ՏԵՐԵՒԱԹԱՓ.- ՄՆԱՍ ԲԱՐՈՎ… ԳԱՂԱՓԱՐԻ ՈՒՂՂԱՄԻՏ ԵՒ ԱՆԿԵՂԾ ԶԻՆՈՒՈՐ

0 0
Read Time:3 Minute, 46 Second

p15 derevatap

ԱՆԴՐԱՆԻԿ ԳԱՐԱՏՕԼԵԱՆ

Իսկապէս շատ դժուար է խօսիլ ուղղամիտ, անշահախնդիր, հաւատաւոր, լայնախոհ գաղափարակից անկեղծ ընկերոջ մը, մեծ եղբօր մը մասին՝ Օննիկ Պօղիկեանի մասին, որուն հանդէպ յարգանք ու համակրանք կը տածէի:
1983ին, Ամերիկայէն Պէյրութ եկած էր, եւ այդ առիթով իր երէց եղբօր՝ Յակոբին ընկերակցութեամբ եկած էին Այնճար հայ գիւղաւանը, ուր կþապրէին իրենց զարմիկները, այդ առիթով ծանօթացայ իրենց:
Լիբանանի քաղաքացիական կռիւներուն պատճառով, եւ ստեղծուած անտանելի պայմաններու ստիպողութեան 1985-ին, ես ալ գաղթեցի Միացեալ Նահանգներ եւ կայք հաստատեցի Տիթրոյթ՝ եղբօրս մօտ:
Միակ անձը որ կը ճանչնայի Տիթրոյթի մէջ, ընկ. Օննիկ Հրայր Պօղիկեանն էր: Իր քաջալերանքով միացայ Համազգային Հայ Մշակութային Միութեան, եւ ապա «Ազատամարտ» կոմիտէութեան: Մեր իրար ծանօթութիւնը շուտով վերածուեցաւ անկեղծ բարեկամութեան, եւ մտերմութեան: Միութենական թէ կուսակցական շարքերէն ներս, եղանք կոմիտէի, եւ թէ միութեան վարչութեան անդամներ եւ գործակից ընկերներ:
1992-ին, Խանասորի Արշաւանքին 95րդ ամեակին առիթով գրած յօդուածս, իր քաջալերանքով ղրկեցի Հ.Յ.Դաշնակցութեան Ա.Մ.Ն.ի Արեւելեան շրջանի կեդրոնական կոմիտէի օրգան՝ «Հայրենիք», որմէ ետք իր թելադրութեամբ իմ գրի առած մտածումներս, յօդուածներս, ինչպէս նաեւ համայնքէն ներս կազմակերպուած եկեղեցական եւ ազգային ձեռնարկները, մինչեւ օրս կþուղղարկեմ:
Օննիկ Պօղիկեան ծնած է Պատմական Կիլիկիոյ, ներկայիս Սուրիոյ Քեսապ հայ աւանին մէջ: Ան թոռն էր Մեծ Եղեռնէն վերապրած եւ Հալէպ հաստատուած Առաջնորդական փոխանորդ Տէր խաչատուր Ա. Քահանայ Պօղիկեանին, եւ կրտսեր զաւակը՝ Քեսապ հաստատուած հայ լեզուի ուսուցիչ, Տիգրան եւ Իսկուհի Գաթապեանին: Ան, փոքր տարիքին անդամակցած է Հ.Յ.Դաշնակցութեան Քեսապի կոմիտէութեան պատանեկան միութեան, ուր թրծուած ու դաստիարակուած է դաշնակցութեան շունչով եւ գաղափարախօսութեամբ, ապա 18 տարեկան հասակին, ան կը միանայ Դաշնակցութեան շարքերը: Միեւնոյն ժամանակ իր հօրմէ կը սորվի լուսանկարչութեան արհեստը: Գործի պատճառով կը փոխադրուի Լիբանան, Պէյրութ, եւ կը հաստատուի Պուրճ Համուտի Նոր Կիլիկիա շրջանը, ուր կը միանայ շրջանի ,Սարդարապատե կոմիտէութեան,Համազգային Հայ Մշակութային, եւ Հ.Մ.Ը.Մ.ի Միութեանց: Մինչեւ իր Միացեալ Նահանգներ գաղթելը, որպէս լուսանկարիչ կ’աշխատի Հ.Յ.Դաշնակցութեան Լիբանանի կեդրոնական կոմիտէի օրգան՝ «Ազդակ» օրաթերթին, միեւնոյն ատեն հետաքրքրական յօդուածներ կը գրէ, ստորագրելով Օննիկ Հրայր:
1961-ին, Նուէր Փանոսեանի հետ կը կազմէ տաք բոյն մը, եւ շուտով կը բախտաւորուին երեք զաւակներով՝ Անի, Տիգրան եւ Ռազմիկ:
1969-ին, ընտանեօք կը գաղթէ Միացեալ Նահանգներ եւ կը հաստատուին Տիթրոյթ, ուր հաստատուելէ անմիջապէս ետք, կը միանայ տեղւոյն կոմիտէութեան եւ Համազգային: Ան գլխաւոր եւ մղիչ ուժերէն մէկն է Տիթրոյթի Հ.Մ.Ը.Մ.ի հիմնադիրներէն: Ընկերական մտերիմ յարաբերութիւններով կը կապուի կուսակցական եւ միութենական եւ բարեկամներու հետ:
Հաւատացեալ էր, Արժպ. Տէր Կորիւն Քհնյ. կողքին տարիներ որպէս սարկաւագ ծառայեց Սուրբ Սարգիս եկեղեցւոյ խորանին:
Տիթրոյթ հաստաուելէն ետք, ան կը զբաղի լուսանկարչութեամբ եւ ապա կը գործէ ինքնաշարժի «Ֆորտ» ինքնաշարժի գործարանէն ներս: 1990ին հանգստեան կը կոչուի: Ուսումնատենչ ազնուական այս հայորդին, թէեւ չունէր եկրորդական եւ համալսարանական ուսում, սակայն ինքնաշխատութեամբ եւ յարատեւ ընթերցանութեամբ լաւ տիրապետած էր հայ լեզուին եւ շարադրութեան:
Տիթրոյթ հաստատուելէ ետք, երկար տարիներ ան եղած էր Հ.Յ.Դաշնակցութեան Ա.Մ.Ն.ի Կեդրոնական Կոմիտէի օրգան՝ ,Հայրենիքե օրաթերթի Տիթրոյթի թղթակից եւ լուսանկարիչ: Հեռու էր փառամոլութենէ եւ պոռոտախօսութենէ, թէեւ շուտ պոռթկացող էր, սակայն իր կուրծքին տակ ունէր բարի հոգի՝ լի ներողամտութեամբ: Տիկնոջ հետ հայկական հոգիով մեծցուց իր զաւակները, իր փափաքն էր որ անոնք ունենան համալսարանական ուսում, եւ այդ հեռանկարով իր տիկնոջ հետ ամէն զոհողութիւն յանձն առին եւ անոնց ջամբեցին համալսարանական ուսման, իր փափաքը իրականացաւ, որուն համար հպարտ էր:
Սերունդէ սերունդ գեղեցիկ եւ շինիչ սովորութեան մը վերածուած է պատմութեան համար արձանագրել յիշատակը, եկեղեցական, ազգային, կուսակցական, միութենական, եւ հանրութեան կեանքէն ներս գործած ուղղամիտ անձնաւորութիւններու։ Անոնց շարքին էր ընկ. Օննիկը, որ Դեկտեմբեր 24ին, ընդ միշտ հեռացաւ մեզմէ: Անաղմուկ գործող ու զոհուող, վառ տեսիլքով եւ ազգասիրութեամբ եւ հայրենասիրութեամբ տոգորուած, ընկերական համեստ եւ ներողամիտ ոգիի, կենդանի եւ գործնական մտքի տէր, իր ամբողջ էութեամբ հայ ու հայութեամբ ապրող եւ լռելեան գործող, ընկերներուն եւ բարեկամներուն համար ոչինչ չխնայող, իրական մեծութիւնները յարգող անձ մըն էր ան:
Հայաստանի վերանկախացումէն ետք, եւ յատկապէս Արցախի ազատագրական մարտերէն ետք, շուրջ տասը տարիներ շարունակ, իր անձնական միջոցներով գումարներ, հագուստեղէններ եւ դպրոցական կենսական պիտոյքներ տարաւ իր հետ, եւ զանոնք բաժնեց կարօտեալներուն:
Հ.Յ.Դաշնակցութեան Ստեփանակերտի կոմիտէութեան, մաս կազմեց որպէս գաղափարախօս դաստիարակ, եւ ճանչցուեցաւ «Ամերիկայից եկած շօրթով Ղարաբաղցի դաշնակցական` Օննիկ»:
Սակայն, իր կեանքին վերջին տասնամեակին իր մտքին ու հոգիին մէջ մեծ վիշտ մը ունէր միայն, տեսնել միջազգային ընտանիքին կողմէ Արցախի անկախութեան ճանաչումը, սակայն առանց զայն տեսնելու հեռացաւ այս աշխարհէն:
Իր կեանքին վերջին հինգ տարիները եղաւ լի տառապանքով: Կը տառապէր յիշելու եւ արտայատուելու կեդրոնացումէ՝ Ալզայմըր եւ յատկապէս Տայմենշա: Բժշկական գիտութիւնը անզօր գտնուեցաւ դարմանելու:
Եւ այսպէս, այդ օր Դեկտեմբեր 24ին, շրջապատուած հարազատներով, թոռներով, քոյրով եւ անոր զաւակներով, մահուան դէմ մաքառելէ ետք, իր աչքերը առ յաւետ փակեց, սուգի եւ ցաւի մատնելով զինք շրջապատած հարազատները, ինչպէս նաեւ մօտաւոր եւ հեռաւոր ազգականները, զինք յարգող ու սիրող ընկերները ու բարեկամները:
Յիշատակն Արդարոց Օրհնութեամբ Եղիցի:

ՑԱՒԱԿՑԱԿԱՆ

«ՀԱՅՐԵՆԻՔ» կը գուժէ մահը, Տիթրոյթի թղթակիցներէն՝
ՕՆՆԻԿ ՊՕՂԻԿԵԱՆի,
որ պատահեցաւ Դեկտեմբեր 24, 2015-ին:
Ծանօթ.- Փոխան ծաղկեպսակի՝ նուիրատուութիւնները կատարել Հայ Դատին:

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles