ՏԱԳՆԱՊ…

 

Սեւ- սեւ ամպերն են

Երկնքից կախուել,

Խաւարն է իր մութ

Թեւերը տածել,

Վերահաս ցուրտ է՝

Ձմեռ  տարաժամ

Եւ ին՞չ է, տէր իմ ՝

Արդեօք պատահել…

 

Անձրեւն է յորդում

Կայծակ գոռոցով,                               

Կենդանացնելով

Տագնապներն իմ,

Շուրջս կրքերն են

Վարար փրփրում,

Դէմքով անանուն,

Դաւերով լեցուն…

 

Տէր իմ խնդրում եմ ՝

Փրկիր ինձ չարից,

Խաւարն հմայող

Թանձր մշուշից,

Որ իմ մեջ կրեմ,

Լոյսը գուրգուրեմ,

Սարսափն մթամած

Ինձանից վանեմ…

 

Ստահակների

Գինուց հարբած

Անտեղյակութեան

Գաւաթը չըմպեմ…

 

ԱՒԻԿ ՏԷՅԻՐՄԷՆՃԵԱՆ

Պոսթըն

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*