Ի՞ՆՉ ՓՈԽՈՒԱԾ Է ԵՐԿՈՒ ՀԱԶԱՐ ՏԱՐԻ ԵՏՔ

 »Երբ ժա­մա­նա­կը հա­սաւ« Մար­ի­ամ ծնաւ իր անդ­րա­նիկ որ­դին« խան­ձա­րու­րով պա­տեց եւ մսուր մը մէջ դրաւ« որով­հե­տեւ իրենց հա­մար տեղ չկար իջե­ւա­նին մէջ«:

Պարզ« ժուժ­կալ բա­ռեր« աւե­տե­լու հա­մար մե­ծա­գոյն դէպ­քը մարդ­կու­թեան պատ­մու­թեան տի­ե­զեր­քի ստեղ­ծու­մէն ի վեր: Այդ ընե­լու հա­մար« աւե­տա­րա­նի­չը հարկ չէ տե­սած պճնուած« ու­ռու­ցիկ նա­խա­դա­սու­թիւն­նե­րու« ինչ­պէս սո­վոր են »մեծ« մար­դոց աշ­խարհ գա­լը հա­ղոր­դող ծա­նու­ցում­նե­րը:

Աշ­խարհ եկո­ղը« այս պա­րա­գա­յին« տի­ե­զեր­քի տէրն է« մարդ­կու­թեան փրկի­չը: Զայն աւե­տե­լու հա­մար բաւ է ըսել էա­կա­նը« որ­պէս­զի մար­դիկ գիտ­նան թէ դա­րե­րէ ի վեր իրենց սպա­սա­ծը եկած է« լրաց­նե­լով ինչ որ մար­գա­րէ­նե­րը կը նա­խա­տե­սէ­ին:

Երբ ժա­մա­նա­կը հաս­նի« շատ բա­ներ պի­տի ըս­ուին ու պատմ­ուին այդ երե­խա­յին մա­սին: Բայց առ այժմ ան« մարդ­կա­յին բո­լոր նո­րա­ծին­նե­րուն նման եւ անոնց­մէ ալ աւե­լի« կը նե­կա­յա­նայ իբր տկար էակ մը« կա­րօտ ու­րի­շին: Եւ ան­ծա­նօթ բո­լո­րին: Ո°չ ոք կրնայ մտքէն ան­ցնել թէ այդ մա­նու­կը Աստ­ուա­ծոր­դին է: Ան ու­զած է ծնիլ ախո­րի մը մէջ« իբր առա­ջին այ­ցե­լու­ներ ու­նե­նա­լով հո­վիւ­ներ եւ անա­սուն­ներ: Աստ­ուած զգա­յա­ցունց երե­ւոյթ­նե­րու չէ դի­մած իր որդի­ին ծնուն­դը շռնթա­լից դէպ­քի վե­րա­ծե­լու հա­մար:

Սա­կայն դէպ­քը հե­ռու պա­հե­լու հա­մար առաս­պե­լա­կան որե­ւէ երե­ւոյ­թէ« Ղու­կաս աւե­տա­րա­նի­չը կու տայ կարգ մր տե­ղե­կու­թիւն­ներ« որոնք Քրիս­տո­սի ծնուն­դը կը զե­տե­ղեն լիու­լի պատ­մա­կան եղե­լիու­թեան մը շրջա­գի­ծին մէջ: Ան կ’ըսէ թէ Հռո­մի Օգոս­տոս կայս­րը կը հրա­հան­գէ« որ իր բո­լոր հպա­տակ­նե­րը ար­ձա­նագր­ուին իրենց բնա­գա­ւա­ռին մէջ: Արդ« Մար­ի­ամ եւ Յով­սէփ« որ կը բնա­կէ­ին Նա­զա­րէթ« սա­կայն ըլ­լա­լով Դա­ւի­թի ցե­ղէն« կը մեկ­նին Բեդ­ղե­հէմ ուր« ինչ­պէս կը նա­խա­տե­սէր Եսա­յի մար­գա­րէն« կը ծնի Քրիս­տոս« »Դա­ւի­թի Որ­դին«: Զու­գա­դի­պու­թի՞ւն կայս­րին հրա­մա­նագ­րին մար­գա­րէ­ու­թեան հետ: Ստու­գա­բար ոչ: Ան­գի­տակ­ցա­բար եւ ակա­մայ« կայս­րը կ’օժան­դա­կէ մար­գա­րէ­ու­թեան զու­գա­դի­պու­թեան իր արար­քին հետ:

Կրնանք ուս­տի հաս­տա­տել թէ ի յա­ւի­տե­նից ճշդուած են Քրիս­տո­սի ծնուն­դին պա­րա­գա­նե­րը ժա­մա­նա­կը« վայ­րը« նոյ­նիսկ քա­ղա­քա­կան պայ­ման­նե­րը: Ուս­տի կա­րե­լի չէ տրա­մա­բա­նօ­րէն առար­կել թէ այս դէպ­քը պատ­մու­թեան մշու­շին մէջ թաղ­ուած« առաս­պե­լա­յին գոյ­նե­րով զար­դար­ուած« խան­դա­վառ հե­տե­ւորդ­նե­րու երե­ւա­կա­յու­թե­նէն բխած դի­ցա­բա­նու­թիւն է« որ եր­կու հա­զար տարիէ ի վեր կը շա­րու­նա­կէ օրօ­րել եւ պատ­րան­քի ու ինք­նա­խա­բէ­ու­թեան մէջ պա­հել մի­ա­միտ« դիւ­րա­հա­ւատ հե­տե­ւորդ­նե­րու հոյ­լե­րը:

Աւե­տա­րա­նի­չը չի խոր­հիր խորհր­դա­ւոր ու հրա­շա­լի պա­րա­գա­նե­րով շրջա­պա­տել Քրիս­տո­սի ծնուն­դը« ինչ­պէս կը տես­նենք դի­ցա­բա­նու­թիւն­նե­րու պա­րա­գա­յին: Կը բա­ւեն մերկ ու ան­պա­ճոյճ բա­ռեր՝ պատ­մե­լու հա­մար ան­պատ­մե­լի եղե­լու­թիւնը. »Երբ Բեթ­ղե­հէմ հա­սան« Մար­ի­ա­մի ծննդա­բե­րու­թեան ժա­մա­նա­կը հա­սած ըլ­լա­լով« ծնաւ իր անդ­րա­նիկ որ­դին« փաթ­թեց խան­ձա­րուր­նե­րու մէջ եւ դրաւ մսու­րին մէջ«:

Եթէ ակա­նա­տես ըլ­լա­յինք մսու­րի տե­սա­րա­նին« պի­տի կա­րե­նա­յի՞նք հա­մոզ­ուիլ թէ ներ­կայ ենք մարդ­կու­թեան մե­ծա­գոյն դէպ­քին« աւե­լի մեծ քան ստեղ­ծու­մը տի­ե­զեր­քին« քա­նի որ աւե­լի դիւ­րին է որ Աստ­ուած ոչին­չէն ստեղ­ծէ տի­ե­զեր­քը քա­նի հա­մա­կեր­պի որ իր Որ­դին« Աստ­ուած իրեն նման« իջ­նէ եր­կին­քի փառ­քէն եւ մարդ­կա­յին գո­յու­թիւն զգե­նու: Եւ ի՞նչ նպա­տա­կով« փրկե­լու հա­մար մար­դը« որ մե­ղան­չած է իր դէմ ըմ­բոս­տա­նա­լով« իրեն հա­ւա­սա­րիլ փոր­ձե­լով:

Կ’իջ­նէ եր­կին­քէն արա­րի­չը տի­ե­զեր­քի« տէ­րը երկն­քի եւ երկ­րի: Եւ ո՞վ կը դի­մա­ւո­րէ զինք: Ո°չ կղե­րա­կան կամ քա­ղա­քա­կան մե­ծա­մեծ­ներ« ո°չ ազ­գա­կան« ո°չ բա­րե­կամ: Կ’իջ­նէ ամա­յու­թեան եւ բա­ցար­ձակ չքա­ւո­րու­թեան մէջ« աւե­լի չքա­ւոր քան ամէ­նէն չքա­ւո­րը մար­դոց մէջ: Չ’ար­ժա­նա­նար վա­յե­լուչ բնա­կա­րա­նի կամ պատս­պա­րա­նի մը իսկ« գէթ խրճի­թի մը հա­մեստ« ուր պատս­պար­ուի ցուր­տէն ու օտար նայ­ուածք­նե­րէն: Կ’իջ­նէ քա­րայ­րի մը մէջ« ու­նե­նա­լով հո­վիւ­ներ որ­պէս առա­ջին երկր­պա­գու­ներ: Ո՞վ կրնայ երե­ւա­կա­յել թէ այդ տկար ու աղ­քատ երե­խան Մես­ի­ան է« այն զոր մար­գա­րէն հռչա­կած ու եր­գած է իբր »Աստ­ուած հզօր եւ իշ­խան խա­ղա­ղու­թեան«:

Ո°չ ոք այդ գի­շեր մտքէն ան­ցուց ան­շուշտ թէ այդ օր մա­նուկ մը աշ­խարհ եկաւ՝ յե­ղաշր­ջե­լու հա­մար մարդ­կա­յին պատ­մու­թիւնն ու մար­դոց ճա­կա­տա­գի­րը: Նոյ­նիսկ անոնք՝ որ սուրբ Գրքի մաս­նա­գէտ­ներ ըլ­լա­լով պէտք էին անդ­րա­դառ­նալ թէ եզա­կի բան մը պա­տա­հած էր« ինչ­պէս գիտ­ցան եւ հե­ռա­ւոր եր­կիր­նե­րէն ճամ­բայ ին­կան մո­գե­րը »Հրեա­նե­րու թա­գա­ւո­րը« մե­ծա­րե­լու հա­մար:

Ոչինչ փոխ­ուած է քսան դա­րէ ի վեր: Ամէն տա­րի Քրիս­տո­սի Ծնուն­դը կը տօ­նէ մարդ­կու­թիւնը առանց փնտռե­լու Քրիս­տո­սը: Ար­տա­քին երե­ւոյթ­նե­րը կը ծած­կեն ու կը նսե­մաց­նեն խոր­հուր­դը որ իմաստ կու տայ այդ տօ­նին« վե­րա­ծե­լով զայն ձե­ւա­յին յի­շա­տա­կու­թեան կամ առ առա­ւելն խրախ­ճան­քի առի­թի:

Կ’ար­ժէ հարց տալ մենք մե­զի թէ որ­քա­նով մեր այ­սօր­ուայ տօ­նած Ծնուն­դին մէջ ներ­կայ է Քրիս­տո­սը: Այն­քան խճող­ուած է աւե­լորդ բա­նե­րով որ կապ չու­նին Փրկի­չին ծնուն­դին հետ« որ նոյ­նինքն Փրկի­չը« եթէ գար եւ ան­կիւն մը փնտռէր մաս­նակ­ցե­լու հա­մար տօ­նին« ան­տես­ուած յու­սա­խաբ պի­տի մնար:

»Տեղ մը պա­հել Անոր հա­մար«« մեր տու­նե­րուն« բայց մա­նա­ւանդ մեր սիր­տե­րուն մէջ:

Եթէ կ’ու­զենք իս­կա­կան ծնունդ մը տօ­նել« ձեր­բա­զա­տենք զայն աւե­լորդ խճո­ղում­նե­րէ« մաք­րենք ու յար­դա­րենք մեր սրտե­րը« ուր կրկին ու կրկին ծնող Աստ­ուա­ծոր­դին հիւ­րըն­կալ« մտե­րիմ ան­կիւն մը գտնէ մեր ու­րա­խու­թիւնը աւե­լի հա­րա­զատ« ամ­բող­ջա­կան ու մնա­յուն դարձ­նե­լու հա­մար:

 ՄԱՆՈՒԷԼ ԵՊՍ. ՊԱԹԱԳԵԱՆ

Առաջ­նորդ Կա­թո­ղի­կէ Հա­յոց Հիւ­սի­սա­յին Ամե­րի­կա­յի

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*