Տերեւաթափ.- Լեւոն Պէրպէրեանի Մահուան Քառասունքի Առթիւ

0 0
Read Time:3 Minute, 17 Second
Լեւոն Պէրպէրեան (1934-2015)
Լեւոն Պէրպէրեան (1934-2015)

Ա.ՄԻՆԱՍԵԱՆ

Կիրակի, Նոյեմբեր 1, 2015-ին Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչ Մայր Եկեղցւոյ Սուրբ Պատարագից յետոյ կատարուեց հոգեհանգստեան պաշտօն Լեւոն Պէրպէրեանի մահուան Քառասունքի առթիւ: Օրուայ պատարագիչն էր եկեղեցւոյ հոգեւոր հովիւ Արժ. Տ. Մեսրոպ քհնյ. Լագիսեանը, ներկայ էր նաեւ Գերաշնորհ Տ. Անուշաւան Եպսկ. Դանիէլեանը:
Ներկայ էին Հանգուցեալի տիկինը՝ Վալէնթինը, զաւակները՝ Ճորճն ու Հրայրը: Ներկայ էին Հ.Օ.Մ.-ի «Մայր» եւ «Էրեբունի» մասնաճիւղի անդամուհիներ, բարեկամներ եւ ծանօթ ազգայիններ:
Հոգեհանգստեան արարողութիւնից յետոյ ներկաները հրաուիրուեցին Փաշալեան Սրահ, ուր Հ.Օ.Մ.-ի ընկերուհիները ի յիշատակ Լեւոն Պէրպէրեանի անմոռաց յիշատակին պատրաստել էին սուրճ եւ խմորեղէններ: Սեղանը օրհնելուց յետոյ Գերաշնորհ Տ. Անուշաւան Եպսկ. Դանիէլեանը իր սրտի խօսքը ասաց.- Հանգուցեալ Լեւոն Պէրպէրեանը կը պատկանէր յետ Ցեղասպանութեան սերունդի պատկառելի այն փաղանքին որուն ողջ էութիւնը պարուրուած էր Հայ հաւատքի, ընտանիքի, ազգի, մշակոյթի աւանդութեանց անկորընչելի արժէքներով: Հայութիւնը իրեն համար սոսկ պատկանելիութիւն չէր, այլ կ՛ապրէր, կը շնչէր իր էութեան բոլոր մասնիկներով ինչ որ հայկական էր իր անցեալով, ներկայով եւ ինչո՛ւ չէ ապագայով: Իր ընտանիքիվ, յատկապէս իր բազմավաստակ կնոջ՝ Վալէնթինին հետ, (Դեղագործ եւ Հ.Օ.Մ.-ի մասնաճիւղի կապը Մ.Ա.Կ.-ի մէջ) առհասարակ ներկայ էր շրջանի հայկական ձեռնարկներուն: Իր զաւակներուն՝ Տոքթ. Գէորգին (Ճօրճ) եւ Փաստաբան Հրայրին յաջողութեանց առթած հայրական ուրախութեամբ կը հրճուէր իւրաքանչիւր հայորդիի վերելքով, նաեւ միջազգային բեմի վրան իր ժողովուրդին ձեռք բերած հաւաքական նուաճումներով:
Հայկական թերթերը անբաժան էին իր առօրեայ սնունդէն, որոնց լուրերէն մաս եւ բաժին կը հանէր իր բարեկամներուն, մանաւանդ կիրակնօրեայ Սուրբ Պատարագէն ետք՝ եկեղեցւոյ սրահին մէջ կայացած հաւաքներուն ընթացքին: Վերջին տասնամեակներուն Ամերիկեան ցամաքամասին վրայ ապրելով հանդերձ, հաւատարիմ իր արմատներուն , ոչ միայն կը հետեւէր Միջին Արեւելքի անցուդարձերուն, այլ կ՛այցելէր Լիբանան, եւ Պիքֆայայի բարձունքին՝ Եղեռնի յուշարձանի շուքին տակ, տեղի ունեցած Միւռոնօրհնէքի արարողութեան:
Բնութեան օրէնքին համաձայն մահը մեզմէ բաժնեց Լեւոնը, բայց ինչ որ չի կրնար առնել իր հարազատներէն ու Հայ գաղութէն, բարութեան, ազնւութեան, անկեղծութեան մարմնացում եղող այս պատուական հայորդիին ժառանգ թողած կենդանի յուշերն են, եւ մանաւանդ իր սրտին ցոլքը եղող մանուկի անմեղ ու քաղցր ժպիտը:»
Եւ ինչպէս որ Սրբազանը նշեց, ինձ համար եւս միշտ կենդանի պատկեր է Լեւոնի քաղցր ժպիտն ու ուրախ դէմքը: Առաջին անգամ, նրա հետ ծանօթացայ 1986-ին, երբ առաջին անգամ Հայսատան պիտի գնայի: Շատ-շատ յուզումնալից վիճակի մէջ էի, չէ ո՛ր սա իմ ամբողջ կեանքի, մտորումների առաջնահերթ տեղն էր գրաւուել: Չգիտէի ինչպէ՞ս եւ ի՛նչ թռիչքով է յարմար: Երբ իմացայ որ Փան-Ամերիկեան թռիչքի ընկերութեան մէջ Լեւոն անունով մի հայ է աշխատում ուրախացայ. հեռաձայնեցի, իր սիրալիր օգնութիւնը փարատեց իմ բոլոր մտահոգութիւնները եւ այն օրուանից մենք դարձանք մօտ բարեկամներ իր սիրելի ընտանիքի հետ միասին:
Լեւոն Պէրպէրեանը ծնուել է Յունիս 27, 1934-ին Պէյրութ, Լիբանան: Տեղի վարժարանը աւարտելուց յետոյ, ուսմասն մասնագիտութիւնը շարունակելու համար ճամբորդել է Ամերիկա եւ հետեւել է օդային թռիչքի ճարտարագիտութեան ճիւղին Ֆլորիտայի Embry-Riddle համալսարանի մէջ: Աւարտել է 1969 թուին: Որպէս օդային թռիչքի ճարտարապետ ճամբորդել է աւելի քան յիսուն երկիր, որը ըմդգրկում է բազմաթիւ մարդասիրական թռիչք դէպի Հայաստան, մասնաւորապէս 1988-ին, այդ ահաւոր երկրաշարժի ընթացքին եւ յետագային մեծապէս օգտակար է եղել մթերք-ուտելիք, հագուստեղէն եւ այլ պիտանի իրեր փոխադրման խնդրում ուր այդ օրերին շատ կարիքի մէջ էր վիրաւոր ու անտուն հայ ժողովուրդը:
1971-ին ամուսնացել է իր սիրած աղջկայ Վալէնթինի հետ: Ունեցան երկու շնորհալի զաւակներ:
1975-ի Լիբանանի քաղացիական պատերազմի ընթացքին նրանք որոշում են փոխադրուել Ամերիկա եւ մշտական հաստատուել Նիւ Եորք: Լեւոնը լինելով բծախնդիր ազգասէր մարդ իր զաւակներին ուղարկեց տեղի հայկական-տարրական վարժարանը հայերէն խօսելու եւ գրելու նպատակով: Նաեւ վստահեցրեց որ իր երկու աղջիկ թոռները՝ Նարինէն եւ Կասիան խօսեն ու սովորեն հայ լեզուն: Լեւոնը սիրով էր կապուած Հայ եկեղեցուոյ հետ եւ ուրախ էր երբ իր երկու զաւակներն եւս ծառայեցին եկեղեցու խորանին:
Հանգստեան կոչուելուց յետոյ եւս, Ապրիլ 2002 թուից սկսեալ նա յատուկ սէր տածեց լուսանկարչութեան բնագաւառում, հետապնդեց լուսանկարչութեան վկայականի «Միջազգային Լուսանկարչութեան Քոլէճ»ում ու միշտ անբաժան պահեց իր լուսանկարչական ապառաթը իր կողքից: Նկարում եւ ձայնագրում էր համայնքիս միջոցառումները, Երբ լինում էր Հայաստանում, յատուկ ուշադրութիւն էր դարձնում նկարել մարդկային բազմատեսակ երեւոյթները դրսեւորուած իրենց յատուկ զգացումներով: Նկարում էր պատմական վայրերն ու յուշարձանները:
Սիրելի Լեւոն թող հողը թեթեւ գայ վրադ եւ հոգիդ միշտ լինի վարդահեղեղ լոյսերի մէջ քո անուշ
Ժպիտով:

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles