ՍՐԲՈՑ ՆԱ­ՀԱ­ՏԱ­ԿԱՑ ԱՄԷՆՕՐԵԱՅ ՎԱՐ­ԺԱ­ՐԱ­ՆԻՆ 45-ԱՄ­ԵԱ­ԿԸ ԵՐ­ԳԱ­ՀԱՆ­ԴԷ­ՍՈՎ ՆՇՈՒԵ­ՑԱՒ

0 0
Read Time:6 Minute, 9 Second

 

 Քա­ռա­սու­նը­հինգ տա­րի­նե­րէ ի վեր ար­դէն բաց է Նիւ Եոր­քի Սրբոց Նա­հա­տա­կաց Ամէ­նօր­եայ վար­ժա­րա­նը: Դիւ­րին չե­ղաւ անոր ծնուն­դը, դիւ­րին չե­ղաւ մանա­ւանդ անոր եր­թը եւ գի­տենք նա­եւ որ դիւ­րին չէ, այ­սօր ալ, անոր ներ­կան: Դպրո­ցը դէմ հան­դի­ման կը գտնուի  իր առօր­եայ տնտե­սա­կան տագ­նապ­նե­րով, հա­մայն­քին այ­լա­սե­րու­մի հե­ռան­կար­նե­րով, այս ափերը հաս­տատ­ուած եր­րորդ սե­րուն­դին ան­տարբերու­թեամբ:  Եւ այս ամէն­քէն ետք, մանա­ւանդ տա­կա­ւին այն ամե­րի­կա­հա­յե­րու պնդում­նե­րուն թէ հայ դպրոց ու­նե­նա­լը անհ­րա­ժեշտ չէ հա­յա­պահ­պան­ման հա­մար, թէ հա­յե­րէն լե­զուն կա­րե­ւոր չէ ամե­րի­կա­հա­յու­թեան ան­սա­սա­նու­թեան հա­մար:
Սա­կայն, հի­մա գանք ու գրենք դրա­կան ա՛յն աշ­խա­տան­քին մա­սին զորս մեր ամէ­նօր­եայ վար­ժա­րա­նը կա­տա­րեց ու տա­կա­ւին կը կա­տա­րէ մեր հա­մայն­քէն ներս: Այդ մեր հպար­տու­թիւնն է. եւ այդ շնոր­հիւ վար­ժա­րա­նի նուիր­եալ տնօ­րէ­նուհի­ին` Տի­կին Զար­մի­նէ Պօ­ղոս­եա­նին: Դպրո­ցը այ­լեւս դար­ձած է անոր առա­ջին տու­նը: Կազ­մա­կերպ­եալ ու որակ­եալ հա­յա­պահ­պան­ման ամ­րո­ցի մը վե­րա­ծած է Զար­մի­նէն Ամէ­նօր­եայ վար­ժա­րա­նը, որուն շրջա­նա­ւարտ­նե­րը կը շա­րու­նա­կեն պա­հել ամէն հե­տաքրք­րու­թիւն իրենց մայր վար­ժա­րա­նին նկատ­մամբ եւ անոնց­մէ ոմանք գուր­գու­րոտ խնամ­քով ալ կ՛ա­ջակ­ցին դպրո­ցին:

Հա­յա­խօս մթնո­լորտ մը կը տի­րէ վար­ժա­րա­նէն ներս: Տնօ­րէ­նու­հին գի­տա­կից է թէ օտար այդ մթնո­լոր­տին մէջ հա­յե­րէն լեզ­ուի պահ­պա­նու­թիւնը կը պա­հան­ջէ մեծ ջանք եւ անոր հա­մար ալ կը դի­մէ մեր մշա­կոյ­թին` եր­գին, թատ­րո­նին, պա­րին, որ­պէս­զի պա­տա­նին սի­րե­լով սոր­վի մեր մայ­րե­նին … եւ ի վեր­ջոյ ար­դա­րա­նայ Պա­րոյր Սե­ւա­կի սա խօս­քը. “մեր ժա­ռան­գու­թեան մե­ծա­գոյն գան­ձը մեր լե­զուն է“:

Երաժշ­տա­կան բար­ձրո­րակ յայ­տա­գիր մը նե­րկայաց­ուե­ցաւ Յուն­ուար 28, Շաբաթ երե­կոյ­եան Սրբոց Նա­հա­տա­կաց Եկե­ղեց­ւոյ (Օքլընտ Կար­տընզ) մէջ, մաս­նակ­ցու­թեամբ`  քա­ղա­քիս հան­րա­ծա­նօթ ար­ուես­տա­գէտ­նե­րու:

Կո­կիկ յայ­տա­գիր մը, այս­պէս. Վար­ժա­րա­նի երգ­չա­խումբը ղե­կա­վա­րու­թեամբ` Անա­հիտ Պօ­ղոս­եա­նի եր­գեց Կո­մի­տա­սի “Ով Մե­ծաս­քանչ“ը, Ա. Հե­քիմ­եա­նի “Մես­րո­պա­շունչ“ը եւ “Գա­րունն է ժպտում“ը:  Հայ­կա­կան գե­ղե­ցիկ ու մա­քուր առո­գա­նու­թեամբ եր­գե­ցո­ղու­թիւն մը ներ­կա­յա­ցու­ցին մեր ու­սա­նողնեըը:

Յայ­տա­գի­րը կ՛ընդգր­կէր օտար դա­սա­կան եւ հայ­կա­կան եր­գա­ցանկ: Պա­րի­թոն Վա­ղար­շակ Օհան­եան եր­գեց Ալ­պերթ Մա­լօ­թի “Տէ­րու­նա­կան Աղօթք“ը եւ Է. Յով­հան­նէս­եա­նի “Ար­փաևՍե­ւան“ը, լի­րիք սոփ­րա­նօ Անուշ Պարք­լին` Փու­չինիի “Լա Րոն­տին“ եւ Տո­լու­խան­եա­նի “Ծի­ծեռ­նակ“ը, իսկ մեց­ցօ սոփ­րա­նօ Յաս­միկ Մէյ­խա­նէճ­եան` Վերտիի “Էլ թրու­պա­տոր“ը եւ Ն. Գա­լան­տար­եա­նի “Արդ­եօք ու՞ր ես“ը:  Յի­շենք որ Անու­շին եւ Յաս­մի­կին զա­ւակ­նե­րը ու­սա­նող են մեր վար­ժա­րա­նէն ներս:

Թան­իա Գաբրի­էլ­եան դաշ­նա­կի վրայ հրամ­ցուց Ռախ­մա­նի­նո­վի “Եր­կու էթիւտ­ներ“ը եւ Ա. Խա­չա­տուր­եա­նի “Պո­է­մա“ն, իսկ վար­ժա­րա­նի 1987ի շրջա­նա­ւար­տու­հի եւ ժա­մա­նա­կա­կից երգ­չու­հին`  Յու­շեր եր­գեց Կո­մի­տա­սի “Երազ“ը եւ Յ. Պա­տալ­եա­նի “Սա­րե­րի հո­վին մեռ­նեմ“ ծա­նօթ եր­գը:  Իսկ Տի­ա­նա Վա­սիլ­եան ջու­թա­կի վրայ սքան­չելի­օ­րէն ներ­կա­յա­ցուց Ալ­պա­նէ­զի “Թան­կօ“ն եւ Կո­մի­տա­սի “Ծի­րա­նի ծառ“ը:

Բո­լոր ար­ուես­տա­գէտ­նե­րը սի­րա­յօ­ժար մաս­նակ­ցու­թիւն բերին բովան­դակ յայ­տագ­րին մէջ:

Աւար­տին երր­եակ եր­գե­ցո­ղու­թեամբ հրամ­ցու­ցին Էր­նէս­թօ տէ Գըր­լի­սի “Նոն թի սքոր­տար տի մի“ ծա­նօթ եր­գը:

Պէ՛տք է շեշ­տել որ հա­ճե­լի յայ­տագ­րի դա­սա­ւո­րում մըն էր ներ­կա­յաց­ուա­ծը եւ եկե­ղեց­ւոյ աքուս­տի­քը, կար­ծէք այդ օր, լա­ւա­գոյնս ծա­ռա­յեց ար­ուես­տա­գէտ­նե­րուն հա­մար տա­լու իրենց լա­ւա­գոյ­նը: Գոհ էր հան­դի­սա­տէսն ու ար­ուես­տա­գէ­տը:

Տնօ­րէ­նու­հի Տի­կին Զար­մի­նէ Պօ­ղոս­եա­նի բարի գա­լուս­տի խօս­քը կու գար աւելց­նել. “Մեր վար­ժա­րա­նէն ներս, սե­րունդ­ներ կը սնա­նին ազ­գա­յին բարձր ար­ժէք­նե­րու գի­տակ­ցու­թեամբ եւ հմտու­թեամբ:  Բազ­մա­զան ձեռ­նարկ­նե­րով, դա­սա­րա­նա­յին եւ ար­տա­դա­սա­րա­նա­յին աշ­խա­տանք­նե­րով իւ­րա­քան­չիւր աշա­կեր­տին տե­սա­դաշ­տը կ՛ընդ­լայ­նի զա­նոնք առաջ­նոր­դե­լու իրենց երազ­նե­րու իրա­կա­նաց­ման:  Վստահ ենք որ անոնք ան­պայ­մա­նօ­րէն պի­տի դառ­նան վաղ­ուան առաջ­նորդ­նե­րը“:  Անոնց­մէ շա­տեր ար­դէն իսկ սկսած են ծա­ռա­յե­լու մեր հա­մայն­քի զա­նա­զան հաս­տա­տու­թիւն­նե­րէն ներս:

Փակ­ման խօս­քը կա­տա­րեց Եղի­շէ Արք. Կի­զիր­եան, որ մեր մշա­կոյ­թը դրաւ հա­մա­մարդ­կա­յին բարձ­րուն­քին վրայ, որ­պէս հա­զա­րամ­եայ բայց ապ­րող մշա­կոյթ:

Յայ­տագ­րի աւար­տին, ներ­կա­նե­րը եկե­ղեց­ւոյ “Գա­լուստ­եան“ սրահ հրա­ւիր­ուե­ցան շէմ­փէյնևըն­դու­նե­լու­թեան, ուր ներ­կա­ներ վե­րա­հաս­տա­տե­ցին հին ծա­նօ­թու­թիւն­ներ եւ բարե­կա­մու­թիւն­ներ:  Տնօ­րէ­նուհի­ին կող­քին ան­պայ­մա­նօ­րէն երախ­տա­գի­տու­թեամբ ող­ջու­նե­լու ենք հո­գաբար­ձու­թեան կազ­մը, վար­ժա­րա­նի կրթա­կան յանձ­նա­խումբը եւ բարե­կամ­նե­րու յանձ­նա­խումբը, որոնք օրն ի բուն աւիշ ու յոյս կը նե­րար­կեն դպրո­ցին:  Ապ­րի՛ն բոլո­րը:

ՅԱ­ԿՈԲ ՎԱՐ­ԴԻ­ՎԱՌ­ԵԱՆ

Լուսանկարներ՝ Ռոպերթ Կարապետեան

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post ՀԱՅ­ԿԱ­ԿԱՆ ՍՈՒՐԲ ԾՆՈՒՆ­ԴԸ ԵՒ “ՏԱ­ՍԸ ՀԱՅ ՆԿԱ­ՐԻՉ­ՆԵ­ՐՈՒ ԿՏԱ­ԿԸ“
Next post ԵՐԻՏԱՍԱՐԴՈՒԹԵԱՆ ԽՆԴԻՐԸ

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social profiles