ԱԶԳԱՅԻՆ ԴԱՍՏԻԱՐԱԿՈՒԹԵԱՆ ԱՆՀՐԱԺԵՇՏՈՒԹԻՒՆԸ ՊԱՏԱՆԻ ՏԱՐԻՔԻՆ

0 0
Read Time:10 Minute, 3 Second

ԱՒՕ ԳԱԹՐՃԵԱՆ

1915էն անմիջապէս վերջ, հայկական Սփիւռքի կազմութենէն ետք, հայութեան եւ հայկական դատին համար կը ստեղծուէին նոր պայմաններ, անոնց առջեւ գործունէութեան նոր ուղիներ կը բացուէին: Հայերը կը ցրուէին հինգ ցամաքամասերու վրայ, եւ առաջին օրէն իսկ, հեռաւոր գաղութներու հայերու միջեւ հոգեկան կապերու թուլացումը որպէս վտանգ կը ներկայանար: Ուրեմն պէտք էր կազմակերպել հայկական գաղութները, դիմագիծ տալ սփիւռքահայ մարդուն, զայն պատրաստել, իր ինքնուրոյն հայկական դիմագիծով, որպէսզի, օր մը, կարենար պահանջատէրը ըլլալ Արեւմտեան Հայաստանի եւ Նախիջեւանի ամայացած հողերուն, Արցախին, Ջաւախքին՝ իր հողերուն:

Թէեւ մեր գաղութները, գտնուելով հիւրընկալ երկիրներու մշակոյթներուն եւ կենցաղներուն ազդեցութեանը տակ, ենթակայ՝ հակամարտ մտածողութիւններու, ստեղծեցին տեղական ինքնուրոյնութիւններ, բայց եւ այնպէս դէմ յանդիման գտնուեցան զանազան մարտահրաւէրներու: Հետեւաբար, Սփիւռքի կազմակերպութիւններու, ազգային իշխանութիւններու, եկեղեցիներու եւ ղեկավար մարմիններու սկիզբէն ի վեր առաջին գործը եղաւ հայապահպանումը, չձուլուելու համար օտար ազգերու մէջ, իրենց նոր բնակած երկիրներու մէջ անոնք որդեգրեցին զանազան միջոցներ, ամէն մէկ շրջան ըստ իր հայեցողութեան եւ իր շրջանի պայմաններուն:

Ահա այստեղ է, որ ազգային մարդը, յատկապէս ազգային դիմագիծով հայը պարտաւորուած էր մէկէ աւելի ձեւով դաստիարակուիլ նախ որպէս հայ գոյատեւել ինք եւ իր զաւակները, անշուշտ ինք որպէս ղեկավար նաեւ իր գաղութի զաւակները, ապա՝ տեղացի քաղաքացի: 

Ազգային բառը եթէ սահմանելու ըլլանք, ան կը նշանակէ 1. ազգին պատկանող անձ, ազգին գործերով զբաղող անձ (»Հրանդը պատուական ազգային մըն է,). 2. ազգին, այդ ժողովուրդին վերաբերող կամ անոր յատուկ, պատկանող (Ազգային վարժարան, ազգային հարստութիւն եւ այլն):

»Ազգային, բառը չշփոթելու համար »Ազգայնական, եւ »Ազգայնամոլ, բառերուն հետ, հոս անհրաժեշտ կը զգանք անմիջապէս բացատրել այս երկու բառերը նաեւ: 

Ազգայնականը քաղաքական հասկացութիւն է, որ մօտաւորապէս կը նշանակէ »ազգին իրաւունքները, շահերը, ազատութիւնը, մէկ խօսքով՝ քաղաքականութիւնը պաշտպանող անձ,: Ֆրանսերէնով՝ nationaliste. »Ազգայնականները որոշած են մեծ ցոյց մը կազմակերպել Մ.Ա.Կ.ի շէնքին դիմաց: 

Ազգայնամոլը բացասական իմաստ ունի եւ կը նշանակէ »թունդ, մոլեռանդ ազգայնական, որ կը քարոզէ ազգային բացառիկութիւն, արհամարհանք եւ ատելութիւն ուրիշ ազգերու նկատմամբ,. »Ազգայնամոլներուն գործունէութիւնը աւելի ազգավնաս է, քան ազգօգուտ, կամ »Գորշ գայլերը ազգայնամոլ են,:

Մարդ անհատի մը կեանքի ուղին կ’անցնի քանի մը հանգրուաններէ:

1. Մանկութիւն՝ անգիտակից շրջան՝ մարմնական եւ հոգեմտաւոր կազմաւորում:

2. Պատանեկութիւն՝ հոգեբնախօսական զարգացման հանգրուան:

3. Երիտասարդութիւն՝ ինքզինք պատրաստ կը զգայ իբրեւ ընկերութեան գիտակից անդամ, տաքարիւն է ան, հանրային կեանքի մարդ: Համոզուած է, որ ամէն բան գիտէ եւ ամէն գործի ընդունակ:

4. Հասուն շրջան, որ կը հետեւի երիտասարդութեան. մարդ՝ զարգացման կատարելութեան հասած կը համարէ ինքզինք, ստեղծագործ եւ գործօն:

5. Ծերութիւն՝ երբ մարդ ինքզինք կը զգայ իմաստաւորուած կեանքի նպատակով:

Ժողովուրդի մը հաւաքական իղձերը իրականացնելու համար մեծ է դերը ու անժխտելի՝ նոյն այդ ժողովուրդի հիմնաքարը կազմող երիտասարդութեան: Այս առումով շատ բան գրուած է, ըսուած ու հաստատուած:

Երիտասարդութեան կազմաւորման ամէնէն կարեւոր հանգրուանը պատանութիւնն է (1016 տարեկան), ատաղձը՝ անոր հոգեկան, իմացական, ԳԱՂԱՓԱՐԱԿԱՆ կազմաւորման:

Պատանեկան հանգրուանի կարեւորութեան հաստատումը կը վերարժեւորուի, երբ անիկա կը վերաբերի գաղափարապաշտ երիտասարդութիւն մը ունենալու առաջադրանքին. մանաւանդ այն ժողովուրդին, որուն կարեւոր մէկ զանգուածը կը մնայ աշխարհացրիւ:

Եթէ հայրենի մեր ժողովուրդին պատանիները ամէն հնարաւորութիւն ունին հայօրէն դաստիարակուելու, ապրելու եւ տակաւին՝ մասնակից դառնալու հայրենական նուաճումներուն, ապա Սփիւռք (1915է ետք) իրողութիւնը յառաջացնող հայութեան հատուածը, մանաւանդ պատանեկան տարիքի մէջ գտնուող տղաքը՝ վաղուան ժողովուրդը, հետզհետէ կը պարպուին հայկականութենէ:

Մեր առաջնահերթ նպատակը պէտք է ըլլայ պատանիներուն փոխանցել իրաւազրկուած հայ ըլլալու իրականութիւնը եւ Ազգայինգաղափարապաշտ դառնալու հանգամանքը: Ասիկայ կը նշանակէ, թէ պատանիները պէտք է մղել ազգային ինքնագիտակցութեան, բարոյական, մտային, գաղափարական եւ ֆիզիքական զարգացման, զգացնելով անոնց, որ ապագային մէկական նուիրեալ ազգայիններ դառնան:

Պատանեկութեան տարիքի անդամ ունեցող բոլոր միութիւններն ալ՝ ընկերային, դպրոցական, ընտանեկան մթնոլորտին առընթեր, այն վայրերն են, ուր պատանին կը վարժուի ընկերայինմիութենականվարչական կեանքի եւ կը պատրաստուի ապագայի դաստիարակպատասխանատուազգայինը դառնալու:

Բոլոր պատանեկան միութիւնները իրենց դաստիարակչական ծրագրով անհրաժեշտ է, որ նպատակադրեն պատանիներուն մէջ արմատականացնել՝ հայրենասիրական եւ ընկերային ոգին, փոխադարձ սիրոյ եւ յարգանքի զգացումը, իբրեւ միեւնոյն նպատակին ծառայող գաղափարակիցներ եւ գործակիցներ, կարգապահութիւնը, պարտաճանաչութիւնը, ներշնչելով անոնց արիութիւն, յանդգնութիւն եւ մարտունակ ոգի:

Վերոյիշեալ նպատակներու իրագործման ճամբուն վրայ, ամէն բանէ առաջ. պատանիին հոգեկան եւ մտային աշխարհին մէջ պէտք է ներմուծել ընդհանրական սկզբունքներ, ինչպէս՝ յանձնառութիւններ ստանձնել, պարտականութիւններ վերցնել եւ զանոնք ճշգրիտ ձեւով կիրարկել. վերջին հաշուով քաղաքական ապագայ մարդու հիմնական գիտելիքները ծանօթացնել ու սորվեցնել եւ ոչ թէ անպայմանօրէն զանոնք գործադրել: 

Պատասխանատուդաստիարակներուն ցուցմունքներով կարեւոր է պատանիին փոխանցել մեր ազգային բոլոր արժէքները.

1. Ազգ

2. Հայրենիք

3. Մշակոյթ

4. Աւանդութիւն

5. Սրբութիւն

6. Պատկանելիութեան գիտակցութիւն եւ այլն: 

Խօսինք պատանի անհատին մասին, հոգեբանական գետնի վրայ: Ի՞նչ կը փնտռէ 1016 տարեկան պատանին կամ պարմանուհին:

Այս տարիքը յատկանշական է պատանիին մօտ՝ ինքզինք փաստելու կարիքով, թէ’ իր ընկերներուն եւ շրջանին, թէ’ ինքզինքին: Ան կը սիրէ փոփոխութիւնը, չի սիրեր օրէնքը. կը սիրէ ազատութիւնը եւ մանաւանդ՝ իր հասկցած ձեւով ազատութիւնը: Պատանիին մօտ կը նկատենք նաեւ »ուրիշին պէս ընելու, փափաքը: Այսպէս, եթէ իր շրջանին մէջ բոլոր փոքրերը համակարգիչ խաղալու կ’երթան, կամ մարզական ակումբ մը, պատանին կը հետեւի իր բնազդին. եւ որովհետեւ իր մէջ չէ կազմուած անկախ մտածելակերպ մը կամ իր շրջանակէն տարբեր բան մը ընելու մտածելակերպը, իր բարեկամներուն մեծ թիւով մասնակցութիւնը պատանեկան աշխատանքներէն դուրս այլ գործունէութեան մը, իրեն կու տայ ինքնավստահութիւն եւ ինք եւս կը բացակայի, գոնէ այդ հերթին, իր պատանիի պարտաւորութիւններէն:

Պատանին մանաւանդ գուրգուրանքի պէտք ունի: Ան կը փնտռէ գուրգուրանք եւ այդ պատճառով ալ շփացած կþերեւայ, որովհետեւ կþերթայ հո’ն, ուր իր ներկայութիւնը կարելի պիտի ըլլայ փաստել, հո’ն, ուր ինք հանգիստ պիտի զգայ եւ ոչ թէ օտար:

Ան հաւատքով չէ, որ ակումբ պիտի երթայ, որովհետեւ կարողութիւնը չունի գաղափարաբանութեան մը հասկացողութիւնը իւրացնելու: Ան կ’երթայ հոն, ուր զինք հրապուրող բան մը կը գտնէ:

Ոմանք կրնան ըսել, թէ »ո’չ, պատանին գաղափարականօրէն ալ պատրաստ կ’ըլլայ, որովհետեւ ան կը հաւատայ անկախ Հայաստանին ու Արցախին, կը հաւատայ ֆետայիներու եւ ազատամարտիկներու գործին ու անոր շարունակութեան,:

Պատասխանը այն է, որ իր հաւատքը հետեւանքն է իր զգայարանքներուն եւ ոչ թէ ուղեղին: Եթէ ան իր ուղեղը փորձէ գործածել, տարիքի բերումով տակաւին կարողութիւնը չ’ունենար ինքզինք զսպելու բնազդային կարգ մը հոսանքներու եւ պոռթկումներու դիմաց, օրինակ՝ վրէժ, հերոսացում, կռիւ, դիմացինին յաղթել, մէկ խօսքով՝ ան ուժ է որ կը տեսնէ ֆետայիին եւ ազատամարտիկին մէջ եւ այդ մէկն է, որ կ’ուզէ ունենալ:

Պատանին բնութեամբ զգացական կ’ըլլայ, այնքան վիպապաշտ յեղափոխութեամբ կը լեցուի, որ առաջին իսկ դժուարութեան՝ կը յուսալքուի: Այս մէկը կու գայ ոչ իրապաշտ դաստիարակութենէն, աւելի արդար ըլլալու համար՝ ոչ ամբողջական դաստիարակութենէն:

Պատանիի մը բարոյական դաստիարակութեան մէջ հիմնականը հայրենասիրութիւնն է, որ սերտօրէն կապուած է համամարդկային սիրոյ գաղափարին: Հայրենասիրական զգացումի դաստիարակութեան աղբիւր կը հանդիսանան հայ ժողովուրդի լաւագոյն զաւակներուն քաջագործութիւնները, մայրենի լեզուն ու դարաւոր մշակոյթը, հայրենի բնութիւնը, անոր բնական հարստութիւնները, ջուրն ու հողը:

Հզօր թշնամիի մը յաղթելու համար հարկաւոր է ոչ միայն ֆիզիքական ուժ եւ ճշմարտութիւն, այլեւ՝ պողպատեայ հոգեկան:

Պատանիին ազգային դաստիարակութիւնը անհրաժեշտ է, որովհետեւ, Ազգ մը կերտող ամէնէն ապահով ու հետեւողական շարքով ամուր կռուանը՝ պատանեկութիւնն է, հետեւաբար, որքան կենսունակ, ձեռներէց, զոհաբերուող, մտային եւ ֆիզիքական զարգացումով բարձր ըլլան այդ ազգը կազմող պատանիները, ա’յնքան ամուր հիմերու վրայ դրուած կ’ըլլայ այդ ազգը եւ յաւերժանալու երաշխիքներ կը ներշնչէ աշխարհի վրայ գոյատեւող մեծ ազգերու ընտանիքին մէջ:

Հայ պատանիներու կրթութիւնը, արդարեւ, ա’յնքան կարեւոր է եւ ազգի մտահոգութեանց առանցքը կազմող տոկուն ազդակ, որ երակներու մէջ զուտ արիւն կրող ամէն հայու առաջնակարգ նպատակակէտերէն պէտք է հանդիսանայ:

Անհրաժեշտ է ազգային դաստիարակութիւնը նաեւ, որպէսզի ան ըլլայ լաւ քաղաքացի (Սփիւռքի մէջ ապրած իր երկրին), նաեւ՝ իսկական հայը, որ կը գիտակցի իր մշակութային եւ ազգային արժէքներուն անփոխարինելիութեան եւ յարգանք ունի մարդկութեան հանդէպ:

Ազգային դաստիարակութիւնը անհրաժեշտ է, որովհետեւ պատանին մեր վաղուան յոյսն է: Ան որքան առողջ մնայ իր հայեցի ու գաղափարական դաստիարակութեամբ, հայ ժողովուրդը այնքան աւելի վստահօրէն կրնայ նայիլ ապագային եւ չվախնալ գալիք օրերու անորոշութենէն եւ դժուարութիւններէն:

Արդարեւ, այլասերումի * այս օրերուն, երբ ձուլումի բազմապիսի վտանգներ կը սպառնան մեր ժողովուրդին, պատանութեան տարիքը ունեցող բոլոր միութիւններն ալ կոչուած են իրենց կարգին կերտելու ապագայ հայը: Հետեւաբար, այդ միութիւնները, բոլորն ալ անխտիր, օրհնութիւն մըն են, բարիք մը, որուն կարեւորութեան պէտք է անդրադառնայ իւրաքանչիւր ծնողք եւ իր զաւակը յանձնէ այս ՀԱՅԱԿԵՐՏ ՄԻՈՒԹԻՒՆՆԵՐՈՒՆ:

Պատանին, ապագայի երիտասարդն է, որ իր հաւատքին ուժով եւ խանդավառութեամբ պիտի ապրեցնէ այս ժողովուրդը, միշտ բարձր բռնելով իտէալին դրօշը:

Անոնցէ պատանիներուն անհրաժեշտ է ջամբել, իրենց լեզուով, իրենց ժողովուրդին պատմութիւնը, աւանդութիւններն ու հոգեկան առանձնայատկութիւնները եւ այս ձեւերով իրազեկ դարձնել զանոնք իրենց ազգային իրաւունքներուն ու պարտաւորութիւններուն, յատկապէս հայապահպանման գործընթացին, որ Սփիւռքի մէջ ամէնէն հիմնականն է:

Անշուշտ այս բոլորը գաղափարական մթնոլորտի մը մէջ, ուր միայն զոհողութեան ոգին կ’իշխէ:

Անմիջապէս աւելցնենք նաեւ, որ հայերէն լեզուն պէտք չէ դիտել միայն իբրեւ գիտելիքներու տիրապետման միջոց, այլեւ իբրեւ հայրենասիրական դաստիարակութեան վճռական գործօններէն մէկը:

Ուրեմն, իւրաքանչիւր պատանիի համար մայրենի լեզուն սորվիլը օգտակար ու պատշաճ ըլլալէ բացի՝ միանգամայն պարտք մըն է: Ամէն մարդ իր հայրենիքին ու ազգին ծառայելու, անոր յառաջդիմութեան նպաստելու պարտականութիւնը ունի: Բայց ան չի կրնար իր պարտքը լաւապէս կատարել, եթէ իր լեզուն չի գիտեր: Մերօրեայ պատանիին համար մայրենի լեզուն սորվելու պարտքը այնքան պէտք է ըլլայ, որքան հայրենիքին ծառայելու պարտականութիւնը: Որովհետեւ, վաղուան ազգայինէն կը պահանջուի լաւ (ճշգրիտ) հայերէն խօսիլ:

Այս տեսակէտէ, հայկական յատկապէս ազգային դպրոցները կարեւոր դեր կը կատարեն այս մարզին մէջ. անուրանալի է այս իրողութիւնը, բայց չեն բաւեր եւ թերի կը մնան, եթէ ֆիզիքականին առընթեր, մտային եւ հոգեկան զարգացումը մասնաւոր հոգածութեան եւ հայրական գորովի առարկայ չդառնան յատուկ մարմիններու կողմէ, որոնց միակ աշխատանքը եւ ծրագիրի առանցքը չի կազմեր պատանիներու հոգեկան եւ բարոյական ծաղկումը՝ մարդկային հետզհետէ յառաջդիմող ընկերութեան մէջ:

Կազմակերպելու կարիքը հետզհետէ զգալի կը դառնայ արդի պայմաններու տակ, Սփիւռքի հսկայ տարածքին, ուր այլասերելու վտանգը Դամոկլեան սուրի նման կը ճօճի մեր գլխուն վերեւ:

Կազմակերպուած պատանիի ստացած կրթութիւնը միայն պատիւ կրնայ բերել մեր ժողովուրդին, ուր իւրաքանչիւր պատանի, ընկերայինհաւաքական կեանք ապրելու ատակ դառնալէ բացի, կը թրծուի իբրեւ մարդէակ. կþաճի ֆիզիքապէս, կը զարգանայ հոգեպէս եւ բարոյականի ու նկարագիրի տէր կը դառնայ, սիրտին վրայ դրոշմելով այն աւանդը, զոր մեր նախնիները կտակած են յաջորդ սերունդներուն, ազատութեան եւ անկախութեան իտէալը վառ պահելով անոնց մատղաշ հոգիներուն մէջ:

Վերջապէս, պարզ ու յստակ պէտք է ըլլայ հայութեամբ ապրող ամէն հայու համար, որ ազգին կամքը արտայայտող մեզմէ իւրաքանչիւրը պէտք է պատկանելիութեան բարձր գիտակցութեամբ պատրաստէ վաղուան Հայ Դատի նուիրեալը, Ազգային դաստիարակութեան տէր անձը, որ ՀԱՅ ՊԱՏԱՆԻՆ է:

Հայ Դատի նուիրեալը, որ այսօր դեռ պատանի է, կը դաստիարակուի ու կը թրծուի նախ Հայ Տունէն, ապա դպրոցէն, հայկական ակումբէն, հայկական եկեղեցիէն, հայերէն խօսելով, տէր դառնալով մեր աւանդութիւններուն, սրբութիւններուն, հայօրէն ապրելով, հայութեամբ տառապելով, հայութեամբ պարծենալով, հայութիւն քարոզելով, մէկ խօսքով՝ լիիրաւ հայ ըլլալով:

Պատանիի այդ կերտումը ապահովելու համար հարկ է քանի մը կենսական կէտեր նշել.

 ա. Կիրարկել մանկավարժական նորագոյն դաստիարակութեան ձեւերը, թափանցելով պատանիին հոգիին խորքը, հետաքրքրուելով անոր անհատը մտահոգող հարցերով եւ մէկ խօսքով՝ առաւելագոյն հետաքրքրութեան եւ գուրգուրանքի առարկայ դարձնել զայն: 

բ. Մեր ազգային եւ յեղափոխական պատմութիւնը ներկայացնելու ընթացքին, փորձել պատանին տպաւորել ազգային եւ յեղափոխականներու ներքինով, անոնց բարոյական յատկութիւններով, անոնց կարգապահական կեցուածքներով, աւելի նուազ չափով անոնց արտաքինով, կազմուածքով եւ կամ այլ մակերեսային արժեչափերով: 

գ. Պատասխանատուները հարկադրուած են ամէն ջանք թափել, որ մեր պատանեկան տարիքի միութենականներու մօտ ստեղծել այնպիսի մթնոլորտ մը, որ մանրանկարը ըլլայ մեր կազմակերպական կեանքին, հոն առկայ ըլլան մեր կազմակերպականօրէն ընդունած սկզբունքները: 

դ. Մեկնելով այն իրողութենէն, որ պատասխանատուներու այսօրուան ստանձնած պատասխանատուութիւնը կը ճշդորոշէ ամբողջ կազմակերպութեան մը ապագան, ան պարապի այդ գործով, խուսափելով այլ պարտաւորութիւն ստանձնելէ, լաւագոյնս տանելու համար պատասխանատուդաստիարակի իր գործը ինչպէս նաեւ այդ գործը չըլլալու համար ի հաշիւ այլ պարտաւորութիւններու կաղացման: 

Ծնողներ, պատասխանատուներ, ինչպէս նաեւ բոլոր անոնք որոնք անմիջական շփում ունեցողներն են պատանիին հետ, հարկադրուած են իրենց դաստիարակչական աշխատանքը տանին առաւելագոյն նրբութեամբ ու զգոյշութեամբ: 

Ստորեւ ամփոփ նշենք անոնց պարտաւորութիւնները.

