ՏԱԳՆԱՊԻ՞Լ ԹԷ՞ ՈՉ  ԲԱՆԻՄԱՑՆԵՐՈՒ ԱՀԱԶԱՆԳՈՎ

0 0
Read Time:4 Minute, 22 Second

Յ. Պալեան

            Հայաստանի քաղաքական վիճակի գնահատումները ընելու համար պէտք է լսել իրազեկ, փորձ եւ հայ ազգային կեանքի մէջ իրաւ ներդրում ունեցած անձնաւորութինները, ըսի ըսաւներէ եւ դասական դարձած կողմնապաշտութիւններէ հեռանալով: Միշտ՝ ներսը եւ դուրսը:

            Հայաստանի ԱՌԱՒՕՏ թերթի 14 Մայիս համարին մէջ տեղեկատուութիւն կար Երեւանի Ֆրանսա հրապարակին վրայ «անվտանգութեան թեմայով քննարկման» մասին: Խօսած է բանակային մը, ինժեներական զօրքերի նախկին հրամանատար, գեներալ-մայոր Իշխան Մաթեւոսեան: Ան զինուորականի առանց ճապկումներու նշդրակող խօսք ըսած է: Կը մէջբերեմ.

«…այսօր գրագէտ մարդկանց պահանջարկ չկայ, այդ մարդիկ կան, բայց իշխանութիւնները առաջնորդուում են նրանով, թէ ինչքանով է անձը իրենց մօտիկ կամ հեռու… Եթէ այս քաղաքական կուրսը չի փոխուելու, ապա հակառակորդը նոր պատերազմ հրահրելու անհրաժեշտութիւն չի ունենայ»:

Լրագրող Հռփսիմէ Ջեբէջեան կ’աւելցնէ. «Ըստ նրա, ամէն ինչ պետք է բերուի գիտական հիմքերի վրայ, իսկ աչքաչափով ու մօտաւորապէս հաշուարկելով քայլերը՝ զուտ ռեսուրսի փոշիացում է»:

            Պէտք էր որ զինուորական մը գար եւ առանց բառերը չարչրկելու երկրի կացութեան պատկերը տար եւ հայերը,- իշխանութիւն եւ ընդդիմութիւն,- դնէր իրենց պատասխանատութեան առջեւ: Ի հարկէ՝ եթէ անոնք լսէին: Լսէին՝ բոլոր դատարկաբան կողմնապաշտները, նաեւ՝ հեռանիստները:

            Որքա՜ն ճիշդ է, նախկին հրամանատար գեներալ-մայոր»ը, երբ կ’ըսէ, թէ «գրագէտ մարդկանց պահանջարկ չկայ», այսինքն՝ բանիմացներու, եւ կ’աւելցնէ՝ «այդ մարդիկ կան»: Ինչպէ՞ս կը կատարուին ընտրանքները. «նրանով, թէ ինչքանով է անձը իրենց մօտիկ կամ հեռու»: Այսինքն կը բացակայի ատակ անձերով իշխանութիւն վարելու իմաստութիւնը, որ ամերիկացիներու the right man in the right place-ն է: Գիտութեան եւ պատմութեան գիտակ ակադեմիկոսներու պէս մարդոց չենք հանդիպիր որոշում կայացնողներու եւ ուղղութիւն տուողներուն մէջ:

            Արդարեւ, Հայաստան եւ ընդհանրապէս հայ ժողովուրդը, ներառեալ՝ սփիւռքը, ունին պատրաստուած անձերու իսկական ներուժ, բայց կարծէք հայկական անսրբագրելի բարքերուն մաս կը կազմէ ԽԾԲի  (խնամի-ծանօթ-բարեկամ) դրութիւնը: Հետեւանքը կ’ըլլայ այն, որ բանակ չտեսած անձը բանակ վարելու կը կոչուի, մի ոմն յանկարծ կը յայտնուի դիւանագիտական անձնակազմի (կորպուս)ի մէջ, ուրիշ մը կապկումներով կրթութիւնը գլխիվայր կը շրջէ… Կարծրացած կողմնապաշտներ, տէր ունենալու վարժութիւն ունեցողներ եւ ինչ-ինչ պատճառներով քինախնդիրներ, այս իրողութիւնները կ’ընդունին եւ կ’արդարացնեն:

            Այս կացութեան դիմաց, կը տարուիմ մտածելու, որ հաւաքաբար հաւկուրութենէ կը տառապինք, չենք անդրադառնար, որ պարտուածի վիճակին մէջ ենք, պարտութիւն՝ որուն ամբողջական հետեւանքները դեռ յայտնի չեն, այսինքն այն փոքրացած հայրենիքը որ կայ, դեռ կրնայ փոքրանալ, կորսնցնել իր անկախութիւնը, եւ կրկին թափ կ’առնէ արտագաղթը: Տարրական ազգային գոյութենական ողջմտութիւնը գիտակից քաղաքացիները եւ իրապէս ազգային առաջադրանքներով հրապարակ եկած բազմագոյն «ղեկավարութիւնները»,- եթէ այսօր այս բառը դատարկ պերճանք չէ,- փորձէին հայրենիքը վտանգի դիմաց է ահազանգին արձագանգել, հետեւելով  գեներալ-մայոր Իշխան Մաթեւոսեանի պարզ իմաստութեան, որ «այսօր գրագէտ մարդկանց պահանջարկ չկայ, այդ մարդիկ կան», եւ կոչ ընել ազգի ներուժը սնուցանելու ատակ մեր ունեցած գրագէտ մարդկանց: Նման ԿՈՉ ինքնին իմաստուն ղեկավարում է:

            Մինչեւ ե՞րբ զիրար կրնանք հալածել եւ ո՞ւր հասնելու համար: Մինչեւ ե՞րբ մենք մեզի կրնանք թոյլատրել իշխանատենչութեան ջաղացքին ջուր բերել անգիտացումներով եւ ազգն ու հայրենիքը զրկել տոկալու եւ տեւելու հնարէ: Պարտուած երկիր մը ինքնիրեն ինչպէ՞ս թոյլ կու տայ գրեթէ «քաղաքացիական կռիւ»ի անհեթեթութիւնը:

            Պատմութեան ընթացքին, ուրիշ ժողովուրդներ եւ անոնց հայրենիքը գտնուած վտանգի են դիմաց, բայց իսկական ղեկավարներ եւ մտաւորականներ գիտցած են ահազանգել: Մենք պէտք է կարենանք մտածել անցեալ դարու ֆրանսացի քաղաքական գործիչ Ժան Ժոռէսի հետ,- որ, ի դէպ հայ ժողովուրդի դատի պաշտպան եղած է: Ան ըսած է. «Խորամանկութիւնները, սուտերը, դաւերը, կիսամիջոցները հաւասար են դաւաճանութեան, երբ հայրենիքը վտանգի դիմաց է»:

            Պէտք է հասկնալ, որ հայրենիքը վտանգի դիմաց է: Կարծէք այս զգացողութիւնը կը պակսի, թէեւ յիշեցնողներ կան: Բայց փառասիրութիւններու եւ կիրքերու թոհուբոհին մէջ մարդիկ զիրար չեն լսեր, ամենագիտութեան ախտը կ’ըլլայ վարակ:

            Թուրքերու կողմէ նախայարձակման ենթարկուելէ եւ պարտուելէ ետք, որպէս քաղաքական վարքագիծ ընտրել զիջումներով թուրքին հետ «հաշտութեան» հասնելու ուղին, հայը պէտք է մղէր երկու անգամ մտածելու, այդ խաղին մէջ մտնելէ առաջ:

            Եթէ մեր ժողովուրդը եւ ղեկավարութիւնները, ներսը եւ դուրսը, լսէին հայ մտաւորական գրականագէտ Սերժ Սրապիոնեանը, ցանկութիւնները իրականութիւն չէին համարուեր: Թուրքերու հետ մեր յարաբերութեան մասին այնքա՜ն դիպուկ է Սերժ Սրապիոնեանի վճիռը Հայաստանի «Առաւօտ»ի մէջ, 15 Մայիսին. «Դա թուրքերի վարքաբանութիւնից եկող ատելութիւն է, որ ծնուել է ոչ թէ այսօր, ոչ թէ 44-օրեայի ընթացքում: Նոյնիսկ ցեղասպանութիւնից առաջ էլ դա գոյութիւն ունէր, որովհետեւ աւելի լաւ, քան մենք, թուրքի հետ յարաբերուած ժողովուրդ չկայ: Մենք թուրքի հետ յարաբերուել ենք մեր հայրենական հողի վրայմեր պապերի գերեզմանների հարեւանութեամբ եւ անընդհատ պղծուել, անընդհատ ոչնչացուել ենք» (ընդգծ. Յ.Պ.):

            Ո՞վ չի գիտեր, որ այսպէս եղած է եւ է իրականութիւնը, վաղն ալ տարբեր պիտի չըլլայ: Որպէսզի մեր ղեկավարութիւնները «կախարդի աշկերտներու» փորձերով չպառակտեն մեզ եւ չտանին շարունակական զիջումներու, գեներալ-մայոր Իշխան Մաթեւոսեանի ախտորոշումով պէտք է գործել: Եթէ առաջնորդուինք նահանջականութեամբ, թէական խաղաղութեան մը հասնելու համար զիջումները շարունակուին, ղեկավարուելով ոչ թէ «գրագէտ մարդոցմով», այլ մարդոցմով՝ որոնց գրագիտութիւնը եւ բարոյականը իշխանին եւ իշխանութեան հանդէպ հաւատարմութիւնն է:

            Ի՞նչ ահաւոր խօսք է, որ «այսօր գրագէտ մարդկանց պահանջարկ չկայ»: Եթէ այս է իրականութիւնը, ինչպէ՞ս վերականգնում պիտի իրականացնենք, ազգ միացնենք:

            Զօրավարին եւ մտաւորականին դատումները մեր անմիջական իրականութեան եւ հաւանօրէն վաղուան յայտնատեսական շողանկարներն են, իրատեսութեան հրաւէրներ:

            Այս մասին պէտք է մտածել եւ ազգային իրաւութեամբ պէտք է կողմնորոշուիլ: Վաղը ուշ կ’ըլլայ ըսելու, որ՝ չէինք հասկցած, չէինք գիտեր:

            Ի՞նչ ընել եւ ինչպէ՞ս, որպէսզի «այսօր գրագէտ մարդկանց պահանջարկ չկայ» յոռետեսութիւնը փոխարինուի «գրագէտ մարդկանց պահանջարկ»-ով, եթէ ի հարկէ, ազգ եւ հայրենիք առաջնահերթութիւն են:

            Իսկ ժողովուրդը, ընդդէմ ամէն կարգի ղեկավարութիւններու, վերջ պիտի տա՞յ գօրավարի քննադատած աղիտալի շուկայիկ սովորութեան, որ «իշխանութիւնները առաջնորդուում են նրանով, թէ ինչքանով է անձը իրենց մօտիկ կամ հեռու»:

            Կը մտածե՞նք, թէ ինչո՞ւ անատակ դարձած ենք օգտագործելու մեր ազգային կարողութիւնները եւ ինչպէ՞ս զանոնք պէտք է օգտագործել, ամէն կարգի էսթէպլիշմընթային շաուէն, ցուցադրականէ անդին:

 

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles