ՄԱՏԵՆԱԴԱՐԱՆԻՆ ՄԷՋ ԱՂ ԵՒ ՊՂՊԵՂ

0 0
Read Time:2 Minute, 22 Second

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Առաջին այցելութեանս ժամանակ էր, երբ այդ հսկայական շէնքին առջեւ կենալով, փոքր բանի մը վերածուած էի: Նախ ուզած էի մտնել կողմնակի գրավաճառատունը: Երկու կանայք, մէկը՝ միջին տարիքի, միւսն ալ աւելի երիտասարդ, կը զրուցէին իրարու հետ: Վաճառորդ պատասխանատուներն էին անոնք: Մուտքս գրեթէ աննկատ անցած էր, կամ ալ բարեւիս կէսբերան պատախան մը ստացեր էի. ճիշդ չեմ յիշեր: Պրպտեցի ծախու գիրքերը, աջ ու ձախ նայեցայ, ուզեցի հոն ժամանակս աւելի սպառել, նախքան վերը ինծի սպասող գեղեցկութիւններուն գիրկը ափ առնելս, փորձեցի ախորժակս սրել, հոս յամենալով, զառածելով, տնտնալով, ինքնապատրաստուելով՝ ձեւով մը, հեռաւորութիւն պահելով բուն ու շքեղ ահաւորութենէն, որ վերը ինծի կը սպասէր:

Կիները կը զրուցէին: Անոնցմէ աւելի տարիքոտը հետզհետէ աւելի զգոյշ կ’ըլլար իր արտայայտութիւններուն մէջ, խորհելով որ ականջ կու տամ ըսուածներուն, եւ ատենէ մը ի վեր միայն «հմմ», «ա՜», «հա՛», «այո՞», «չէ՛» եւ այլ զուսպ արձագանգներ կ’ունենար միայն, մինչ երիտասարդուհին, որ քառասունին հասած պէտք էր ըլլար, նստած, սեղանին ետեւ (մինչ միւսը ոտքի էր), շքուած, ներկայութեանս ամբողջ ընթացքին, անհատնում ախորժակով ու գրեթէ անընդհատ կը պատմէր հա կը պատմէր իր զարմուհիին հարսանեկան պատրաստութեան մասին…: Էնենց մի մեքենայ են վարձել, էնքան կամ էսքան փող են տուել կամ առել… ես կը յամենայի, պարզապէս հասկնալու համար այդ առօրեայ տագնապանքին միտք բանին, որ կը վրիպէր ինձմէ: Յետոյ ա՛յս հարսնիքը համեմատութեան կը դրուէր ա՛յլ հարսնիքի մը հետ: Անվնաս առօրեայ շաղակրատութիւն էր, խորհեցայ, կանանց միջեւ կատարուած, որ ըստ երեւոյթին իմ ներկայութիւնս նկատի առնել չուզելու գոյն մըն ալ ունէր: Ես այցելու հիւր մըն էի, «օտար», թէեւ հայ, եւ ոչ՝ իրենց գործընկերը կամ խօսակիցը: Ոչ. այլցելու-մայցելու իմաստ չունէր այդ երիտասարդուհիին համար: Ինք իր յափշտակութեան մէջ էր:

Դուրս ելայ: Պատկառելի մուտքէն ա՛լ հիմա խուսափում չունէի: Ներսը, մուտքին, խճողուած ամբոխ մը կար, վեց-եօթ մարդիկ, յետոյ անդրադարձայ որ բոլորն ալ հոն աշխատող պաշտօնեաներ էին: Աղմուկը բարձր չէր, տանելի էր: Անոնցմէ մէկը մէկ աչքով տոմսակիս նայեցաւ ու յետոյ ինքն ալ շարունակեց մասնակցիլ այդ իւրօրինակ հաւաքոյթին, որուն բնոյթը չէի գիտեր բնականաբար:

Աստիճաններէն վեր բարձրացայ ու առաջին սրահը, կեդրոնը մտայ: Մինչ ես այս ու այն ձեռագիր մատեանին վրայ գլուխս կը հակէի, աչքերուս հորիզոնը կը լայնցնէի, անդին սեղանի մը ետին նստած էր շուրջ տաս տարեկան մանչուկ մը, որ բարձրաձայն ռուսերէն բառեր կը կրկնէր: Քովը կեցած էր ըստ երեւոյթին մեծ մայրը կամ մեծ մօրաքոյրը ու իբրեւ ուսուցչուհի ստուգումներ ու սրբագրումներ կը կատարէր: Մանուկին ձայնը սրահին մէջ արձագանգ կու տար: Ան դաս կը սորվէր շատ հաւանաբար:

Կեդրոնական սրահին կից սրահը երբ մտայ, երկու երիտասարդուհիներ, անոնք ալ աշխատակից, իրարու հետ այնպիսի ոճով մը կը զրուցէին, շատ ցած ձայնով, որ կարծես հարիւր տարուան ձանձրոյթ շալկած անձեր ըլլային եւ մէկ բան ըլլար իրենց մտահոգութեանց առանցքը՝ ժամանակը ինչպէ՞ս պիտի անցնի ու պիտի արձակուինք ու տուն երթանք այսօր:

Ես բնականաբար Մատենադարան այցելութեան գացեր էի, մատեանները դիտելու եւ մեր մշակոյթով «հպարտանալու», ինչպէս սովոր ենք ըսել, եւ ոչ թէ վերոնշեալ կողմնակի, ընկերային, քիչ մը շատ ընտանեկան ու մտերմիկ երեւոյթները ուսումնասիրելու նպատակով: Սակայն, հոգ չէ, անոնք ալ մաս կազմեցին այցելութեանս, դառնալով այդ օրուան աղն ու պղպեղը:

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles