«ՉԸԼԼԱԼԻՔ Է»

0 0
Read Time:2 Minute, 51 Second

 

train

ԽԱՉԱՏՈՒՐ ԱՒԱԳ ՔԱՀԱՆԱՅ ՊՕՂՈՍԵԱՆ

Յուլիս 19 , 2015
Նիս

Անցքերուն կանգնած ու պպզած ճամբորդները տեսնելով եզրակացուցի որ տեղ չկար ինծի, բայց, ներս մտնելով գտայ որ միակ պարապ տեղի մը վրան պայուսակ մը տեղաւորուած էր, ուստի քովը նստած մարդուն հարցուցի,-
– Կրնա՞մ նստիլ։
– Չըլլալի՛ք է,- պատասխանեց ու պայուսակը՝ վերցուց տեղէն։
Վերջերս տեսակ մը հաճոյքի վերածած եմ առօք փառօք տեղաւորուած պայուսակներու տերերուն ցոյց տալ զանոնք եւ հասկցնել որ պայուսակին տեղը այրի մը կնոջ մը կամ երախայի մը համար է, կատուներն ու շուները հասկցանք, չէին բաւեր՝ հիմա ալ պայուսակները իրաւունք պէտք չէ ունենան ամրան ահաւոր շոգին ճամբորդի մը տեղը նստելու։
Անկարելի բան չկայ կ՛ըսեն շատեր։ Դրացիս՝ ինծի տարեկիցի պէս մէկն էր։
Քիչ անց մարդուս քովէն Ճամպրուկ մը հրողը անցած ատեն՝ քովինիս պայուսակին զարկաւ։
– Չըլլալի՛ք է,- ըսաւ դրացիս։
Անցնողը նայեցաւ իրեն․ ըսել ուզելով ինչ ըսել կ՛ուզէք՝ չըլլալիք է։
– Չըլլալիք է։
Քովինս անհանգստացնողը մինակս չըլլալուս համար՝ շատ ուրախացայ։
Յաջորդ կանգառին երբ ճամբորդ մը իջաւ՝ տեղը՝ ականջին ընկալուչ մը կախած օրիորդ մը նստաւ ու գլուխը ետ առաջ շարժեց։
– Չըլլալիք է,- պնդեց քովինս։
Ինչպէ՞ս թէ չըլլալիք է, ըլլալիք է, ըսի միտքէս․ հիմա, այս օրերուն՝ ամէն ինչ ըլլալիք է բարեկամս ՝ եւ ալ ամէն ինչ կարելի է, վասն զի մարդիկ կ՛ընեն՝ ինչ որ կամենան, բայց, այս օրիորդին ըրածը մեծ բան մը չէ․ եղած չեղածը գլուխը ետ առաջ կը շարժէ երգին կշռոյթին հետ․ ինչպէ՞ս գիտնայ որ մարդոց հանգիստը կը խանգարէ, եւ կամ թէ ինչո՞ւ համար դրացիիս ականջը պէտք եղածէն աւելի զգայուն է, երբ շատերուն ականջները ընկալուչներով բեռնաւորուած՝ բան չեն լսեր, իսկ իմ դրացիիս ականջն ալ դեռ եւս խուլցած չէ իր տարիքին․․․։
Մեր բաժնին օդափոխիչին խանգարուած ըլլալը՝ չըլլալիք է, վասն զի շատերուս շրթները տապէն չորցեր են ու՝ կ՛այրին դժողքի պէս, հակառակ անոր որ տաքցած շիշիս ջուրովը դէմքս կը թրջեմ մերթ ընդ մերթ։ Լաւ որ երգ ունկնդրող խանդավառ օրիորդը իր նօթագրութեան քարտերը միացուց եւ հովահարեց ինքզինքը, ու ես՝ ներշնչուած տոմսակներս միացուցի ու իրեն պէս շարժեցուցի։
– Չըլլալիք է, – յուշեց՝ քովինս;
– Չըլլալի՞ք է, – ըսի միտքէս, եւ տոմսակովս աւելի եւս հովահարուեցայ, խորհելով որ որ ան նորէն պիտի ըսէ՝
– Չըլլալիք է,- բայց, այս անգամ՝ բերանը չբացաւ։
Եթէ ժամանակ ունենար դրացիս՝ բանար պիտի իր բերանը, բայց նոյն պահուն՝ ջուրի շիշերու ծրարը ձեռքին քննիչը մտաւ ու ամէն մէկուս շիշ մը սառը ջուր երկարեց ու մենք՝ ուրախացանք մանուկի նման։ Ջուր՝ ունէի բայց իմինս չէր խմուեր տաքէն։ Քովինս կլկլացուց իրենը եւ ինծի դառնալով՝ ըսաւ ,-
– Շատ աղուոր ջուր է, շատ սառը ջուր է։
Այնքան ուրախացայ որ դրացիս ինձմէ բնաւ ալ չէր նեղուած հակառակ անոր որ իր պայուսակին տեղը խլած էի, հետեւաբար առիթէն օգտուելով՝ հարցուցի․-
– Ուրկէ՞ կու գաք դուք այս տաքին։
– Փարիզէն,- պատասխանեց։
– Շատ տա՛ք է, ըսի, Փարի՞զ ալ այսպէս տաք է, մեր բաղդէն ալ այստեղ այսօր օդափոխիչը չի բանիր։
– Չըլլալիք է,- ըսաւ ան, եւ ես սրտանց ուրախացայ որ այս կէտին մէջ ալ համաձայն էինք բարեկամս ու ես։
Չըլլալիք չէ՞ որ քսանմէկերորդ դարու առաջին քառորդի այս շոգին մեր գնացքին օդափոխիչը չի բանիր, եւ մեր թուշերը տաքէն կ՚այրին փուռի պէս։
Գնացքը՝ Սէն Ռաֆայէլ-Վալեսքիւր կանգ առաւ, եւ շատերը սկսան իրենց ճամպրուկները հրել դէպի դուռը․ քովինս ալ գնաց հոն՝ ու խօսքի բռնուեցաւ ճամբորդներուն հետ․ զգացի որ ան խորքին մէջ բարի մէկն էր․ որովհետեւ հետը խօսող կինը իրեն կ՛ըսէր թէ մեր բաժնին տաքին չէր կրցած դիմանալ, ու անցած էր քովի կառքը՝ ուր օդափոխիչը կը բանէր ՝ էր եւ՝ նստելիք ազատ տեղ կար․ մտայ հոն, նստայ եւ խորհեցայ որ խորքին մէջ իմ այս օրուան դրացիիս համար եւս ամէն ինչ կարելի էր, բայց, ան ալ ոմանց նման կը սիրէր ըսել՝
– Չըլլալիք է։

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles