ՀԱ­ՅՈՑ ՑԵ­ՂԱՍ­ՊԱ­ՆՈՒ­ԹԵԱՆ 98-ԱՄ­ԵԱԿ.- ԿՐԿԻ՜Ն ԱՐ­ՀԱ­ՒԻՐՔ…

april 24_arms-t-shirt

Աշ­խար­հաս­փիւռ հայ ժո­ղո­վուր­դի պայ­քա­րի պատ­մու­թեան վեր­ջին հա­րիւ­րամ­եա­կին, “նա­հա­տա­կու­թիւն“ բա­ռը ու անոր փոր­ձա­ռու­թիւնը բնու­թագ­րե­ցին մեր պատ­մու­թեան էջերն ու տա­րի­նե­րը:

Կո­րուստն ու մահ­ուան սար­սա­փը դար­ձան ամէ­նօր­եայ մտա­հո­գու­թիւն, կարգ մը գա­ղութ­նե­րու մէջ բա­րո­յա­կան իմաս­տով, իսկ այ­լուր` ֆի­զի­քա­կան: Սա­կայն ին­չե­ւի­ցէ, եր­կուքն ալ ան­բաղ­ձա­լի եւ ան­թոյ­լատ­րե­լի են:

1915 թուա­կա­նէն մին­չեւ 2013 թուա­կան – առանց հաշ­ուե­լու նախ­քան 1915 թուա­կա­նի ցե­ղաս­պա­նու­թիւնը – ար­հա­ւիրք­նե­րը յա­ջոր­դա­բար հա­լա­ծե­ցին հայ­կազն­եան ազ­գի զա­ւակ­նե­րը, սկսե­լով Արեւմ­տա­հա­յաս­տա­նի ջար­դե­րով… Կի­լիկ­իոյ պար­պում… Խորհր­դա­յին շրջա­նի անար­դա­րու­թիւն ու անկ­րօ­նու­թիւն… Պաք­ուի եւ Սում­կա­յի­թի ջար­դեր… Լի­բա­նան­եան քա­ղա­քաց­ի­ա­կան պա­տե­րազմ… 1988ի աղէ­տա­լի երկ­րա­շարժ… Ար­ցախ­եան հե­րո­սա­մարտ… Հրանդ Տին­քի եւ այ­լոց ակն­յայտ ահա­բե­կում… իսկ հի­մա` Սուր­ի­ա­կան ար­հա­ւիրք…:

Դժուար է հաշտ­ուիլ այս բո­լոր անար­դա­րու­թեանց հետ, սա­կայն հա­մայն աշ­խարհ շատ լաւ գի­տէ, ինչ­պէս նա­եւ հայ ժո­ղո­վուր­դը, թէ ան չի յանձն­ուիր, անոր պատիւը չ՛ոտ­նա­կոխ­ուիր, ան չի յաղթ­ուիր, չ՛ընկճ­ուիր ու չի տկա­րա­նար: Այս բո­լո­րին փաս­տը հայ ժո­ղո­վուր­դի ներ­կա­յու­թիւնն է այ­սօր ամ­բողջ աշ­խար­հով:

Այս տա­րի ան­գամ մը եւս կու գանք աշ­խար­հին յի­շեց­նե­լու, թէ մենք թան­գա­րա­նի մը մէջ չենք տե­ղադր­ուած, այլ մեր կեան­քե­րը վե­րա­ծած ենք հա­ւատ­քի եւ ամէ­նօր­եայ պայ­քա­րի, որով­հե­տեւ ասոնք են գրա­ւա­կա­նը մեր գո­յու­թեան:

Մեզ կը խրա­տեն թէ աշ­խար­հը փոխ­ուած է ու ժո­ղո­վուրդ­ներ պէտք է լե­զու գտնեն իրենց դրա­ցի­նե­րուն հետ… սա­կայն կու գանք հարց տա­լու թէ արդ­եօք մար­դիկ փոխ­ուա՞ծ են, ժա­մա­նա­կի պատ­մու­թեան հետ անոնց նկա­րա­գի­րը որե­ւէ մէկ փո­փո­խու­թեան են­թարկ­ուա՞ծ է, անոնց անմ­շա­կոյթ ու մար­դաս­պան նկա­րա­գի­րը արդ­եօք փոխ­ուա՞ծ է: Ո՛չ, ո՛չ եւ ո՛չ: Փաս­տը ինք­նին պատ­մու­թիւնն ու ներ­կան են: Ու­րեմն ժա­մա­նա­կի փո­փո­խու­թիւնն ու նման ար­տա­յայ­տու­թիւն­ներ եր­բեք չեն հա­մընկ­նիր այս­տեղ եւ ընդ­հան­րա­պէս հայ ազ­գին հա­մար:

Ջար­դա­րա­րին եա­թա­ղա­նը ան­գամ մը եւս սկսաւ իր ոճ­րա­յին թոյ­նե­րը սրսկել այս ան­գամ Սուր­ի­ա­հա­յոց վրայ: Սուր­իոյ մէջ հաս­տատ­ուած հայ ժո­ղո­վուր­դին դէմ կա­տար­ուած ար­հա­ւիրք­նե­րը, հա­մայն հայ ազ­գին սրտե­րը կը յու­զեն: Սա­կայն պի­տի դի­մա­նայ հայ ժո­ղո­վուր­դը, ինչ­պէս դի­մա­ցաւ ու պայ­քար մղեց պատ­մու­թեան ըն­թաց­քին:

Սուր­ի­ա­հայ եզա­կի գա­ղու­թը, որ արիւն եւ աւիշ կը հայ­թայ­թեր հա­մաս­փիւռ հայ ազ­գին, այս օրե­րուն ինք կա­րի­քը ու­նի այդ ար­եան եւ ու­ժին, որ­պէս­զի կա­րե­նայ յաղ­թա­հա­րել ան­պատ­մե­լի ու անե­րե­ւա­կա­յե­լի դժուա­րու­թիւն­նե­րը, որոնց մի­ջով ամէն երե­խայ, մայր ու հայր, մեծ մայր ու մեծ հայր կ՛անց­նի ամէն օր: Մահ­ուան սար­սա­փը պա­տած է անոնց, սա­կայն այս կեր­պի մա­հը հա­յուն հա­մար չէ եւ անըն­դու­նե­լի որե­ւէ մարդ արա­րա­ծի հա­մար, մա­նա­ւանդ երբ կ՛ապ­րինք այս­պէս կոչ­ուած “արդ­ի­ա­կա­նա­ցած  ու գի­տա­կա­նա­ցած“ դա­րու մը մէջ, որ դժբախ­տա­բար կը կա­ռա­վար­ուի Աս­տու­ծոյ եր­կիւղն ու ներ­կա­յու­թիւնը չու­նե­ցող ղե­կա­վար­նե­րով:

Յո՞ եր­թաս ո՜վ Աստ­ուա­ծաս­տեղծ աշ­խարհ…

Ջար­դա­րարն ու անոր հա­մա­խոհ­նե­րը թա­լա­նե­ցին Մշոյ Սուրբ Կա­րա­պետն ու անոր նման հա­զա­րա­ւոր կո­թող­ներ, ու հի­մա կը թա­լա­նեն Սուրբ Գէ­որգն ու Սուրբ նա­հա­տա­կա­ցը, փլա­տա­կի կը վե­րա­ծեն հայ ծե­րա­նո­ցը, ուս­ման ու մշա­կոյ­թի կեդ­րոն­նե­րը, գոր­ծա­տե­ղի­ներն ու բնա­կա­րան­նե­րը… կ՛արե­ւան­գեն ու կը սպան­նեն հայ ազ­գի զա­ւակ­նե­րը եւ կ՛ու­զեն տե­ղա­հան դարձ­նել այն­տեղ հաս­տատ­ուած ժո­ղո­վուր­դը:

Ու­րեմն դեռ ոչինչ փոխ­ուած է պատ­մու­թե­նէն:

Սա­կայն երբ կը տես­նենք մեր ժո­ղո­վուր­դի կամքն ու ու­ժը, իս­կա­պէս կը հի­ա­նանք մեր հե­րոս­նե­րով, որոնք օրն ի բուն կը պաշտ­պա­նեն հա­յու պատիւը, մեր ըն­տա­նիք­նե­րը, կը հի­ա­նանք իրենց խի­զա­խու­թեան եւ նուի­րա­գոր­ծու­թեան վրայ, որոնք մե­զի այ­սօր կը պատ­գա­մեն ըլ­լա­լու զօ­րա­ւոր, ար­ժե­ւո­րե­լով հա­յու մեր նկա­րա­գի­րը ու տէ­րը դառ­նա­լու այդ ան­գին գան­ձին:

Մեր քոյ­րերն ու եղ­բայր­նե­րը, որոնք Սուր­իոյ մէջ կը պայ­քա­րին ի գին ամէն բա­նի, մե­զի վստա­հու­թիւն կը ներշն­չեն, թէ հա­յու կամ­քի ուժգ­նու­թիւնը չէ փոխ­ուած, հա­յու նկա­րա­գի­րը կը մնայ նոյ­նը, ինչ­պէս էր Մեծ Եղեռ­նի ան­գութ օրե­րուն ու անոր յա­ջոր­դող տա­րի­նե­րուն:

Հուսկ, այ­սօր հա­մաս­փիւռ հայ­րեր մար­տահ­րա­ւէ­րի դի­մաց կը գտնուին, լաւ տես­նե­լու, գի­տակ­ցե­լու, ար­ժե­ւո­րե­լու ու իրա­գոր­ծե­լու այն վեհ գոր­ծը, որ Քրիս­տոն­եայ ու Հայ մնա­լու հրա­մա­յա­կանն է:

Խունկ ու աղօթք մեր բո­լոր նա­հա­տակ­նե­րուն,

Յա­ւեր­ժու­թիւն մեր Սուրբ եկե­ղեց­ւոյ, հայ­րե­նի­քին եւ ողջ հայ ազ­գին,

Օրհն­եա՜լ ըլ­լան ու ապ­րին մեր հե­րոս­նե­րը…

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*