յար­գել տա­րեց­նե­րը: Աստ­ուա­ծա­յին պատ­ուի­րան է տա­րեց­նե­րը յար­գե­լը. ան նա­եւ մարդ­կա­յին կեան­քի հիմ­նա­կան օրէնքն է: Տա­րեց­նե­րը պէտք է յար­գել եր­կար տա­րի­ներ իրենց կա­տա­րած ծա­ռա­յու­թեան, վաս­տա­կած փոր­ձա­ռու­թեան ու ձեռք ձգած իմաս­տու­թեան հա­մար: Տա­րեց­նե­րը պէտք է յար­գել անոնց հետ մեր մշա­կած յա­րա­բե­րու­թեան ճամ­բով ու երբ կը գտնուինք անոնց ներ­կա­յու­թեան: Տա­րեց­նե­րը հարկ է յար­գել մեր առօր­եայ կեան­քի ըն­թաց­քին սի­րոյ ու գուր­գու­րան­քի յա­տուկ վե­րա­բե­րում ու­նե­նա­լով անոնց նկատ­մամբ: Եր­բեմն նոր սե­րուն­դին մօտ կը տես­նենք ան­տար­բեր վե­րա­բե­րում տա­րեց­նե­րուն հան­դէպ: Այս վար­քա­գի­ծը խո­տոր կը հա­մե­մա­տի մեր ժո­ղո­վուր­դի քրիս­տո­նէ­ա­կան թէ ազ­գա­յին ըմբռ­նում­նե­րուն, եւ հե­տե­ւա­բար` զայն կը նկա­տենք անըն­դու­նե­լի: Հին սե­րուն­դին եւ ընդ­հան­րա­պէս երէց­նե­րուն նկատ­մամբ յար­գանք ցու­ցա­բե­րե­լը առանց­քա­յին տեղ պէտք է գրա­ւէ նոր սե­րուն­դի դաստ­ի­ա­րա­կու­թեան մէջ:

Եր­րորդ, անհ­րա­ժեշտ է լսել տա­րեց­նե­րը: Ընդ­հան­րա­պէս մեր կեան­քին մէջ հա­կա­մէտ ենք խօ­սե­լու, թե­լադ­րե­լու, հրա­հան­գե­լու: Լսե­լը ինք­նավս­տա­հու­թիւն կը ներշն­չէ եւ իմաս­տու­թեան կ՛առաջ­նոր­դէ մար­դը: Ճիշդ բա­ներ լսե­լու հա­մար անհ­րա­ժեշտ է դառ­նալ տա­րի­նե­րու ըն­թաց­քին փոր­ձա­ռու­թիւն ձեռք ձգած տա­րեց­նե­րուն` անոնց կեան­քէն քաղ­ուած օրի­նակ­նե­րը, դրա­կան կամ ժխտա­կան, մեր կեան­քին դի­մաց ու­նե­նա­լու ու մեր կեան­քին ու­ղե­ցոյ­ցը դարձ­նե­լու: Ար­դա­րեւ, նոր սե­րուն­դը շատ բան ու­նի սոր­վե­լիք հին սե­րուն­դէն: Որ­քան ալ ներ­կայ աշ­խար­հը իր հսկայ զար­գա­ցու­մով օժ­տած ըլ­լայ նոր սե­րուն­դը, տա­րեց­նե­րու կեան­քի փոր­ձա­ռու­թիւնը իր կա­րե­ւոր տե­ղը ու­նի մաս­նա­գի­տու­թեան կող­քին:p4-5 new2

Չոր­րորդ, անհ­րա­ժեշտ է խնա­մել տա­րեց­նե­րը: Տա­րի­քի բե­րու­մով տա­րեց­նե­րը կա­րի­քը ու­նին խնամ­քի, ամէ՛ն իմաս­տով: Ըն­տա­նի­քին աւագ պար­տա­ւո­րու­թիւնն է իր տան մաս կազ­մող տա­րե­ցին խնամք ու հո­գա­ծու­թիւն ցու­ցա­բե­րե­լը: Եր­բեմն կ՛իմա­նանք, որ զա­ւակ­ներ յա­ռա­ջացած տա­րի­քի մէջ գտնուող իրենց ծնող­նե­րուն նկատ­մամբ ան­հոգ ու ան­պա­տաս­խա­նա­տու վե­րա­բե­րում ցոյց կու տան, նիւ­թա­կան իրենց նուա­զա­գոյն պար­տա­կա­նու­թիւնն իսկ զլա­նա­լով: Այս ցա­ւա­լի ու մե­ծա­պէս դա­տա­պար­տե­լի երե­ւոյ­թը մի­ան­գամ ընդ­միշտ պէտք է հե­ռա­նայ մեր կեան­քէն: Քրիս­տո­նէ­ա­կան ու մարդ­կա­յին իմաս­տով մե­ղա­ւոր է այն ան­ձը, որ իր ալե­հեր ծնող­քին նկատ­մամբ կը թե­րա­նայ իր որդ­ի­ա­կան պար­տա­ւո­րու­թիւնը ար­ժա­նա­վա­յել կեր­պով ու լի­ո­վին կա­տա­րել: Իսկ եթէ տա­րեց մը ան­տէր է, ըն­տա­նիք ու ազ­գա­կան չու­նի, ինչ­պէս շեշ­տե­ցինք, անոր պաշտ­պա­նը ու խնա­մա­տա­րը պէտք է ըլ­լայ ազ­գը. եւ փաս­տօ­րէն միշտ այդ­պէ՛ս եղած է:

Ար­դա­րեւ, ո՛չ միայն հե­ռա­ւոր ու մօ­տա­ւոր անց­եա­լին, այլ այ­սօ՛ր եւս, պա­տիւ մեր ժո­ղո­վուր­դին, մեր տա­րեց­նե­րուն նկատ­մամբ մենք կը շա­րու­նա­կենք յա­տուկ հո­գա­ծու­թիւն ցու­ցա­բե­րել: Լի­բա­նա­նի, Սուր­իոյ, Յու­նաս­տա­նի, Մի­աց­եալ Նա­հանգ­նե­րու մէջ, թե­րեւս նա­եւ այլ տե­ղեր, ու­նինք լա­ւա­պէս կազ­մա­կերպ­ուած ծե­րա­նոց­ներ ու հանգստ­եան տու­ներ, եր­բեմն ուղ­ղա­կի եկե­ղեց­ւոյ հո­վա­նա­ւո­րու­թիւնը ու եր­բեմն քա­ջա­լե­րան­քը վա­յե­լող, ուր տա­րեց սե­րուն­դին պատ­կա­նող մեր ազ­գին զա­ւակ­նե­րը ապաս­տան կը գտնեն եւ կը ստա­նան նա­եւ բժշկա­կան խնամք: Զա­նա­զան գա­ղութ­նե­րէն ներս ու­նինք նա­եւ ըն­կե­րա­յին ու բա­րե­սի­րա­կան միու­թիւն­նե­րուն կող­մէ հաս­տատ­ուած ըն­կե­րաբժշ­կա­կան կեդ­րոն­ներ, ուր կը դի­մեն յա­ռա­ջաց­եալ տա­րի­քի մէջ գտնուող մեր հայ­րերն ու մայ­րե­րը օգտ­ուե­լու անոնց բժշկա­կան ու ըն­կե­րա­յին ծա­ռա­յու­թիւն­նե­րէն:

 

Դ.- Ներ­կայ տա­րին “Տա­րեց­նե­րու Տա­րի“ հռչա­կե­լով կ՛ու­զենք հայ­րա­պե­տա­կան Մեր բարձր գնա­հա­տան­քը յայտ­նել տա­րեց սե­րուն­դին օգ­տա­կար հան­դի­սա­ցող մեր բո­լոր միու­թիւն­նե­րուն, բա­րե­րար­նե­րուն, խնա­մա­կա­լու­թիւն­նե­րուն, բժիշկ­նե­րուն ու բոյժ­քոյ­րե­րուն: Սի­րե­լի­ներ, ինչ որ կը կա­տա­րէք` աստ­ուա­ծա­հա­ճոյ գործ է: Միշտ յի­շե­ցէք Աւե­տա­րա­նի “Բա­րի Սա­մա­րա­ցի“ին առա­կը (Ղուկ. 10.30-37) եւ շա­րու­նա­կե­ցէ՛ք ձեր նուիր­եալ ծա­ռա­յու­թիւնը առա­ւե՛լ հա­ւատ­քով ու նուի­րու­մով:

Մեր խոր գնա­հա­տանքն ու ջերմ շնոր­հա­կա­լու­թիւնը կ՛ու­զենք յայտ­նել նա­եւ Զուի­ցեր­իոյ, Գեր­ման­իոյ, Մի­աց­եալ Նա­հանգ­նե­րու ու Դան­իոյ եկե­ղե­ցի­նե­րուն ու բա­րե­սի­րա­կան այն կազ­մա­կեր­պու­թիւն­նե­րուն, որոնք ցե­ղաս­պա­նու­թե­նէն յե­տոյ ծե­րա­նոց­ներ հաս­տա­տե­ցին Լի­բա­նա­նի, Սուր­իոյ ու Յու­նաս­տա­նի մէջ եւ ապա զա­նոնք փո­խան­ցե­ցին մեր ժո­ղո­վուր­դին‘ որոշ չա­փով նա­եւ շա­րու­նա­կե­լով իրենց նիւ­թա­կան նպաս­տը անոնց գոր­ծու­նէ­ու­թեան:

Այս առի­թով, մեր ջերմ թե­լադ­րու­թիւնն է.-

 

ա) Իւ­րա­քան­չիւր ըն­տա­նի­քի առաջ­նա­հերթ ու նուի­րա­կան պար­տա­կա­նու­թիւնը պէտք է ըլ­լայ իր տա­րեց ան­դամ­նե­րուն նկատ­մամբ անհ­րա­ժեշտ հո­գա­ծու­թիւն ցու­ցա­բե­րել բարձ­րա­գոյն աս­տի­ճա­նի նա­խան­ձախնդ­րու­թեամբ:

բ) Մեր ժո­ղո­վուր­դի զա­ւակ­նե­րուն, եւ յատ­կա­պէս մեր նոր սե­րուն­դին մօտ տա­րեց­նե­րուն նկատ­մամբ մեր ու­նե­ցած յար­գան­քը, սէրն ու նա­խան­ձախնդ­րու­թիւնը անհ­րա­ժեշտ է աւե­լի խո­րաց­նել: Այս ուղ­ղու­թեամբ մեր ըն­տա­նիք­նե­րը, դպրոց­ներն ու ակումբ­նե­րը վճռա­կան դեր ու­նին կա­տա­րե­լիք:

գ) Անհ­րա­ժեշտ է նիւ­թա­պէս սա­տա­րել գոր­ծող ծե­րա­նոց­նե­րու եւ ըն­կե­րաբժշ­կա­կան կեդ­րոն­նե­րու գոր­ծու­նէ­ու­թեան, որ­պէս­զի անոնք կա­րե­նան առա­ւել եւս բա­րե­լա­ւել ու ծա­ւա­լել իրենց մար­դա­սի­րա­կան ծա­ռա­յու­թիւնը:

դ) Տա­րեց­նե­րու գծով մեր հո­գա­ծու­թիւնը աւե­լի կազ­մա­կերպ դարձ­նե­լու մտա­հո­գու­թե­նէն մղուած, անհ­րա­ժեշտ է նոր ծրա­գիր­ներ մշա­կել արդ­ի­ա­կան ու մաս­նա­գի­տա­կան մօ­տե­ցում­նե­րով: Մեր ու­նե­ւոր ազ­գա­յին­նե­րը պէտք է լրջօ­րէն մտա­ծեն յիշ­եալ կա­րիք­նե­րուն մա­սին:

