ՀԵՐՄԱՆ ՎԱՀՐԱՄԵԱՆ ՈՉ ԵՒՍ Է

herman 2 Վե­նե­տի­կի Հայ Մշա­կոյ­թի Ու­սում­նա­սի­րու­թեան Եւ Վա­ւե­րագ­րու­մի Կեդ­րո­նի (OEMME EDIZIONI) հրա­տա­րակ­չա­տան հիմ­նա­դիր եւ տա­րի­նե­րու խմբագ­րա­պետ` ճար­տա­րա­պետ, նկա­րիչ եւ քան­դա­կա­գործ Հեր­ման Վահ­րամ­եա­նը, իր հա­րա­զատ­նե­րէն ու մտե­րիմ բա­րե­կամ­նե­րէն ընդ-միշտ հե­ռա­ցաւ, յետ եր­կա­րատեւ հիւան­դու­թեան, 27 Սեպ­տեմ­բե­րին:

Վահ­րամ­եան ծնած է Թեհ­րան, 29 Նո­յեմ­բեր 1939 թուա­կա­նին: 1960 թուա­կա­նին Իտալ­իա կը փո­խադր­ուի ուր, կարճ ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նի մը հա­մար Հռոմ ապ­րե­լէ ետք Մի­լա­նօ կը հաս­տատ­ուի: Կ’աւար­տէ նոյն քա­ղա­քի “Փո­լի­թէք­նիք” հա­մալ­սա­րա­նի ճար­տա­րա­պե­տու­թեան մաս­նա­ճիւ­ղը եւ ան­մի­ջա­պէս աշ­խա­տան­քա­յին աս­պա­րէզ կը նետ­ուի, մաս­նակ­ցե­լով առա­ջին իսկ ճար­տա­րա­պե­տա­կան եւ հե­տա­զօ­տա­կան գի­տար­շաւ­նե­րուն, որոնք խումբ մը իտա­լա­ցի եւ հայ ճար­տա­րա­պետ­նե­րու ու հաս­տա­տու­թեանց նա­խա­ձեռ­նու­թեամբ, 30 տար­ուայ ըն­թաց­քին ի մի կը բե­րեն հայ միջ­նա­դար­եան ճար­տա­րա­պե­տու­թեան կո­թող­նե­րու ամ­բող­ջա­կան` լու­սան­կար­չա­կան ու չա­փագ­րա­կան դիւա­նա­յին հսկայ նիւ­թը եւ ու­սում­նա­սի­րա­կան բազ­մա­լե­զու հրա­տա­րա­կու­թիւն­նե­րով ու ցու­ցա­հան­դէս­նե­րով, արեւմտեան աշ­խար­հին (ոչ միայն) կը ներ­կա­յաց­նեն հայ­կա­կան ճար­տա­րա­պե­տու­թեան դե­րը` մեր­ձա­կայ ու մի­ջին արեւել­քի քրիս­տոն­եայ աշ­խար­հէն ներս: “Documents of Armenian Architecture” մա­տե­նա­շա­րը այդ հրա­տա­րակ­չա­կան աշ­խա­տան­քի ամե­նա­ցայ­տուն ար­դիւնք­նե­րէն մէկն է:

Գի­տա­կան բարձ­րո­րակ այդ հրա­տա­րակ­չա­կան աշ­խա­տան­քի գլխա­ւոր խմբա­գիր-հա­մադ­րո­ղը ըլ­լա­լէ ան­կախ, զու­գա­հե­ռա­բար հիմ­նա­դի­րը կ’ըլ­լայ “ICOM/Istituo per le culture non dominanti” հաս­տա­տու­թեան եւ OEMME հրա­տա­րակ­չա­տան, Musicam երաժշ­տա­կան Միւ­նի­խի ձեռ­նար­կին որոնց մի­ջո­ցաւ, մի քա­նի իտա­լա­ցի եւ հայ մտա­ւո­րա­կան բա­րե­կամ­նե­րու հետ ան­հա­մար մի­ջազ­գա­յին գի­տա­ժո­ղով­ներ, ցու­ցա­հան­դէս­ներ, հրա­տա­րա­կու­թիւն­ներ, հա­մեր­գա­շար­քեր կը կազ­մա­կեր­պէ, նպա­տա­կա­կէտ ու­նե­նա­լով ու­սում­նա­սի­րել ժա­մա­նա­կա­կից հայ ար­ուեստն ու ինք­նու­թիւնը, “մշա­կու­թա­յին փոք­րա­մաս­նու­թիւն” յղաց­քը, զա­նա­զան փոք­րա­մաս­նու­թեանց հա­մե­մա­տա­կան պրպտում­նե­րով, “հա­յա­պահ­պան­ման” տաս­նամ­եակ­նե­րու գա­ղու­թա­յին կազ­մա­կերպ­չա­կան աշ­խա­տան­քի ար­դիւն­քի մա­սին քննա­կան բա­նա­վէ­ճե­րով, ըն­կե­րա­բա­նա­կան եւ մար­դա­բա­նա­կան հա­մե­մա­տա­կան ու­սում­նա­սի­րու­թիւն­նե­րով, եւլն:

90-ական թուա­կան­նե­րուն ան հրա­ժեշտ կ’առ­նէ հայ մտա­ւոր աշ­խար­հէն, յետ եր­կար տա­րի­նե­րու կա­տա­րած հայ մի­ջազ­գա­յին իրա­կա­նու­թեան եւ ինք­նա-“հո­գե­վեր­լու­ծա­կան” եզ­րա­յան­գու­մին, որ “կտակ”ի ձեւով կը յանձ­նէ Հա­յաս­տա­նաբ­նակ գրա­կա­նա­գէտ եւ հրա­պա­րա­կա­գիր` Ռու­զան Զա­քար­եա­նի գրի­չին, ամ­բող­ջու­թեամբ նուիր­ուե­լով նկա­րիչ-քան­դա­կա­գոր­ծի, ինչ­պէս նաեւ իտա­լա­կան մամ­լոյ մաս­նա­գէտ թղթա­կի­ցի իր բե­ղուն աս­պա­րէ­զին:

Հեր­ման Վահ­րամ­եա­նի մտա­ւո­րա­կան բազ­մա­կող­մա­նի բա­ցա­ռիկ տա­ղանդ ու­նե­ցող տի­պա­րը, իր անձն ու գոր­ծը ար­ժա­նի են լուրջ ու­շադ­րու­թեան եւ ու­սում­նա­սի­րու­թեան Հա­յաս­տա­նի ու Սփիւռ­քի հաս­տա­տու­թեանց ու մտա­ւո­րա­կան աշ­խար­հի կող­մէ:

Հեր­ման Վահ­րամ­եա­նի յու­ղար­կա­ւո­րու­թիւնը տե­ղի ու­նե­ցաւ Մի­լա­նո­յի Սուրբ Պի­ոս Ե. Եկե­ղեց­ւոյ մէջ, երեք­շաբ­թի՝ Սեպ­տեմ­բեր 29, 2009ին:

Ան ըն­տա­նիք կազ­մած էր Քի­ա­րա Նեգ­րի հետ եւ բախ­տա­ւոր­ուած էր զա­ւա­կով մը՝ Փի­էթ­րօ:

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*