ՖԷԹԻՇ ԹՈՒԱԿԱՆԷՆ ԻՆՆԻՍՈՒՆ ՕՐ ԱՌԱՋ.- ՓԱՊՈՒՂԻ, ՓԱԿՈՒՂԻ, ԵՒ ԻՆՉՊԷՍ ՔԱԼԵԼ ԴԷՊԻ ԱԶԳԱՅԻՆ ԱՊԱԳԱՅ

0 0
Read Time:3 Minute, 32 Second

abril 24

Յ. Պալեան

Յունուար 25, 2015
Ներազգային սպառման ոսկեղէն (՞) առիթ եղաւ եւ դեռ ժամանակ մըն ալ պիտի շարունակէ ըլլալ կլոր թուական հարիւրամեակը: Աչքի խտիղ պատճառող եսասիրական հրավառութիւններ:
Ըստ երեւոյթին, մեծապէս հոգեպարար պիտի ըլլայ Հայաստանի մէջ դէպի Ծիծեռնակաբերդ երթը, միութեան եւ միասնութեան պաստառի ետեւէն քալելով:
Հայկական թերթերը բացառիկ համարներ լոյս պիտի ընծայեն, ո՞ր զգայացունց նորութիւնը հանրային կարծիքին առջեւ փռելու համար: Որքա՜ն յուզիչ պիտի գտնենք Քամչաթքայի կամ Զանզիպարի բուռ մը հայերու ցոյցը, աշխատանքի ժամէն ետք:
Գիրքեր լոյս պիտի տեսնեն, մանաւանդ՝ օտարին ծանօթացնելու համար, որոնք, բախտաւոր պարագային, ծագումով հայերու կողմէ պիտի գնուին: Ժապաւէններ պատրաստութեան մէջ են: Նուագահանդէսներ եւ երգահանդէսներ:
Ի հարկէ գեղարուեստական ցուցահանդէսներ ալ տեղի պիտի ունենան, թերեւս միջազգային ճանաչում ունեցող վայրերու մէջ:
Կարգ մը երկիրներու պետական անձեր, թերեւս խորհրդարաններ, պիտի անդրադառնան ջարդերու եւ ցեղասպանութեան:
Հռոմի սրբազան Քահանայապետը ոգեկոչման պատարագի մը ներկայ պիտի ըլլայ, եւ պիտի յուզուինք:
Հեռատեսիլի կայաններ, իրենց արխիւներէն պատհկերներ պիտի հանեն եւ սփռեն, երբեմն ալ հրաւիրելով ազգին հետ չառընչուող կալուածներու մէջ հռչակաւոր դարձած հայ մը:
Թուրքիան ալ ձեռնածալ չէ նստած: Թուրք մտաւորականներ, իրենց կարգին, բարոյական ըմբռնումով մը կ’ուզեն դարձուած տեսնել էջը: Անոնք Հայաստան ալ կ’երթան կու գան, նաեւ հոն՝ ուր գործունեայ հայ համայնքներ կան: Սրտցաւութեամբ կը խօսին եւ մենք ալ կը ծափահարենք:
Հաւանօրէն տպաւորիչ ճաշկերոյթներ ալ պիտի կազմակերպուին, մեծ գումարներ վճարող ջոջերու հետ՝ հիւրերու համար, որպէսզի յիշեն անապատի մէջ սովէ մեռածները, մեզ յուզող երկու խօսք ըսեն, ակնկալելով մեր միակ դրամագլուխէն ստացուելիքը՝ կարեւոր կամ անկարեւոր քուէն:
Բեմերու վրայ հրմշտուք պիտի ըլլայ, բիւր լեզուներով ճառեր խօսելու պատիւին համար, մոռցուող հայերէնը քիչ մըն ալ մոռնալով, կարծէք մարդիկ իրենց ականջները բացած ըլլան մեր ցաւերը կամ պահանջները լսելու համար՝ երբ իրենց լեզուով կը խօսինք:
Թերեւս հեռու կամ մօտ մոռցուած վայրի մը մէջ յուշաքար կամ խաչքար մըն ալ կը տեղադրուի: Կը լուսանկարուինք քարին եւ հիւրերուն հետ: Լաւ է, քարերը դուրս կու գան եւ թերեւս մշակելի հողի տարածութիւնը կ’աւելնայ Հայաստանի մէջ:
Ապրիլ 25ին եւ դեռ քանի շաբաթ ետք ալ, խօսուած ճառերը սաւանի նման պիտի տպուին, պիտի արտատպուին, լուսանկարներ՝ հանրաժողովներու եւ ցոյցերու՝ զորս կը կոչենք տողանցք:
Բայց երբ հաշուեկշիռ ընենք, տեղ մը պիտի հանդիպի՞նք իրաւունքի վերականգնման արձանագրութեան մը:
Նենգ դաշնագրերը վերատեսութեան ենթարկելու քայլեր առնուած պիտի ըլլա՞ն:
Նուազ դիւանագէտ ըլլալով, Ամերիկայի պիտի ըսե՞նք, որ վատութիւն գործած է իր պատասխանատուութիւն ստանձնած նա-խագահի սահման գծելու որոշումը յարգած չըլլալով:
Ֆրանսայի պիտի ըսե՞նք, որ ինք ալ մասնակից եւ մեղսակից է մեր ժողովուրդի հայրենահանման, հայկական Կիլիկիան ընծայ տուած ըլլալով Թուրքիոյ:
Մեծն Բրիտանիոյ պիտի յիշեցնե՞նք իր վարչապետի խօսքը, ըստ որուն, պատերազմէն վերջ Հայաստանի մէջ թրքական տիրապետութեան պիտի չմնայ (Լորտ Սեսիլ):
Ապրիլ 25ին բռնագրաւեալ Հայաստաններէն մէկ թիզ հող ազատագրուած պիտի ըլլա՞յ…
Հայաստանի Հանրապետութիւնը անդամ է Միացեալ Ազգերու Կազմակերպութեան: Բացի ցեղասպանութեան ճանաչման բարոյական բաւարարութեան հեռանկարէն, ծրագիր կամ նախաձեռնութիւն ունի՞ հայեւթուրք հակամարտութիւնը միջազգային բանակցութեան մը սեղանին օրակարգ դարձնելու: Ըսի՝ Հայաստանի Հանրապետութիւն, բայց նաեւ մեզի բարեկամ երկիրները, ինչո՞ւ նման նախաձեռնութեամբ մը հրապարակ պիտի չգան:
Բայց նաեւ՝ մենք, հայերս, մենք որ հայրենալքում-արտագաղթի խիթով վարակուած ենք, մենք որ զանազան երկիրներէ փոխանակ հայրենադարձութեամբ հայրենիք հզօրացնելու, մոլորակի հեռու եւ մօտ վայրերը կը գաղթենք երամներով, Հրեշտակներու Քաղաքի բնակիչ ըլլալու երջանկութեան անձնատուր կ’ըլլանք: Բայց ցոյց կ’ընենք, կ’աղմկենք: Ի՞նչ պիտի պատասխանենք, եթէ օր մը ըսեն, թէ ինչո՞ւ հող կը պահանջէք, երբ հողը կը լքէք, տէր չէք ըլլար:
Կարելի՞ է բաւարարուիլ տարին անգամ մը Թուրքիան իբրեւ թէ անհանգստացնող շարժումներով:
Հարիւրամեակը ցեղասպանութեան ճանաչման դրօշ դարձնելէ առաջ, պիտի կարենա՞նք միջազգային հանրութեան ներկայանալ հողի տիրոջ յանձնառութեամբ, որ չըլլայ խօսք, այլ՝ հայրենադարձութիւն, որ բոլոր յաղթանակներէն առաջ կ’ըլլայ մեր տկարացումներուն եւ լքումներուն դէմ տարուած ապագայ պատրաստող յաղթանակ:
Այս յաղթանակը կը ծրագրուի եւ կը գործադրուի, եթէ զանգուածներուն ներշնչուի ազգային-քաղաքական իրաւ գիտակցութիւն, որ չըլլայ խօսք, բաժակաճառ, շքեղ ճաշկերոյթ, ամպագորգոռ երգահանդէս, այլ յանձնառութիւն, ընկերային բուրգի գագաթէն մինչեւ ստորոտը:
25 Ապրիլին ըլլալիք հաշուեկշիռը այսօր եթէ նախատեսենք եւ այլ բան ընենք, թերեւս առաջքը կ’առնենք դառն յուսախաբութիւններու: Այս կարելի կ’ըլլայ, եթէ ունենանք անմիջականէ ձերբազատուած ղեկավարում, որ իր արմատները խրած ըլլայ մեր մշակոյթին, պատմութեան եւ անոնցմէ բխած յանձնառութեան մէջ: Իսկ մեր հանգամանաւորութիւնները ընդհանրապէս հայկական տեսանկիւնէ հակամշակոյթ դարձած են:
Էսթէպլիշմընթային-ջոջական կորաքամակ խօսքը եւ գործը կը ծառայեն տեղքայլի, կ’ընդարմացնեն, ընդարմացուցած են ժողովուրդը: Այդ է որ կը կատարենք, կը կրկնենք:
Եւ այսպէս կը շարունակուի, քանի որ ընդարմացած զանգուածները հաշիւ պահանջելու առաքինութիւն չունին այլեւս, համաշխարհային ազգ կը համարեն իրենք զիրենք, նորանուաճ հպարտութեամբ:
Իսկ մենք հարիւր տարուան երկարութիւն ունեցող փապուղիէն (թերեւս արդէն փակուղի) դուրս գալու խնդիր ունինք:
Փակուղիէն դուրս հանող կը փնտռուի: Կը փնտռուի՞…

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

One thought on “ՖԷԹԻՇ ԹՈՒԱԿԱՆԷՆ ԻՆՆԻՍՈՒՆ ՕՐ ԱՌԱՋ.- ՓԱՊՈՒՂԻ, ՓԱԿՈՒՂԻ, ԵՒ ԻՆՉՊԷՍ ՔԱԼԵԼ ԴԷՊԻ ԱԶԳԱՅԻՆ ԱՊԱԳԱՅ

  1. Պարոնի բարձրացրած հարցերը պարզ ճշմարտություններ են:
    100 տարի էր պետք դրանք հասկանալու համար?
    Եվ արդյոք բոլորն են հասկանում դա?

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles