ՀԱՅԵՐԷՆ ՅԱՐՄԱՐ ԵՐԳ ՉՈՒՆԵՆՔ …

0 0
Read Time:5 Minute, 45 Second
Երեւանի Ջրաշխարհը
Երեւանի Ջրաշխարհը

 Ան­ցած ու եր­կար տա­րի­նե­րի կա­րօ­տիս ծա­րա­ւը յա­գեց­նե­լու հա­մար, այս վեր­ջի մի քա­նի տա­րի­նե­րին աւե­լի յա­ճախ եմ այ­ցե­լում իմ պա­պե­րի բնօր­րան Մայր Հա­յաս­տա­նը:

2009 թուի, Օգոս­տո­սի մի շոգ օր, հօ­րաք­րոջս տղա­յի թո­ռնիկ­նե­րի՝ Նա­րէին եւ Զա­րե­հին ու­րա­խաց­նե­լու հա­մար, մի քա­նի հո­գով մի­ա­սին գնա­ցինք մօ­տա­կայ Երեւանի Ջրաշ­խար­հը, որը կա­ռուց­ուել է մօտ 5-6 տա­րի առաջ, Նոր-Նոր­քի կամ Գա­զա­նա­նոց տա­նող ճա­նա­պարհի մօ­տա­կայ­քում:

Օրը պայ­ծառ էր, արեւշատ ու գե­ղե­ցիկ: Երե­խա­նե­րի զուար­ճու­թեան չափ ու սահ­ման չկար: Նրանք լո­ղա­ցին, սա­հե­ցին, սո­ղա­ցին ու վազե­ցին ամ­բողջ օրը:  Վստա­հօ­րէն կա­րող եմ ասել, որ այդ իւ­րա­յա­տուկ օրը, իրենց մտքի մէջ ար­ձա­նագր­ուեց որ­պէս կեան­քի մի ան­մո­ռա­նա­լի ու չքնաղ յուշ:

Ջրաշ­խար­հի մուտ­քը բաց­ւում էր գրե­թէ կէս օրին կամ քիչ անց: Ժա­մը մէ­կը չե­ղած իսկ մենք այ­դտեղ էինք եւ մնա­ցինք մինչեւ փակ­ման պա­հը, երե­կոյ­եան մօտ ժա­մը ինը:

Ջրաշ­խար­հում կա­յին բա­ւա­կա­նին դրսե­ցի­ներ, բայց մե­ծա­մաս­նու­թիւնը տե­ղա­ցի­ներ էին, ամէն չափ ու հա­սա­կի:

Բա­ցի զա­նա­զան հա­ճոյք­նե­րից Ջրաշ­խար­հում վա­ճառ­ւում էր տե­սակ-տե­սակ ու­տե­լիք­ներ եւ խմիչք­ներ: Ան­պա­կաս էր նաեւ խլա­ցու­ցիչ օտար ազ­գե­րի եր­գերն ու երաժշ­տու­թիւնը:

Ի ցա­ւօք սրտի ու հո­գու, ամ­բողջ օր­ուայ ըն­թաց­քում, ո°չ մէկ հա­յե­րէն եր­գի կամ նուա­գի ձայն լսե­ցինք: Ա°յլ, մեր ականջ­նե­րը խլաց­նե­լու չափ, լսե­ցինք Սպա­նե­րէն, Ֆրան­սե­րէն, Անգ­լե­րէն, Իտա­լե­րէն եւ այլն: Դրանց շար­քում նաեւ  “Րափ Միւ­զիք”, խառ­նի­ճա­ղանչ աղմ­կա­լից ինչ որ մի բան ան­հաս­կա­նա­լի: Ամէն մէկ ան­կիւ­նում զե­տեղ­ուած բարձ­րա­խօ­սի ձայ­նը խլաց­նում էր մեր ականջ­ներն ու զգաց­նել տա­լիս մեզ, ո°չ թէ° մենք գտնւում ենք մեր Մայր Հայ­րե­նի­քում, ա°յլ, ի°նչ որ մի օտար երկ­րում:

Ազ­գու­թիւնս վի­րա­ւոր­ուած եւ հայ մշա­կոյ­թը խա­փա­նած տես­նե­լով, Ջրաշ­խար­հի փակ­ման վեր­ջի պա­հին մօ­տե­ցայ Ռադ­իոյ-Հան­գոյ­ցի պա­տաս­խա­նա­տու աշ­խա­տո­ղին ու իմ ցաւն ու զար­ման­քը յայտ­նե­ցի օր­ուայ մէջ հա­յե­րէն եր­գի ձայն չլսե­լու պատ­ճա­ռը:

Նա, ամե­նայն սառ­նու­թեամբ ինձ պա­տաս­խա­նեց.- Ջրաշ­խար­հի հա­մար, մենք հա­յե­րէն յար­մար երգ չու­նենք: Դուք ո՞ր ժա­մին էք եկել,  մենք բաց­ման պա­հին մէկ ժամ հայ­կա­կան երաժշ­տու­թիւն ենք ու­նե­ցել: Եւ յե­տոյ աւե­լաց­րեց, .- դուք ի՞նչ կա­սէ­իք, երբ մեր պե­տու­թիւնը թոյ­լատ­րում է բնա­կիչ­նե­րին ար­տա­գաղ­թեն: Ու տե­սաք որ ես նաեւ պարս­կե­րէն նուագ չդրե­ցի”:

Իրա­կա­նու­թեան մէջ, մենք ներս մտանք Ջրաշ­խարհ ճիշտ բաց­ուե­լու պա­հին, երբ տա­կա­ւին այն­քան էլ շատ մարդ չկար եւ դրա հա­մար էլ կա­րո­ղա­ցանք յար­մար­ուել մի շատ գե­ղե­ցիկ տե­ղում, ամէն ին­չի մօ­տիկ: Եթէ այդ պա­հին եղել է հա­յե­րէն երաժշ­տու­թիւն, երբ մար­դիկ խուռ­նե­րամ ներս էին մտնում ու աշ­խա­տում ամե­նա­յար­մա­րա­գոյն տե­ղե­րը գրաւել, վստա­հա­բար հա­յե­րէն նուագն ան­ցել է նուազ ու  անն­կատ:

Արդ­եօ՞ք, Ջրաշ­խար­հի հա­մար ինչ­պի­սի՞  երգ կամ երաժշ­տու­թիւն է հար­կա­ւոր, որ հայ ազ­գի հա­րուստ մշա­կոյ­թը չու­նի: 

Մշա­կոյթն է որ պա­հում է ազ­գե­րի ինք­նու­թիւնն ու նկա­րա­գի­րը: Մշա­կոյթ չպա­հող ժո­ղո­վուրդ­նե­րը կորց­նում են իրենց ինք­նու­թիւնն ու իրենց ազ­գու­թիւնը խառն­ուե­լով աշ­խար­հի այս ու այն ազ­գե­րի մէջ:  Այս­տեղ, ոչ թէ° միայն հա­յը պի­տի գի­տակ­ցէր որ ին­քը գտնւում է իր հո­ղի վրայ, իր Հայ­րե­նի­քում, ա°յլ, դրսի, ոչ հայ գա­ցող­ներն եւս պի­տի հաս­կա­նա­յին որ իրենք այ­ցի են եկել Հա­յաս­տան, ըմ­բոշխ­նե­լու հայ մշա­կոյթն ու նրա դա­րա­ւոր Հայ Պատ­մու­թիւնը:

Այ, ա°յդ ո՞ւր էր մեր դա­սա­կան երաժշ­տու­թիւնը, մեր ժո­ղովր­դա­կան երգն ու պա­րը, մեր հայ­րե­նա­սի­րա­կան եր­գերն ու երաժշ­տու­թիւնը, որ լսե­լով մար­դուս հո­գին հպար­տա­նում, քու­լա-քու­լա վեր է բարձ­րա­նում ու թռչ­կո­տում հրե­ղէն ձի­ե­րի պէս:

Արդ­եօ՞ք կա°յ  մի եր­կիր, կամ եղել էք մի երկ­րում որ մաս­նա­ւո­րա­պէս այս­պի­սի մի մի­ջա­վայ­րում բո­լո­րո­վին ան­տե­սի իր երկ­րի լեզ­ուի ձայնն ու իր պատ­կան եր­գե­րը:  Եւ վեր­ջա­պէս արդ­եօք, այս կեց­ուաց­քով, արդ­եօք մենք չենք ան­պատ­ւում ու անար­գում մեզ ու մեր նախ­նիք­նե­րին, որ իրենց ար­եան գնով վառ պա­հե­ցին մեր դա­րա­ւոր Հայ Մշա­կոյ­թը:

Ա¯խ, ա¯խ . . . Արդ­եօք ե՞րբ ենք մենք սո­վո­րե­լու, որ չար­դա­րա­նանք ու­րիշ­նե­րի կա­տա­րած սխալ­նե­րով, ան­տե­սե­լով մեր սխա­լը: Ինչ­պէս ասում են “Ու­րիշ­նե­րի աչ­քի փու­շը  տես­նե­լով, մո­ռա­նանք մեր աչ­քի մի­ջի գե­րա­նը”:  Արդ­եօ՞ք, ե՞րբ ենք  գի­տակ­ցու­թեան գա­լու, որ տես­նենք ու դա­տենք ամե­նայն ճշմար­տու­թեամբ ու ար­դա­րու­թեամբ, ի փառս Հայ Մշա­կոյ­թի, Հայ Պատ­մու­թեան ու Հայ Ազ­գի:

Եթէ մենք մեր սխալ­նե­րը չսր­բագ­րենք յա­ջո­ղու­թիւն պի­տի չու­նե­նանք ոչ մեր կեան­քի մէջ եւ ոչ էլ ազ­գա­յին որեւէ մի աս­պա­րէ­զում:

 

ԱՐՄԻՆԷ ՄԻՆԱՍԵԱՆ

Նիւ Եորք

About Post Author

admin

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post Հ.Օ.Մ.-Ը ԱՒԵԼԻ ՔԱՆ 500 ՀԱԶԱՐ ՏՈԼԱՐ ԿԸ ՅԱՏԿԱՑՆԷ ԿՐԹԱԿԱՆ ԾՐԱԳԻՐՆԵՐՈՒ
Next post ԹՈՒՐՔԻԱ-ՀԱՅԱՍՏԱՆ ԵՒ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹԵԱՆ «ՀՈՒՆՁՔ»Ը

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social profiles