ՎԵՐՋԻՆ ԱՆԳԱ՞Մ…

0 0
Read Time:4 Minute, 23 Second

welcomeԽԱՉԱՏՈՒՐ Ա. ՔՀՆՅ. ՊՕՂՈՍԵԱՆ

ՆԻՍ, 2016

Ամէն Միացեալ Նահանգներ մուտքիս՝ անցագիրս ստուգող պաշտօնեան  հարցուﬓեր կ՛ընէ։ Այս անգամ, անցագրիս էջերը թերթող համակրելի պաշտօնեան հարցուց,

-Վերջին անգամ ե՞րբ գացիք Սուրիա։

– Հինգ տարի առաջ։

… Հինգ տարի առաջ, Հայաստանէն երէցկնոջ հետ Պէյրութի ճանապարհին երկու օրուան կարճ այց մը տուինք Հալէպ ﬔր ազգականներն ու բարեկաﬓերը տեսնելու եւ մանկութեան յուշերէս մաս մը վերակենդանացնելու եւ իրենց բարի տեսանք ըսելու։

Օդակայանը ﬔզ դիմաւորելու եկան մօրաքոյր Անահիտին աղջիկը Զեփիւռն ու ամուսինը, Արաբ Բունարցի հայրենակիցս՝ Սարգիս Պարսուﬔանը։

Խօսակցելով, ծանօթ վայրերէն Նոր Գիւղի Հայ կաթողիկէ Յիսուսեան հայրերուն Վարդանանցի կալուածին առջեւէն Սուլէյմանիէի իրենց տունը հասանք։ Յետոյ, մօրաքրոջս Անահիտին տունը, բարի գալուստի եկան ﬔզի, լուսահոգի Հրանդ մօրեղբօրս Ռոզին քեռկինս եւ դուստրը՝ Նարդիկն ու մօրաքոյր Շաﬕրաﬕն աղջիկ՝ Մատլէնը։

Յաջորդ օրը մօրաքրոջս Անահիտին հետ գերեզմաննոց գացինք խունկ աղօթքով ﬔր արարիչ Աստուծմէն խնդրելու որ մօրս, ﬔծ հօրս, ﬔծ մօրս, քեռիներուս եւ ﬔր համայն ննջեցելոցն հոգիները երկնից արքայութեան արժանացնէ։ Մօրաքրոջս բարի սրտէն նորէն ելաւ՝ իր հոգեգրաւ խօսքը, ՛՛Հոգի՛՛՛ ան ﬔզի հետ խօսած ատեն այդպէս կ՛ըսէր հոգի՛։ Հոգի՜։

Պէյրութի մէջ ի Տէր հանգեաւ մօրաքոյրս եւ ես ինքզինքս  յանցաւոր զգացի որ իր Նելլի, Մարալ, Զեփիւռ ու Գոգո զաւակներուն ցաւակցութիւններս անձամբ չկրցայ յայտնել եւ իրենց ըսել թէ զիրենք ու իրենց կեանք պարգեւած մօրաքոյրս ﬕշտ շատ սիրած եմ։ Ազնիւ հոգի մ՛ունէր մօրաքոյրս։ Իր հայասէր ու բարեպաշտ ըլլալուն հինգ տարի առաջ անդրադարձայ Հալէպ։

… Դիմատետրէն ստացայ մօրաքրոջս յաւէտ ննջելուն բօթը եւ անﬕջապէս  Ցաւակցական խօսք մը գրեցի զարմուհիիս Զեփիւռին Դիմատետրի էջին վրան, Նելլիին, Մարալին եւ Գոգոյին  ընտանեաց համար… վայ աշխարհ, դիմատետրին վրայ կը փնտռենք որ զիրար գտնենք. Ֆէյսպուքը որքա՜ն շատ ժամանակ կը խլէ շատերուս եսերէն, եւ այնքան շատ ﬔր կենսական ուշադրութիւնն ու գուրգուրանքը կը զլանանք ﬔր հետն ու շուրջը ապրող սիրելեաց…։ Լաւ որ քանի մը շաբաթ առաջ  հեռաձայնեցի զարմուհիիս Մարալին՝ եւ մօրաքրոջս որպիսութիւնը հարցուցի եւ առողջութիւն մաղթեցի։

Մօրաքոյր Անահիտին յաւէտ ննջելէն ետքը չկրցայ իրենց հետ հեռաձայնով խօսիլ, այսինքն է՝ ՛՛չստացուեց՛՛։ Ժամանակին՝ տարբեր էր ﬔր կեանքը։ Այն ատենը նամակ, հեռագիր եւ բացիկ ըսուած բաներ մը կային, եւ ﬔնք իրարու նամակ, հեռագիր եւ Բացիկ կը ղրկէինք, հիմա այդ բոլորը ամփոփուեր են Դիմատետրին մէջ. հիմա, Դիմատետրը նոյն վայրկեանին կը կատարէ ﬔր կամքը, բայց, նոյն բանը չէ։ Պուրճ Համմուտի Սրբոց Վարդանանց Եկեղեցին ու սրահն էին զարﬕկներս ցաւակիցներուն ցաւակցութիւնները ընդունելու, եւ յետոյ ալ ճամբորդեցի, Պոսթընի օդակայանը հասայ եւ այս ազնիւ պաշտօնեան ինծի հարցուց՝ ՛՛Վերջին անգամ ե՞րբ գացիք Սուրիա։՛՛

Գուցէ ոմանք ﬔղադրեցին կամ անտարբեր նկատեցին զիս. կարելի է ըրին այդպէս… չգիտցան որ իրենցմէ աւելի ե՛ս ինքզինքս ﬔղադրեցի։ Մեղադրել՝ ըսել է մէկու մը վրան ﬔղք դնել։ Մեղք՝ ունի՛մ, անշուշտ, այո, բնական է, Կատար ﬔծ մայրս ալ նման պարագաներուն կ՛ըսէր  ՛՛Իմ ﬕղքիս շա՜տ է՛՛… անտարբեր՝ չե՛մ։ Ո՞վ գիտէ թէ ի՞նչ կ՛անցնի կը դառնայ ﬔր մտքին ու հոգւոյն մէջ։ Մարդիկ իրենց ուզածը կ՛ըսեն իրարու մասին։ Այդպէս է։ Մարդ արարածը այդպէս է։ Ե՛ս ալ նոյնն եմ։ Կարելի է բան մըն ալ չըսին, չﬔղադրեցին ու չյիշեցին զիս…։ Անահիտը ի՛մ, ﬔ՛ր, պզտիկ սիրելի մօրաքոյրն է, եւ ﬔնք զինքը պիտի կարօտնանք։

Հինգ տարի առաջ, Հալէպ, մօրաքրոջս աղջիկ Մարալը ﬔզ Սալիպէ տարաւ թիլէլէն մտանք ոսկերիչներուն թաղը ու անկէ՝ մանկութեանս զիս այնքա՜ն տպաւորած Ֆարհաթ հրապարակին բարձր աթոռին բազմած բարձրաստիճան եկեղեցականին արձանին կողքէն՝ հին քաղաքին հազարաﬔայ նեղ փողոցները մտանք, հայկական կրթական եւ եկեղեցական հաստատութեանց

առջեւէն անցանք ու Թիլէլի վրայի վաճառատան մը մէջը հայերէն խօսեցանք։ Անկէ ելանք ու լաւագոյն ընկերներէս՝ կնքահօրս Անդրանիկին որդւոյն Գoգo Առաքէլեանին ելեկտրոնիքի նորոգութեան գործատեղին գացինք ու ողջագուրուեցանք կարօտով։Հալէպի քանի մը ժաﬔրուս անց ու դարձէն ո՞րը ձգեմ, ո՞րը յիշեմ։

Յիշեմ, Հալէպի թռիչքէս առաջ Երեւանի մէջ Գանատայէն հայրենիք հաստատուած զարﬕկիս Հրաչ Արապեանին հետ բաւական խօսեցանք սուրիան փոթորկել սկսած արաբական գարուն կոչուած վտանգին մասին եւ իրարու հակառակ կարծիքներ յայտնեցինք, բայց, Սուրիան ու Հալէպը քար ու քանդ ընել ծրագրողները ﬔր, ու սուրիացի ժողովուրդին կարծիքը չհարցուցին։

Նիսէն Պոսթըն երկար թռիչքներուս վախճանին, սահմանին վրան ժամանակ չունեցայ այս ըսածներուս մասին խորհրդածելու անշուշտ, բայց զգացուﬓերս հետզհետէ զարգացան տունը երբ ﬕնակս ուզեցի գիտնալ թէ  պաշտօնեան ինչո՞ւ հարցուց՝ ՛՛Վերջին անգամ ե՞րբ գացիք Սուրիա։՛՛Եւ պատասխանս տակաւին չﬔկնաբանած, Անցագրիս էջերէն երկու կողﬔրուն  վիզաներուն մասին հարցուց,- Ուրիշ ո՞ւր գացիք։

– Հայաստան։

– Ուրի՞շ։

– Հայաստան։

– Հոս ՝մուտքի նիշի, ՛՛վիզայի՛՛ տարբեր գոյն մը կայ։

– Այո, Ղարաբաղն է, Ղարաբաղ ալ գացի, Ղարաբաղը՝ Հայաստանի պէս է, Հայաստան է։

– Շնորհակալ եմ, բարի եկաք Աﬔրիկա, ըսաւ։

եւ ես փոխանակ իրեն բարի տեսանք ըսելու, շնորհակալ եմ, բարի գիշեր մը ունեցէք, ըսի։

…Նիւ Ճըրզիի  ﬔր ազգասէր նուիրեալ երիտասարդներէն Անդրանիկ Գասպարեանը ՛՛Բարի տեսանք՛՛ ըսաւ ինծի օր մը երբ իրեն բարի ապաքինում մաղթելու գացի։ Բարի տեսանք, ըսաւ.  ՛՛Բարի տեսանք՛՛, լաւ, բայց, Հալէպ, Պէյրութ, Արաբ Բունար եւ ուրիշ տեղեր, երբ մարդիկ մէկու մը տունը այցելէին հոն եղողները կարգով կը սկսէին,

– Բարի եկար, բարի եկաք, եւ այսպէս երգչախումբին անդաﬓերը կարգով կը սկսէին կրկնել՝  ՛՛Բարի եկաք… եւ այցելուն խելօք, խելօք կը պատասխանէր՝ -Բարի տեսանք, բարի տեսանք, բարի տեսանք։ Անդրանիկը՝ փոխանակ ինծի բարի եկաք ըսելու, ըսաւ՝ ՛՛Բարի տեսանք՛՛, եւ ես սիրեցի իր  այդ ՛՛Բարի տեսանք՛՛ը, որովհետեւ իրաւ ալ այցս զինք տեսնելու համար էր, տեսա՛նք բարի։ Աﬔրիկացիք երբ զիրար տեսնեն կ՛ըսեն ՛՛Ձեզ տեսնելը բարի է, լաւ է ՛՛…Կուտ թու սի եու՛՛, եւ  ﬕւսը՝ ՛… Կուտ թու սի եու թու… ՛՛ ՛՛Ուէլքամ թու Աﬔրիքան իր մէջը կը բովանդակէ այս երկուքը, բարի եկաքն ու բարի տեսանքը, բայց, ﬔր, ՛՛Հին երկրին՛՛, Օլտ քանթրիին ըսելակերպը եւս շատ գեղեցիկ է, կը սիրեմ, – Բարի եկաք։ -Բարի տեսանք։

– Վերջին անգամ ե՞րբ տեսայ Անահիտ Աղէկեան Կիրակոսեան մօրաքոյրս։ Հինգ տարի առաջ, Հալէպ, եւ խօսած ատեն, չմոռցաւ ըսելու  ՛՛Հոգի՛՛։ Աստուած հոգիդ լուսաւորէ՜  մօրաքոյր։

 

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social profiles