Ար­դա­րեւ, ցե­ղաս­պա­նու­թե­նէն յե­տոյ մենք տե­սանք լուռ տա­ռա­պան­քը ջարդ ու աք­սոր ապ­րած մեր հայ­րե­րուն ու մայ­րե­րուն: Անոնց յա­ջոր­դեց որ­բե­րու սե­րուն­դը, որ ինք եւս ապ­րե­ցաւ ցե­ղաս­պա­նու­թեան ահա­ւոր հե­տե­ւանք­նե­րը: Մեր ներ­կայ տա­րեց­նե­րուն մէկ մա­սը որ­բե­րու սե­րուն­դին կը պատ­կա­նի իսկ միւս մա­սը` գաղ­թա­կան դար­ձած ու հիւ­ղա­ւան­նե­րու կեան­քը ապ­րած սե­րուն­դին: Այ­սօր ու միշտ մենք եր­բե՛ք, եր­բե՛ք պէտք չէ մոռ­նանք մեր մեծ հայ­րե­րուն ու մայ­րե­րուն ապ­րած տա­ռա­պա­լից կեան­քը: Տա­րեց սե­րուն­դը իր խոր հա­ւատ­քով, ամուր կամ­քով, չար­քաշ աշ­խա­տան­քով ու վառ տե­սիլ­քով կեր­տեց մեր ժո­ղո­վուր­դի վե­րած­նուն­դը: Այ­սօր ի՛նչ որ ենք, ինչ որ ու­նինք, կը պար­տինք հին սե­րուն­դին: Պա­տի՛ւ ու յար­գա՜նք մեր հին սե­րուն­դին: Ցե­ղաս­պա­նու­թեան 100-ամ­եա­կի նա­խօր­եա­կին, եկէ՛ք երախ­տա­գի­տա­կան խոր զգա­ցու­մով ու հա­ւա­տար­մու­թեան ոգի­ով յի­շենք մեր այն բո­լոր տա­րեց­նե­րը, որոնք զոհ դար-ձան ցե­ղաս­պա­նու­թեան: Եկէ՛ք յի­շենք նա­եւ այն որ­բե­րը, որոնք աւի­շը դար­ձան մեր ժո­ղո­վուր­դի յա­րու­թեան ու յու­շա­րա­րը‘ պա­հան­ջա­տի­րու­թեան:

Արդ, կոչ կ՛ուղ­ղենք մեր թե­մե­րու Թե­մա­կալ Առաջ­նորդ­նե­րուն ու Ազգ. Իշ­խա­նու­թեանց եւ մեր կեան­քէն ներս գոր­ծող բո­լոր կա­ռոյց­նե­րուն, այս մտա­ծում­նե­րով ու սպա­սում­նե­րով առաջ­նորդ­ուած 2014 տար­ուան ըն­թաց­քին զա­նա­զան ձեռ­նարկ­նե­րու ու գործ­նա­կան քայ­լե­րու ճամ­բով առա­ւել խո­րաց­նե­լու տա­րեց սե­րուն­դին նկատ­մամբ մեր հո­գա­ծու­թիւնը, սէրն ու յար­գան­քը:

Կ՛աղօ­թենք առ Բարձր­եալ Աստ­ուած որ Իր երկ­նա­յին խնամ­քին ու պաշտ­պա­նու­թեան ներ­քեւ միշտ պա­հէ յա­ռա­ջաց­եալ տա­րի­քի մէջ գտնուող մեր հայ­րերն ու մայ­րե­րը, իրենց կեան­քը լեց­նե­լով առող­ջու­թեան ու եր­ջան­կու­թեան առա­տա­գոյն բա­րիք­նե­րով:

 

Հայ­րա­կան ջերմ սի­րով եւ օրհ­նու­թեամբ,

Աղօ­թա­րար`

ԱՐԱՄ Ա. ԿԱ­ԹՈ­ՂԻ­ԿՈՍ

ՄԵ­ԾԻ ՏԱՆՆ ԿԻ­ԼԻԿ­ԻՈՅ

Յուն­ուար 1, 2014

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post ՄԱՐԴԿԱՅԻՆ ԻՐԱՒԱՆՑ ԵՒՐՈՊԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ԱՆԱՐՔ ՎՃԻՌՆ ՈՒ… ՈՃԻՐԸ
Next post ՇԱՆԹ ՅԱ­ՐՈՒ­ԹԻՒՆ­ԵԱ­ՆԻ ԱԶԱՏ ԱՐ­ՁԱԿ­ՄԱՆ ԳԾՈՎ ՆԱ­ՄԱԿ` ՄԻ­ՋԱԶ­ԳԱ­ՅԻՆ ՀԱՆ­ՐԱ­ԾԱ­ՆՕԹ ԴԷՄ­ՔԵ­ՐՈՒ

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social profiles