ՇՈԳԵԿԱՌՔԻ  ԱՐԿԱԾ

0 0
Read Time:1 Minute, 57 Second

train accident

Յ.  ՀԵԼՎԱՃԵԱՆ

Եօթը տարեկանիս անդրադարձայ, թէ բոլոր ընկերներս հայր ունին ու ես չունիմ: Առաւօտ կանուխ, մօրս հետ դպրոց ուղղուելու ատեն նկատեցի մեր առջեւը՝ ընկերս՝ Դաւիթը իր հսկայ հօր ձեռքէն բռնած, հպարտ-հպարտ դպրոց կ’երթար: Իսկ ես՝ մանրակազմ մօրս ձեռքէն բռնած, որբ տղու մը ընկճուածութեամբ, կը յառաջանայի դէպի դպրոց:

  • Մամա՛, ինչո՞ւ բոլոր ընկերներս հայր ունին, իսկ ես չունիմ:

Մայրս պահ մը սառեցաւ: Մեծ ներքնաշարժ յառաջացուց, զգացի, հարցումս, որ նեղացուց զինք, այլեւ էութեամբ ցնցեց մանր մայրս:

  • Հայրդ շոգեկառքի տակ մնաց ու մեռաւ…

ըսաւ ու զիս դպրոցի սեմէն ներս ձգելով դանդաղ, տխուր, մտածկոտ հեռացաւ, առանց աջն ու ձախը նայելու, սրտիս մէջ զղջում ձգելով կատարած հարցումիս համար… ու այդ վայրկեանէն աշխարհի բոլոր շոգեկառքերը թշնամի սեպեցի:

Այդ օր բացատրուած դասերէն բան չհասկցայ: Այդ օր զբօսանքի չելայ: Այդ օր մօրս փաթթած հացը տուի գիրուկ Յակոբին. ուրախացաւ: Այդ օր աներեւոյթ շոգեկառքերու խլացուցիչ ձայները գլխու պտոյտ պատճառեցին ինծի ու ես իմ յոգնած գլուխը դրի նստարանիս ու քնացայ: Ընկերներուս աղմկալի մուտքը աչքերուս դուռը բացաւ: Երգի պահը սկսած էր: Թմրած ու յոգնած հետեւեցայ ուսուցչուհիին շարժումներուն: Ան գրատախտակին վրայ շոգեկառքին երգը կը գրէր…: Պայուսակս առի եւ ուսուցչուհիին առանց բան մը ըսելու դուրս ելայ դասարանէն: Վերադարձայ տուն: Մինչեւ իրիկուն մեր տան սեմին վրայ պայուսակիս ընկերակցութեամբ նստած սպասեցի մօրս:

***

Կիրակի առաւօտ մը մայրս ու ես մեր տան առջեւ կեցած, արեւը կը վայելէինք ու մեր դիմացի դաշտին ապրիմ-մեռնիմները կը դիտէինք:

  • Յովա՛ն, կուզե՞ս հայրդ տեսնել:
  • Հայրս չէ՞ որ մեռած է:
  • Հայրդ ողջ է, նայէ՛, դաշտին մէջ քալող մարդը հայրդ է. վազէ, մօտէն տես եւ հետդ տուն բեր:

Խենթի մը պէս վազեցի ապրիմ-մեռնիմներուն վրայէն ու հասայ ինծի անծանօթ հարազատ հօրս: Դիմացս հսկայ լեռ մը կանգնած էր կարծես: Կանգնեցայ դիմացը ու պահ մը ինքզինքս մեծցած տեսայ: Շատ նման էր ինծի: Աչքերէն նկատեցի որ զիս ճանչցաւ:

  • Մաման ղրկեց, – ըսի: Դուն պապաս ես եղեր: Մեր տուն եկո՛ւր: Մաման քեզի կ’ուզէ:
  • Չեմ կրնար գալ: Մամադ զիս կը վռնտէ, – ըսաւ ու իր ձեռքի տոպրակին մէջէն տաք սրտով տաք հաց տուաւ ինծի: Գնա՛ տուն, – աւելցուց:
  • Չեմ երթար: Դուն ալ պիտի գաս. – եւ հսկայ հօրս ձեռքէն բռնեցի, քաշքշելով բերի տուն, բերնիս մէջ ծամելով աշխարհի ամենատագնապալից հացը:

Մայրս կրկնակի ուրախ էր, բայց սուտ քէն կը խաղար: Հայրս արցունքը սրբելով կը համբուրէր զիս: Իսկ ես չեմ գիտեր թէ ինչպէ՞ս այս անծանօթ մարդը շուտ սիրեցի, շատ սիրեցի:

Եօթը տարուան բաժանումէն ետք ծնողներս հաշտուած էին եւ ես երջանիկ էի:

Այդ օրէն շոգեկառքերու հանդէպ ունեցած ոխս փարատեցաւ:

 

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post ՆՈՐ ԺԱՄԱՆԱԿՆԵՐՈՒ ՄԵԾ ՔԱՀԱՆԱՅԱՊԵՏԸ ԼՍՈՂՆԵՐ ՊԻՏԻ ՈՒՆԵՆԱ՞Յ
Next post Հ.Օ.Մ.-ի Մասնակցութիւնը Ընկերային Յառաջդիմութեան Յանձնաժողովի 54-րդ նիստին

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles