ՍԱԹԱՄԵԱՆ ՏԻՊԱՐԸ…

Փոր­ձենք քայլ պա­հել Գրի­գոր Սա­թամ­եա­նի հետ եւ իր իւ­րա­յա­տուկ ոճով մրո­տել այս քա­նի մը տո­ղե­րը:

Սա­թամ­եա­նի մտա­ծե­լա­կեր­պով, հա­ւա­նա­բար տան­տի­կի­նը այս գրու­թիւնը կար­դա­լու ժա­մա­նակ, նա­եւ դա­սա­ւո­րէ օր­ուան լուաց­քը, մի­եւ­նոյն ժա­մա­նակ նա­եւ զրու­ցէ դրացի­ին հետ եւ դեռ ալ “ռի՜նկ“…հաս­նի հե­ռա­ձայ­նին:

Մինչ­դեռ տան­տի­րոջ հա­մար, նոյ­նիսկ բարձր ձայ­նով խօ­սակ­ցու­թիւն մը, կամ նո­րա­ծի­նի մը զիլ ձայ­նը, կը խան­գա­րէ իր կեդ­րո­նա­ցումն ու կար­դա­լու մար­մա­ջը:

Հա­ւա­նա­բար վե­րո­յիշ­եալ քա­նի մը նա­խա­դա­սու­թիւն­նե­րը ան­հասկ­նա­լի թուին, այն հա­յորդի­ին հա­մար, որ բնաւ ներ­կայ չէ եղած հան­րա­ծա­նօթ դե­րա­սա­նի մե­նա­խօ­սու­թիւն­նե­րուն:

Ար­դա­րեւ, Սեպ­տեմ­բեր 30, 2011-ին, կազ­մա­կեր­պու­թեամբ Պոս­թը­նի “Թէ­քէ­եան“ միու­թեան, Ուա­թըր­թաու­նի երկ­րոր­դա­կան վար­ժա­րա­նի սրա­հէն ներս, ելոյթ ու­նե­ցաւ Գրի­գոր Սա­թամ­եան, նիւթ ու­նե­նա­լով “Մենք Ասանկ Ենք“ը:

Գրե­թէ եր­կու ժամ, ան իր վրայ կեդ­րո­նա­ցուց, բո­լո­րին ու­շադ­րու­թիւնը:

Ընդ­հան­րա­պէս, եր­կու մա­սի կա­րե­լի է բաժ­նել Սա­թամ­եա­նի պատմ­ուածք­նե­րը` առա­ջին.- իր երե­ւա­կա­յա­կած աշ­խարհն ու մի­ջա­վայ­րը եւ երկ­րորդ` իր անց­եա­լի յու­շե­րէն պա­տա­ռիկ­ներ:

Հան­դի­սա­տե­սին կը մնայ, որո­շել թէ որ մէ­կը աւե­լի հա­ճե­լի եւ հե­տաքրք­րա­կան կը թուի:

Կա­խում ու­նի հան­դի­սա­տե­սի մօ­տե­ցու­մէն եւ ըն­կա­լու­մէն: Հա­ւա­նա­բար, յու­շե­րը մտիկ ընե­լը շատ աւե­լի դիւ­րին կը թուի, յատ­կա­պէս իր դե­րա­սա­նա­կան առա­ջին քայ­լե­րը, երբ ան շա­րու­նակ թեք­նիք դժուա­րու­թիւն­նե­րու կը հան­դի­պի իր դպրո­ցա­կան եւ փոր­ձա­ռա­կան թա­տե­րա­խում­բին հետ, կամ Ար­ժան­թի­նա­հա­յի իւ­րա­յա­տուկ առոգա­նու­թեամբ, երբ ան (պա­հե­լով տե­ղա­կան գոյ­նը` Կրե­կօրիօ, փո­խան Գրի­գո­րի) կը պատ­մէ իր թան­կօ պա­րե­լու փոր­ձա­ռու­թիւնը, տե­ղա­ցի  ար­հես­տա­վարժ օրի­որ­դի մը հետ:

Իսկ Սա­թամ­եա­նի երե­ւա­կա­յա­կան աշ­խար­հը, իս­կա­պէս “Գի­տա­Սա­թամ­եա­նա­կան“ բնոյթ ու­նի: Ան մեծ հե­տաքրք­րու­թեամբ կը ներ­կա­յաց­նէ առա­կան եւ իգա­կան ու­ղե­ղը, իր են­թա­բա­ժա­նում­նե­րով, իր կող­մէ յօ­րին­ուած “տու­փիկ“նե­րով, ուր որ­քա՜ն ծի­ծաղ կա­րե­լի է ամ­բա­րել:

Նա­եւ տի­պար հայ զոյ­գի մը ապ­րե­լա­ձե­ւը, իր առանձ­նա­յատ­կու­թիւն­նե­րով:

Աւե­լի չշա­րու­նա­կենք, թէ ոչ Սա­թամ­եա­նի բո­լոր պատ­մած սրամ­տու­թիւն­նե­րը կրկնած կ՛ըլ­լանք:

 

Ներ­կայ մը

 

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*