1. Պատանիին հետ վարուիլ տարեկիցի նման, մէկ կողմ դնելով գերակայական, անհատականութիւն պարտադրելու ամէն արուեստական միջոց: 

2. Փորձել պատանիին մէջ ստեղծել գիտակից կարգապահական կեցուածքներ: 

3. Պատանիին ապրած միջավայրի եւ անոր տրուած դաստիարակութեան միջեւ ստեղծել հաւասարակշռող գիծ մը, տեղի չտալու համար թիւր համոզումներու եւ իրականութենէ հեռու սկզբունքներու, զգոյշ ըլլալ անոր մէջ ձգտումի ոգին վառ պահելու անհրաժեշտութեան նկատմամբ: 

4. Պատանին սխալելու պարագային, փորձել խրատական եւ ուղղութիւն տալու մօտեցում ցուցաբերել, զինք ուղիղ ճամբան առաջնորդելու եւ իր սխալին գիտակցութեան հրաւիրելու նպատակով: 

5. Պատասխանատուն պարտի պատանիին մէջ ստեղծել ինքնավստահութեան զգացումը, քաջալերել նախաձեռնութեան ոգին ու անոր բոլոր ձիրքերը: 

6. Ժողովներուն (կամ զանազան գործունէութիւններուն) ներկայանալ ճշդուած ժամանակին պատրաստուած ձեւով, պատրաստ ծրագրով եւ ոչ մակերեսային ու հապճեպ ներկայութեամբ: 

7. Վերջապէս, զարկ տալ պատանիի ազգային դաստիարակութեան: Իւրաքանչիւր զտարիւն հայու նուիրական պարտականութիւնն է, եթէ կ’ուզէ որ ապագայ սերունդը աւելի գիտակից ու կենսունակ դառնայ, որպէսզի այս ազգը, որ ապրելու եւ գոյատեւելու անխորտակ հաւատք ու կամք ունի, յաւերժանայ, հեռու մնալով մահասփիւռ խորշակներէ, որոնք ամէն ուղղութեամբ կը փչեն մեր ազգին վրայ: 

Այս բոլորէն ետք, վերջապէս, պատանին իր ստացած ազգային դաստիարակութեան շնորհիւ ձուլման ամենակուլ հրէշին համար կեր մը չէ այլեւս, այլ՝ ձուլման վտանգին դէմ պայքարող մարտիկ մը եւ այսպիսով ան, իր ստացած կրթութեամբ պիտի դառնայ հայ արժէքներու եւ հայրենիքի աննկուն պաշտպանը, իր պատկանելիութեան գիտակից անձը, որ հայութեան բոլոր գործերը պիտի դիւրացնէ:

Հուսկ՝ ուրեմն դաստիարակենք պատանին այնպէս, որ տարիներ ետք մեզի համար հպարտանքի առիթ դառնայ:

     1 Այլասերումը կամ այլասերութիւնը ազգային յատկութիւններէն օտարացումը՝ հեռացումն է, ազգային բարոյական տոկունութենէն ուծացումը՝ թուլացումը (ֆրնս. diginiration): »Երիտասարդներու այլասերում, կապակցութեան մէջ ընդգծուածը կը նշանակէ իրենց ազգային դէմքը կորսնցնելը, ազգային պատկանելիութենէն հեռանալը: Բայը՝ այլասերիլ (=ազգային ազնիւ յատկութիւններէն օտարանալ, հեռանալ): Օրինակ՝ »Կ’այլասերին հոգիներ՝ նոյնիսկ խեղդուելով իրենց արեան մէջ, (Դ. Վարուժան):

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post ՀԱՅ ԴԱՏԻ ՈՒՂԻՈՎ
Next post ՊԱՐԵՏ ՄԱՐՈՆԵԱՆԻ «ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹԵԱՆ ՈՐԲԵՐԸ»՝ ԹԵԿՆԱԾՈՒ «EMMY» ՄՐՑԱՆԱԿԻՆ

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social profiles