ՔԻՉ ՄԸ ԽԵՆԹՈՒԿ

0 0
Read Time:3 Minute, 32 Second

ԽԱՉԱՏՈՒՐ Ա. ՔՀՆՅ. ՊՕՂՈՍԵԱՆ
Նիս

 

Ննջեցեալին Աստուծոյ կամքոﬖ ու օրհնութեամբը 93 տարի իր ընտանեկան եւ
բարեկամական շրջանակին հետ ապրելէն ետքը՝ ﬔր աշխարհէն հեռանալուն առթիւ մի քանի խօսքիս մէջ, ակնարկեցի այն իրողութեան որ ցեղասպանութենէն ետք ֆրանսա ծնած ու ապրած ինծի անծանօթ այդ հայրենակիցը՝ ﬔզ, Տիրոջմով քոյր եղբայրներս քով քովի բերած էր եւ մինչեւ իր յաւէտ հանգչիլը սիրով ու անխոնջ կերպով աշխատած էր օդանաւագիտութեան եւ պարտիզամշակութեան մէջ։ Իր օրինակին հետեւած էր Փարիզէն եկած իր միակ հարազատը
եղբօրորդին՝ Մանուէլը, եւ Նիս ապրող հայերէն խօսող իր ազգական Պետրոսը։
Քիչ ետք, Մանուէլ Պետրոսին հետ պիտի երթայ խնաﬔլու մէկ երկու ժամ իր հօրեղբօրը անտէր անտիրական ձգած պարտէզը ու յետոյ Փարիզ վերադառնայ։
Անդի աշխարհ ﬔկնողին եւ ﬔր ապրողացս վիճակին մասին երբ բաներ մը ըսած ատենս,-
– Չար ե՛ս, ինչո՞ւ զիս մինակս ձգեցիր գացիր,- ճչաց տիկին Մարքոնին,- շատ լաւ էր, բայց քիչ մը խենթուկ էր։
– Քիչ մը խենթո՞ւկ էր,- ուրեﬓ լաւ էր.- ըսի, խորհելով որ ներկայիս նորմալ ըլլալու համար մէկը պէտք է քիչ մը խենթուկ ըլլայ. ամէն մարդ պէտք է քիչ մը խենթուկ ըլլայ, չըսի՝ ո՛չ աւելի։
Հայր Մերը ֆրանսերէն արտասանենք միասին ըսի. 97 տարեկան տիկին Մարքոնին սկսաւ ու ﬔզմէ արագ գնաց, վերջացուց, լսեցի որ տիկինը քու, քեզ ըսելու տեղ, ձեր ձեզ կ՛ըսէր ﬔր երկնաւոր հօրը։ Ատիկա, տարիքի խնդրի կապեցի, կարծելով որ ժամանակին մարդիկ Աստուծոյ հանդէպ աւելի յարգանք ունեցած են քան՝ հիմա։ Երեք տարի ետք տիկին Մարքոնին մէկ դար
ապրած պիտի ըլլայ, համար Աստուծոյ հանդէպ ﬔզմէ աւելի սէր, յարգանք, ահ ու երկիւղ ունի։
Արտասանելու ատեն ալ ﬔզմէ հեռացաւ, փախաւ արեւէն, եւ կառքին կռթնած շուքին կեցաւ։
Եղբօրորդւոյն Մանուէլին, ազգական Պետրոսին եւ տիկին Մարքոնիին ֆրանսացի փեսային հետ արագ բան մը խﬔլու գացինք. հոն, Տիկին Մարքոնիին մտքի արթնութեան եւ ուշիմութեան մասին ըսի որ Հայր Մերը արտասանելու ատեն ան Մեր երկնաւոր Հօրը դուն, քու ըսելու տեղ, ձեր, ձեզ կ՛ըսէր։ Մանուէլ Պօղոսեան ըսաւ որ ատիկա իտալերէնի ազդեցութիւնն է, ըսել էր թէ տիկինը
իտալական ծագում ունէր, ըսուածը տրամաբանական գտնելով հանդերձ համացանցէն ստուգեցի որ ֆրանսացի կաթողիկէները երեք դար, մինչեւ 1964 Հայր Մերին Ձեր եւ Ձեզով խօսած են, յետոյ ըրած են դուն, քեզ, ոչ թէ յարգանքի պակասի համար, այլ հայր զաւակ պարզ մտերիմ եւ բնական յարաբերութեան համար…։ Ուստի, տիկինը այն ատեն արդէն 44 տարեկան էր եւ չէր ուզած
սորվածը փոխել։ Եզրակացուցի որ լեզուներուն մէջ աﬔնէն դիւանագէտը՝ անգլերէնն է որ խօսակցին կամ ունկնդիրին ով եւ ինչ ըլլաը չի հարցներ եւ ամէնուն, ﬔծին ու պզտիկին Իու կ՛ըսէ,
Իու՝ եւ վերջ։
Տիկին Մարքոնիին փեսան ﬔր հայ ըլլալը գիտնալու ատեն՝ ՛՛Ազնաւուրին պէս՛՛ ըսաւ…
Մտածեցի որ հայերս յաﬔնայն դէպս բաղդաւոր ենք. ի՞նչ պիտի ըլլայինք եթէ ֆրանսայի մէջ Ազնաւուրը չըլլար. լա՛ւ որ կայ Ազնաւուրը. շէն ﬓայ ու հազար ապրի առողջ ու արթուն միտք ունենայ, ձայնը դալար. վա՜յ ﬔզ Տէր, բայց, Մանուէլ Պօղոսեանին ըսի որ ﬔնք ալ ﬔր մականունին
համար պէտք է ﬔնք ﬔզի հպարտ եւ բաղդաւոր զգանք, որովհետեւ ﬔր մականունը ըսուելուն եւ կարդացուելուն պէս՝ լսողը Ֆութպոլիսթ եւ մարզիչ Էրիք Պօղոսեանին կը կապէ, մանաւանդ սահմանը անցնելու ատեն եւ տարբեր աչքով կը նայի ﬔզի, նոյնիսկ եթէ ազգական կամ այդքան ալ ﬔծ ֆութպոլի խենթեր չենք։
Մանկուց զգացած էի որ Ֆրանսացիներն ալ ﬔզի պէս քիչ մը խենթուկ են։ Անթիլիասի ﬔր Ֆրանսերէնի ուսուցիչ շարժապատկերի պարոն- Մըսիէօ Սինեմա-ն ողորմած Ժան Փիեր Կու Փելլըթանն ալ քիչ մը խենթուկ էր ﬔզի պէս։ Ան ﬔր վրան աղուոր մը կը խնդար ու երբ որ առիթը գտնէր հատ մը կը փակցնէր ﬔր գլուխին։ Օր մը տետրակիս եւ վիճակացոյցիս մէջ գրեր էր՝ ՛՛Դուք
լաւ աշակերտ էք, բայց երբեﬓ զիս յուսախաբ կ՛ընէք,՛՛ չէր գիտէր որ ես զինքը յուսախաբ ընելէս առաջ ինքզինքս յուսախաբ ըրած կ՛ըլլայի… եւս առաւել մէյ մը սխալելէս ետքը սխալներս կը գումարէի, սխալիս մասին մտածելով ու նեղուելով։ Երաժշտութեան մէջ ալ այդպէս էի, վայ որ երգած ատենս սխալ նոթա մը երգէի՝անմիջապէս նորերը կ՛աւելցնէի, մանաւանդ եթէ լսողին
անդրադառնալը նկատէի։ Մեր ﬔծայարգ եւ սիրելի հոգելոյս ուսուցիչս՝ Գէորգ Գանտահարեանը անդրադարձեր էր այս տկար կէտիս, մինչեւ վերջացնելս բան չէր ըսեր որ չգումարեմ, ետքը կ՛ըսէր։
Եթէ Տիկին Մարքոնին ըսաւ որ թէ ննջեցեալը քիչ մը խենթուկ էր, ուրեﬓ համակրելի եւ սիրելի մէկն էր, այլապէս տիկին Մարքոնին 97 տարեկանին պիտի չըսէր՝
– Ի՛նչ չար ես, ինչո՞ւ զիս մինակս ձգեցիր, գացիր…։ Տիկին Մարքոնիին աղջիկն ու փեսան ի՞նչ զգացին երբ ան ըսաւ որ ննջեցեաը զինքը մինակ ձգած գացած էր, Աստուած գիտէ՜։
Ճիշդ է որ ամէնքսﬔնք զﬔզ մինակ զգալու պահեր կ՛ունենանք ամէն օր։Ան ալ պէտք է, մանաւանդ բան մը գրելու ատեն…։

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social profiles