ՍԱՐԳԻՍ ԿԻՐԱԿՈՍԵԱՆԻ ՀՐԱԺԵՇՏԸ

0 0
Read Time:4 Minute, 46 Second

P12 SARKIS GIRAGOSIAN2

Երեքշաբթի, Յուլիս 21-ին, յետ կարճատեւ հիւանդութեան, Պէյրութի մէջ մահացաւ մտաւորական եւ բանաստեղծ՝ Սարգիս Կիրակոսեան:
Ժամանակակից հայ բանաստեղծութեան կարկառուն դէմքերէն էր Սարգիս Կիրակոսեան, որ ստանձնած էր ”Բագին” գրականութեան եւ արուեստի հանդէսի փոխխմբագրութեան պաշտօնը: Նաեւ, ան իր իւրայատուկ վաստակը ունեցած է արաբական գրականութիւնը հայերէնի թարգմանելու առումով:
Վերջին ժամանակաշրջանին ան կը վարէր Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան կրթական եւ հայագիտական բաժանմունքի վարիչի պաշտօնը: Ուսուցչական երկար տարիներու վաստակի տէր՝ ան հայ գրականութեան առարկան ուսուցանած է Համազգայինի Մ. եւ Հ. Արսլանեան ճեմարանին եւ Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան դպրեվանքին մէջ:
Ան անդամ էր Հայաստանի Գրողներու Միութեան եւ եղած էր Լիբանանահայ գրողներու համախմբումին հիմնադիրներէն մէկը:
Մայիս 28-ին Հայաստանի Հանրապետութեան նախագահ Սերժ Սարգսեանի հրամանագիրով, ան արժանացած էր ,Մովսէս Խորենացիե շքանշանին: Այս առթիւ կազմակերպուած յատուկ հաւաքը, կատարուեցաւ Պէյրութի մօտակայքը գտնուող Հայաստանի դեսպանատան մէջ եւ տեղւոյն դեսպան Աշոտ Քոչարեանի ձեռամբ: Այս առթիւ, Կիրակոսեան յայտնած էր.-
,Շատ պիտի ուզէի այս շքանշանը ստանալ հերոսածին Սարդարապատի հողին վրայ, սակայն կամքէ անկախ պատճառներով այսօր կը ստանամ, բայց որովհետեւ այս դեսպանատունն ալ հայկական հող է, իսկ Հայաստանի ամէն մէկ թիզ հող մեզի համար ե՛ւ Ծիծեռնակաբերդ է, ե՛ւ Սարդարապատ է, ե՛ւ Զանգեզուր է, ե՛ւ Արցախ, ես զայն ստացած կը սեպեմ Մայիս 28ին առիթով, Մայիս 28ին, նոյնիսկ եթէ օրացոյցը այսօր ուրիշ թուական կը նշէե:
Հինգշաբթի, Յուլիս 23-ի յետմիջօրէիՆ, Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչ Մայր տաճարին մէջ կատարուեցաւ Սարգիս Կիրակոսեանի յուղարկաւորութեան արարողութիւնը , նախագահութեամբ Լիբանանի հայոց թեմի առաջնորդ Շահէ եպս. Փանոսեանի եւ ներկայութեամբ հանգուցեալին ընտանեկան պարագաներուն, կուսակցական եւ միութենական ընկերներուն ու գրչակիցներուն:
Առաջնորդ սրբազան հայրը իր պատգամին մէջ վեր առաւ հանգուցեալ մտաւորականին ու գրողին վաստակը` կենսագրական հակիրճ տեղեկութիւններ ներկայացնելով: Ապա, յանուն Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Արամ Ա. կաթողիկոսին, առաջնորդ սրբազանը յետ մահու Սարգիս Կիրակոսեանը պարգեւատրեց ,Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցե շքանշանով: Այնուհետեւ հանգուցեալին մարմինը փոխադրուեցաւ Պուրճ Համուտի Ազգային գերեզմանատուն:
ՏԻՐԱՄԱՅՐՆ ՈՒ ԻՐ ՈՐԴԻՆ

ՍԱՐԳԻՍ ԿԻՐԱԿՈՍԵԱՆ
Ստորեւ, լոյս կ`ընծայենք Մեծի Տանն Կիլիկիոյ դպրեվանքի 85-ամեակին մասին Սարգիս Կիրակոսեանի գրութիւնը.-

Հայեացքդ կանգ կþառնէ անցեալի սեւաշուք ստուերներէն մերկացած քարերուն սպիտակ փսփսուքներուն վրայ, կþանսաս ,Խորհէ՛ եւ մտիրե քաղցր հրաւէրին, կը փորձես որսալ ներքին լոյսը հասարակ քարին տասնամեակներ շարունակ շունչ, ոգի եւ թռիչք պարգեւած խորհուրդին, վերանալ ու նոյնանալ այս քարեղէն շարականին կշռոյթներէն անհունացած հայուն հաւատքին արշալոյսին հետ եւ, ո՜վ զարմանք զարմանալի, յանկարծ կ՛անդրադառնաս, որ դպրեվանքը ժուժկալ ու ներամփոփ, թէկուզ հմայիչ պարզ կառոյց մը չէ, ուր դպրեվանեցիները կþապրին, այլ հաւատքի լուսակերտ տաճար մը, որուն իւրաքանչիւր քարը տարիներ շարունակ ապրած է մէն մի դպրեվանեցիի սրտին խորը, կþապրի այսօր նաեւ եւ վաղը, անկասկած, նոյն երկիւղածութեամբ ու միեւնոյն զօրութեամբ պիտի շարունակէ իր կեանքը: Յար եւ նման յաւերժական արժէքներուն` դպրեվանքը նախ եւ առաջ նոյնինքն կեանքն ու կեանքէն վեր բարձրացող կենարար աւիշ է հաւատքի եւ կնդրուկ ու լոյս համեստութեան, բայց եւ քերական հաւատարմութեան ու քաղցրահնչիւն ղօղանջ անմնացորդ նուիրումի:
Դպրեվանքը, ինչպէս հայ ժողովուրդի գոյերթը ուղենշած մեր բոլոր դպրեվանքերը, Տաթեւի համալսարանէն մինչեւ Հաղբատ ու Սանահին, Գանձասարի եւ Ամարասի դպրատուներէն մինչեւ Հռոմկլա ու Վարագայ վանք, Պիքֆայայի բարձունքն ի վեր արթուն հսկող դպրեվանքը նաեւ հոգեւոր հայրենիքն է հայուն եւ անշեղ կողմնացոյցը անոր նպատակասլաց գոյերթին: Պարզ ըսած` անցեալի պատմակերտ դասերուն եւ ներկայի նոյնքան ուսանելի փորձառութիւններուն լոյսով ապագան ընթերցելու ե՛ւ հրաւէր է, ե՛ւ ուղեցոյց, ե՛ւ ծառայական առաքելութիւն: Աւելի ճիշդ` ,Տաճար հրաշագործ, վսեմ ձուլարան, ուր կապարն յոսկի եւ նիւթն յոգի դառնանե:
Այս բոլորն է դպրեվանքը եւ աւելին: Հաւատքի եւ հաւատարմութեան ամբողջական վկայութիւն մը ըլլալու կողքին, դպրեվանքը նաեւ տիեզերական երկխօսութիւն մըն է` Բացարձակ Ժամանակին յաւերժահունչ խորհուրդներով անհունացած: Եւ զարմանալի չէ, որ օրուան տարբեր ժամերուն, բնութիւնը նաեւ, իր կարգին, կը մասնակցի Արարիչին հետ ծովացող հոգեկան երկխօսութեան` մէկ առ մէկ քակելով հանգոյցները նշաններու լեզուին: Անձրեւին կաթիլները պահ մը կը հանգչին տերեւներուն վրայ եւ Հայ Եկեղեցւոյ երանաշնորհ հայրապետներուն ու պատառ մը ցամաք հացով եւ կում մը ջուրով մագաղաթը ծաղկած մեր ճգնաւորներուն լուսադէմքերը կþուրուագծեն: Երկնային օրհնութիւններով մկրտուած ծառերը կանաչափայլ ուրարներով կը շողշողան եւ իբրեւ հեզ ու խոնարհ սարկաւագներ` կը մասնակցին տիեզերական յարափոփոխ պատարագին:
Արեւը կþեռայ խաղողի ողկոյզներուն մէջ: Տիրոջ արիւնը դուրս կը յորդի քարեղէն սկիհէն, եւ հաւատքին մաքրամաքուր նրբաններուն տակ ճմլուած ողկոյզները կþօրհներգեն փառքը լոյսին: Մանաւանդ Ս. Աստուածածնայ Վերափոխման տօնի նախօրեակին, երբ դպրեվանեցիներ ու հաւատացեալներ, հոգեւորականներ եւ ուխտաւորներ կ՛ընդելուզուին Ս. Աստուածածնայ վանքին տարբեր հմայք եւ անկրկնելի խորհուրդ խնկարկող հրեշտակային համերգին, մեղեդի առ մեղեդի ա՛լ աւելի կը քաղցրանան եւ ողջ բնութիւնը կը ցնծայ հաւատացեալներուն հետ, նոյնքան հոգեզմայլ երանութեամբ ու երկիւղած մասնակցութեամբ:
Ս. Աստուածածին վանքի համալիրին իւրայատուկ հմայք ու խորհուրդ պարգեւող 85-ամեայ դպրեվանքը, այս իսկ պատճառով, ո՛չ միայն ,Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան բաբախուն սիրտն էե, ինչպէս արդարօրէն ըսած են ու կը շարունակեն կրկնել, այլեւ` մէկ լուսաշառայլ փարոսը հայուն դարաւոր հաւատքին ու պերճախօս վկայութիւններէն մին Թորգոմեան տոհմի անսակարկ հաւատարմութեան: Հաւատարմութիւն` որ սերունդ առ սերունդ ծովանալով տասնամեակներ շարունակ մուտք գործեց մեր տուներէն ներս, հասաւ հայ տարագիր ժողովուրդի բոլոր զաւակներուն, եղաւ յուշարար հայրենական գանձերու եւ պատարագիչ` քրիստոնէութեան համամարդկային սրբութիւններու:
Անցեալը` ներկային եւ ներկան` ապագայի բացարձակ ժամանակին մէջ կենսաւորած իւրայատուկ դարբնոց մը եղաւ դպրեվանքը, որուն գուրգուրանքին յանձնուած մատղաշ որդիները ցեղին, հաւատքի սալին վրայ կոփուելով` նկարագիր ու դիմագիծ կազմեցին, պողպատացան բարոյական ու հոգեմտաւոր հայատրոփ զօրութեամբ, լիացան հայաստանաբոյր արժէքներով եւ իրենց ստացած գիտութիւնն ու հայեցի ոգին, դաստիարակութիւնն ու տեսլականները վերադարձուցին իրենց ժողովուրդին` իբրեւ Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան արժանաւոր աւանդապահներ: Տարին դպրեվանքը իրենց հետ` իբրեւ կոչում եւ առաքելութիւն, որպէս տանտէր ու ծառայ տարին մինչեւ հեռաւորագոյն հայագաղութները աշխարհի եւ արդարօրէն եղան մանրակերտ դպրեվանքեր:
Ահա թէ ինչու, Ս. Աստուածածնայ մատրան եւ Հայոց Ցեղասպանութեան յուշարձանին միջեւ ամէն առաւօտ ա՛լ աւելի երիտասարդացող 85-ամեայ դպրեվանքը միայն քար ու շէնք չէ, պարզ թուական ու պատմութիւն չէ: Ան մէկ պերճախօս վկայութիւնն ու վկայաբերն է հայուն դարաւոր հաւատքին, հաւատարմութեան ու ծառայական ուխտին, որ չունի սահման եւ ոչ ալ վախճանակէտ: Ան անձնուէր եւ ամբողջական ծառայութեան հրաւէր է սրբազան, որուն կոչին ունկնդիր նորահաս սերունդներ պիտի շարունակեն յաջորդել իրարու, որպէսզի դպրեվանքին վրայ իրենց աչքի լոյսէն աւելի գուրգուրացած երանաշնորհ հիմնադիրները ցնծան իրենց երկնային խաղաղութեան մէջ, իսկ իրենց հայեացքները վարդահեղեղ ապագային սեւեռած պահանջատէր հայորդիներուն սրտերը հաւատքին ու վճռականութեան օրհնեալ կրակով վահանուին, հայ ժողովուրդի յաղթագնաց գոյերթը շարունակուի աւելի հաստատաքայլ, ա՛լ աւելի նպատակասլաց եւ դպրեվանքի զոյգ պահակներուն ողջագուրումը թագադրուի արդարութեան աստուածապարգեւ ծիածանով:

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles