Յօդուածներ
ՅՈՒՇԵՐ ՆԻԿՈԼ ԱՂԲԱԼԵԱՆԻ ԳՐԱԲԱՐԻ ԴԱՍԷՆ
Վարդգէս Քերոբեան
Ճեմարանի 1948-ի շրջանաւարտ
Հոկտեմբեր, 2014
Մոնրէալ, Գանատա
vartkeskeropian@yahoo.com
Աւարտած էր արդէն Համաշխարհային Երկրորդ Պատերազմը եւ 1946-ի աշնան մենք դարձեր էինք ՝՝Հայ Ճեմարան՝՝-ի լսարանի ուսանողներ, թիւով տասը եւ մեծամասնութեամբ Պուրճ Համուտէն, Մար Մըխայլէն եւ Էշ
Or, subscribe now for unlimited access
By submitting your email address you agree for Hairenik Weekly to send you communication by email
Already a subscriber? Log in here
This story is FREE for you...
Create a free account to access this article and get more of our top stories sent to you by newsletter.By submitting your email address you agree for Hairenik Weekly to send you communication by email
Garo Armenian Մեծ հաճոյքով ըմբոշխնեցի Վարդգէս Քերոբեանի յուշագրական յօդուածը ՆԻկոլ Աղբալեանի մասին։ Ճեմարանի Ուատի Ապու Ժեմիլի շէնքը յուզումով կը յիշեմ, քանի որ հոն սկսաւ ճեմարանականի իմ մկրտութիւնս։ Կը յիշեմ Պր. Աղբալեանի հայրական ներկայութիւնը առանց որ բախտը վիճակուած ըլլար իմ սերունդիս աշակերտելու իրեն։ Ան մեկնեցաւ այս աշխարհէն, երբ մեր դասարանը լսարանական կարգերը չէր հասած։ Կը յիշեմ Աղբալեանի ցնցիչ յուղարկաւորութիւնը Պէյրութի պողատաներէն և հօրս և իր ընկերներուն արտասուքը։ Նաև կը յիշեմ Լևւոն Շանթի և Նիկոլ Աղբալեանի միացեալ նախաձեռնութեամբ ստեղծուած երեկոյեան լսարանը Ուատի Ապու Ժեմիլի վերի սրահին մէջ, ուր Շանթ, Աղբալեան, Գառնիկ Գիւզալեան, Գասպար Իփէկեան և Կարօ Սասունի մեր մշակոյթի ճոխ գանձերը կը բանային մեր հայրերու սերունդին առջև։ Ես և լուսահոգի ընկերս՝ Վաչէ Մատէնլեանը (Պր. Կարօ Մատէնլեանի եղբօրորդին) կ՚ընկերանայինք մեր հայրերուն և գետինը ծալլապատիկ նստած կը հետևէինք հսկաներու այս խորհուրդին։Շնորհակալութիւ՚ն։