0 0
Read Time:5 Minute, 30 Second

p15 rabbit

ԱՆԻ ՓԱՆՈՍԵԱՆ

Դեռ կը զարմանամ, թէ ինչպէ՞ս ընդունեցի, որ այս նապաստակը տունս գայ։ Ե՛ս, որ չեմ կրնար կենդանիի դպնալ. պզտիկ կատուի մը ներկայութիւնը կը ձգէ, որ սեղանին վրայ ցատկեմ։ Իմ յանցանքս չէ, կենդանիներէն անջատուած եւ անոնց հանդէպ ժխտական գաղափարով մեծցած եմ։
«Մա՜մ, Նաթալիին նապաստակը հինգ հատ ձագուկ ունեցեր է։ Նայէ ի՜նչ անուշիկ են», հեռաձայնին վրայ նկարները ցոյց տալով քովս վազեց աղջիկս։
«Եթէ կ՚ուզես, մէկ հատը ձեզի կու տամ», ըսաւ Նաթալիին մայրը, ընկերուհիս՝ Ծովիկը։
«Այո՛, այո՛ կ՚ուզենք։Արդէն չես ձգեր, որ շուն առնենք, գոնէ նապաստակ մը ունենանք, մա՜մ, հաճիս, ոչ չըսես»։
«Ես կեանքիս մէջ կենդանի չեմ պահած։ Ո՛չ ալ կրնամ զինք խնամել» արդարացումիս՝ անոնք պատասխանեցին,
«Դուն բան մը ընելու պէտք չունիս, մենք կը մաքրենք, կը խնամենք իրեն»։
«Չէ՛, չէ՛, մի՛ վախնար», հանգստացուց Ծովիկը, «դժուար չէ նապաստակ պահելը։ Շուն պահելու չի նմանիր։ Պէտք չունիս զինք ամէն օր դուրս հանելու կամ պտտցնելու։Ինքն իրեն կը զբաղեցնէ։ Աղտոտութիւնն ալ պժգալի չէ, գնդիկ-գնդիկ է եւ ամուր։ Շաբաթը մէկ անգամ մաքրես, կը բաւէ»։
Յաջորդ շաբաթ Ծովիկին տեսնելուս, աղջիկները վազեցին եւ ինքնաշարժին մէջէն տուփ մը դուրս բերելով յանձնեցին աղջիկներուս, որուն մէջ կար ճերմակ, սեւ բիծերով նապաստակ մը, որ աւելի շատ պզտիկ գնդակի կը նմանէր։ Ես ալ չհաւատացի, ինչպէս առինք զինք ու տուն տարինք։
Նապաստակը արու ըլլալով, պզտիկները զինք անուանեցին անգլերէն գրականութեան ամէնանշանաւոր նապաստակին անունով՝ Փիթըր։
Փիթըրը դարձաւ տունին ուրախութիւնը։ Ինչպէս նաեւ կռուախնձորը։ «Ի՛մ նապաստակս է», «ո՛չ, ի՛մ նապաստակս է»։ Բայց երբ կարգը գար աղտոտութիւնը մաքրելու, բոլորը միաձայնութեամբ համաձայն էին որ ան մամային նապաստակն է։
Փիթըրին գնեցինք խոշոր վանդակ մը, որ նապաստակի մը համար կրնայ պալատ համարուիլ։ Շատ դժուար եղաւ աղջիկները համոզել, որ Փիթըրին վանդակը տեղաւորենք կառատան մէջ։ Լաց ու կոծ փրթաւ։ Ի՞նչ անխիղճ մամա մըն էի, որ այդպիսի բան կ՚առաջարկէի։ Փիթըրը ընտանիքի անդամ էր, պէտք էր տան մէջ պահուէր։ Վանդակը տեղաւորուեցաւ խոհանոցին մէկ անկիւնը (հասկցէք՝ մէջտեղը)։
Մէկ շաբաթ անց նկատեցինք, որ Փիթըրը առաջին օրերու աշխուժութիւնը կորսնցուցած էր։ Թէեւ ան խառնուածքով միշտ ալ հանդարտ էր, բայց քանի մը օրերէ ի վեր բնաւ չէր ուտեր, չէր խմեր, ամբողջ ժամանակը պառկած էր։ Աղջիկները շուտով համացանցին վրան պրպտումներ կատարեցին։
«Պէտք է խնձորի շերտ մը տանք իրեն։ Խնձորը իրեն համար քէնտի է, միշտ պէտք չէ ուտէ, բայց ասանկ պարագայի կ՚աշխուժացնէ զինք։ Քիչ մըն ալ կաթիկ կրնանք տալ իրեն, քանի դեռ պէյպի է»։
Ինչ որ ըրինք, օգուտ չտուաւ։ Աղջիկները այն եզրակացութեան հասան թէ Փիթըրը հիւանդ է եւ զինք պէտք է անասնաբոյժի տանինք։
Հեռաձայնեցինք անասնաբոյժին, որ երկու օր վերջուայ ժամադրութիւն տուաւ։ Այցեգինը շատ սուղ էր, անմարդկային թուեցաւ։ Բայց աղջիկներուն լացուկոծը ուրիշ ընտրանք չձգեց։
Չհասանք Փիթըրը անասնաբոյժին տանելու։ Յաջորդ օրն իսկ ան արդէն մեռած էր։ Ա՛լ ի՜նչ պոռչտուք, ի՜նչ այպանումներ, որակումներ որպէս «քարսիրտ», որ զինք շտապ օգնութեան չհասցուցինք (որուն համար պէտք էր կրնակի վճարէինք)։ Մեծ արարողութեամբ մը Փիթըրը թաղեցինք պարտէզին մէկ անկիւնը։ Այդ օր աղջիկս չսրբուող մելանով մը իր ննջարանին պատին վրան գրեց օրուան թուականը, տակը՝ «Այսօր Փիթըրը մեռաւ։ Շատ տխուր եմ։ Քեզի պիտի չմոռնամ Փիթըր»։
Ծովիկը հազիւ լուրը լսեց, ըսաւ. «մի՛ նեղուիք, ձեզի ուրիշը կու տամ»։
Քանի մը օր վերջ հասաւ Փիթըրին քոյրերէն մէկը, սուր ականջներով եւ լայն ու պեխաւոր երեսով, որ կը յիշեցնէ առիւծի բաշերը, որուն համար կը կոչուի Lionhead։ Անկեղծ ըսած՝ Փիթըրէն շատ աւելի անուշիկ էր։ Ճերմակ մուշտակը ծածկուած էր մեղրագոյն բիծերով։ Ծովիկին աղջիկները շատ սիրած էին այս մէկը եւ իրականութեան մէջ դժուարութեամբ տուին զայն, պարզապէս ուրախացնելու համար աղջիկներս։
Այս մէկը կոչեցինք իմ մէկ նախասիրած անունովս՝ Սոֆիա, որով կ՚ուզէի անուանել աղջիկս, բայց ետքը միտքս փոխած էի, հայկական չըլլալուն համար։
Սոֆիան միայն արտաքինով չէր, որ տարբեր էր իր եղբօրմէն, այլ նաեւ խառնուածքով։ Շատ աշխոյժ եւ ճարպիկ՝ մէկ վայրկեան կարելի չէր զինք հանդարտ տեսնել։ Առաջին օրերուն չէր կրնար վանդակին աստիճանէն իջնել-ելլել, իսկ մէկ շաբաթ վերջ ա՛լ պէտք չունէր աստիճանին, ցատկելով կ՚իջնէր-կ՚ելլէր։
Օր մը պիտի ճամբորդէինք, զինք տարինք կենդանիներու խանութ, մէկ շաբաթ պահ դնելու։ Վերադարձին մարդը ըսաւ. «Ի միջի այլոց, ձեր նապաստակը արու է, էգ չէ»։Այլեւս նոր անուն չընտերցինք իրեն, (բախտ չկայ ընտանիքին մէջ Սոֆիա մը ունենալու), այլ անունը պարզապէս մնաց «Նապիկ»։
Նապիկին զգայարանքները շատ զօրաւոր չեն։Այս թոյլ ու տկար անասունին բնութեան մէջ գոյատեւելու գլխաւոր յատկութիւնը իր արագութիւնն է։ Նոյնիսկ երբ կը կարծես որ զինք բռնած ես, շատ արագ կրնայ փախիլ ձեռքէդ։ Սակայն, ինչպէս բոլոր խեղճ ու կրակ կարծուածները, ան երբեմն իր խորամանկութեամբ կը զարմացնէ մեզ։ Բազմաթիւ անգամներ կրծած է տիւանիս փէշը։ Ան շատ կը սիրէ խոհանոցը տեղաւորած սոխի եւ գետնախնձորի կողովներս ու ինչպիսի ճարպիկութեամբ կը ցատկէ անոնց մէջ ու ախորժակով կը կրծէ ոչ միայն ուտելիքը, այլ նաեւ կողովը։ Քանի անգամներ երբ գիշերով բոլորս քնացած ենք, վանդակին կղպուած դուռը բացած ու դուրս փախած է, մեր անկողիններուն վրան ցատկելով ու մեզ անակնկալի բերելով։ Իսկ երբ պահուըտիլ ուզէ, կը մտնէ անկողինի մը տակը ու կը տեղաւորուի ճիշդ մէջտեղը, որ ո՛չ աջ կողէմն կարենաս զինք բռնել, ո՛չ ալ՝ ձախ։
Օր մը աղջիկներս հետը կը խաղային, յանկարծ պոռչտուք մը լսեցի։ Սրտադող վազեցի դէպի ձայնը, կարծելով որ փորձանք մը պատահած է։ Պզտիկ աղջիկս լալով քովս եկաւ, ձեռքին մէջ ճերմակ գունդ մը բռնած։ Ի վերջոյ հասկցայ որ նապաստակը գրկած ատեն կենդանին ցատկեր եւ պոչիկը փրթեր, աղջկաս ձեռքը մնացեր է։ Քննեցինք նապաստակը, հանգիստ կ՚երեւէր, արիւն ալ չկար։ Պրպտեցինք եւ հասկցանք, որ ան կրնայ իր սովորական կեանքը շարունակել առանց պոչիկի։ Թէեւ երկու տարի անց տակաւի՛ն աղջիկներս կը յուսան, որ նոր պոչիկ մը պիտի բուսնի փրթածին տեղ։
Պզտիկներուն շատ կը նեղացնէ այն իրողութիւնը, որ Նապիկը առանձին է եւ ընկեր չունի։ Օր մը ընդառաջելով իրենց աղաչանքներուն, Ծովիկը հրաւիրեցի մեր տունը, որ հետը բերաւ Նապիկին հայրը։ Պզտիկները անհամբեր էին տեսնելու անոր հակադարձութիւնը։ Իսկ երբ երկու նապաստակները դէմ դիմաց բերին, ի մեծ յուսախաբութիւն իրենց, Նապիկը յարձակեցաւ հօրը վրան եւ սկսաւ սեռային յարաբերութիւն մշակել հետը։ Անկարելի եղաւ երկու նապաստակները իրար մօտ պահել։ Այդպիսով վերջ գտաւ Նապիկին ընկերակից մը գտնելու գաղափարը։ Ապահովութիւն՝ ի դիմաց ազատութեան։ Եւ Նապիկը միակը չէ որ ենթակայ է այս ընտրանքին։
Նապիկը մօտաւոր երեք տարեկան է։ Միջին հաշուով անոր կեանքը ութ տարի է։ Արդէն անոր աշխուժութեան աստիճանը նուազում արձանագրած է։ Այլեւս վանդակէն դուրս չի ցատկեր։ Բայց մեր հետ ունեցած մտերմութիւնը աւելցած է։ Աւելի՛ կը վստահի մեզի ու առտուները վանդակին ճաղերը կը կրծէ մինչեւ որ ամուսինս զինք դուրս հանէ ու կերակրէ։ Ապա գալով կը բազմի անոր ոտքին վրան։ Դիւրին բան չէ իր շուքէն դողացող կենդանիի մը վստահութիւնը շահիլը։
Երեխաները ամէն օր կ՚արթննան եւ կարծես թէ այդ առաջին անգամն է, որ կը տեսնեն նապաստակը։ Սովորական խաղալիքի մը պէս, քանի մը օրէն իր հմայքը կը կորսնցնելու ենթակայ չէ Նապիկը, այլ կարծես նուէր մըն է, որ ամէն օր նոր կը բացուի։
Ծնողնե՛ր, կ՚ուզէ՞ք ձեր զաւակները ուրախացնել. անոնց առէք ընտանի կենդանի մը։
Գիտենք, որ Նապիկը յարատեւ պիտի չմնայ մեր մօտ։ Օր մը պիտի բաժնուի մեզմէ։ Վստահ անոր բաժանումը աւելի ծանր պիտի ըլլայ քան Փիթըրինը։ Այն ատեն ի՞նչ կ՚ընենք չեմ գիտեր։ Կ՚երեւի շուն մը կ՚առնենք։

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social profiles