ՎՈՍՓՈՐԻ ԱՓԻՆ

0 0
Read Time:1 Minute, 51 Second

istanbul

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Խրիմեան Հայրիկը արդէն չէր սիրեր այս ափերը, ինչպէս ծանօթ երգը կը վկայէ. «Վոսփորի ափերն, գիտե՛մ, չես սիրում. Վարագայ վանքին, Հայրիկ ճա՛ն, կարօտն ես քաշում»: Այս ափերուն ի հարկէ շատ բան պատահած է, դարեր ու տարիներ առաջ, արիւնագոյն կամ անարիւն: Ինծի ալ քանի մը օր առաջ դէպք մը պատահեցաւ, որուն կ’ուզեմ հոս անդրադառնալ: Թէեւ ինծի պատահածը, նախապէս պատահածներուն բաղդատմամբ ոչինչ է, սակայն որոշ իմաստ մը ունենալու կոչուած է: Տեսնենք:

Ուրեմն, նստած էինք ծովափնեայ ճաշարաններէն մէկը երկու բարեկամներու հետ: Բարեկամ՝ բարի կամքով մարդիկ, հայ, զտարիւն պոլսահայ, հայախօս, որոնք հայ մշակոյթին հետ անմիջականօրէն կապ ունին, մենք կը սիրենք ըսել՝ անոր «կը ծառայեն», անոր մէջ կը բնակին, անով կը սնանին ու կը սնուցանեն իրենց շրջապատը, յատկապէս հայ մամուլի միջոցաւ. աւելին՝ դուրս չեն ալ ուզեր գալ անոնք այդ աշխարհէն, ամէն գնով: Հոն հանգիստ կը զգան իրենք զիրենք: Տաքուկ տեղ մը շինած՝ կը ջերմանան ու կը ջերմացնեն նաեւ իրենց շրջապատը, որքան որ կրնան:

Եւ կրնաք ենթադրել, որ անոնք հայախօս են, ինչպէս ըսի ալ վերը, նոյնիսկ՝ լեզուի ու հայախօսութեան պաշտպան փաստաբան: Կամ՝փաստագիր: Ձեր ենթադրութիւնը ճիշդ է: Ես ալ անշուշտ ուրախ եմ որ հայերէն կը խօսուի Պոլսոյ մէջ: Ի վերջոյ շատ լսած եմ թրքախօսութեան տարածում ունենալուն մասին, ամէն շրջանակներու մէջ:

Մարդկային բնական պէտքս գոհացնելու համար պահ մը վեր կը կենամ եւ անհրաժեշտ սենեակը կ’ուղղուիմ: Դէպի մեր սեղան վերադարձիս ճամբուն վրայ է որ կը պատահի դէպքը. ականջիս կը հասնի երկուքին մտերմիկ զրոյցը, այս անգամ ոչ հայերէն, այլ՝ թրքերէն: Սխալ չեմ լսեր, որովհետեւ երկու լեզուներուն տարբերութիւնը յստակ է ականջիս համար:

Ուրեմն այս մարդիկ ըստ երեւոյթին անհրաժեշտութիւն մը ունին, աւելի անմիջական ըլլալու համար, իրենց ըսածը աւելի լաւ իրարու հասկցնելու համար, թրքերէնին դիմելու: Կամ ալ շուրջի ներկաներո՞ւն հաշիւը կ’ընէին արդեօք: Այս երկրորդը շատ հաւանական չէ, որովհետեւ իմ ներկայութեանս ու ինծի հետ անոնք առանց վախի ու նոյնիսկ բարձրաձայն հայերէն կը խօսէին: Ինծի համար մեծ հանելուկ է թրքերէնին անմիջական, նախամայրենի լեզու մը ըլլալու հանգամանքը այսպիսի մարդոց համար, որոնք ոչ մէկ դժուարութիւն ունին իրենց մայրենին գործածելու, բանիւ եւ գրով: Եթէ իսկապէս այդ է իրականութիւնը: Իսկ եթէ լեզու կոչուածը մեր ականջին համար չէ, այլ միայն ուրիշներո՛ւն հասկցնելու ու ցուցադրելու ցուցանմոյշ է, ուրեմն դեռ բաւական ճամբայ ունինք կտրելիք:

Վոսփորի ափին կատարուած այդ դէպքը թերեւս ծովուն մէկ ալիքն իսկ չխռովեց: Փոթորիկին դեռ պիտի սպասենք երկա՜ր:

 

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles