ՀԷՅ ԲԱՐԵԿԱՄ…

0 0
Read Time:9 Minute, 2 Second

th  ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ

 

Տա­րի­նե­րու թա­ւա­լու­մին հետ ճերմ­կած մա­զե­րով այս հա­յը տա­կա­ւին կը պա­հէ իր հո­գե­կան կո­րովն ու իր երի­տա­սար­դու­թեան յա­տուկ եռան­դը, որով­հե­տեւ գի­տէ, որ ան­խախտ հա­մո­զու­մով ու տե­սիլ­քով հմայ­ուած ան­ձը ամուր պէտք է պա­հէ իր հա­ւատքն ու հա­մո­զու­մը, որ­քան ալ իրեն ծա­նօթ կամ ան­ծա­նօթ ու­ժեր դա­ւա­ճա­նել փոր­ձեն: Իրեն հա­մար յստակ է, թէ հո­գին տա­րիք չի ճանչ­նար եւ կը մնայ նոյ­նը` երէկ, այ­սօր եւ միշտ: Շա­տե­րու նման ինքն ալ քա­ջա­ծա­նօթ է, որ իր ժո­ղո­վուր­դը ներ­կա­յիս կ՛ապ­րի իր ազ­գա­յին ու մշա­կու­թա­յին դա­րա­ւոր ինք­նու­թիւնը պահ­պա­նե­լու ան­խու­սա­փե­լի հար­ցը: Անոր հա­մար, այս խառն ժա­մա­նակ­նե­րու դրա­կան կամ բա­ցա­սա­կան անդ­րա­դարձ­նե­րէն ան­մասն չէր կրնար մնալ նա­եւ ինք:

Այս բո­լո­րով հան­դերձ, ինք ինչ­պէս ու­րիշ­նե­րէն, իր­մէ ալ, իր ան­ձէն կը սպա­սէր ու կ՛ակն­կա­լէր կեց­ուածք, տե­սա­կէտ եւ յանձ­նա­ռու­թիւն` հա­ւատ­քով, ճշմար­տու­թեամբ ու քա­ջու­թեամբ շա­ղախ­ուած, որով­հե­տեւ ինք մե­ծա­պէս հա­մոզ­ուած է, որ այ­սօր իր ժո­ղո­վուրդն ու անոր ան­մի­ջա­կան բա­ժի­նը դար­ձող իր շրջա­պա­տը որ­քա՜ն հրա­մա­յա­կան կա­րի­քը ու­նէր ազ­գին կեան­քը բա­րո­յա­կան հո­գե­ւոր ու ազ­գա­յին առողջ ար­ժէք­նե­րով հու­նա­ւո­րող ան­ձե­րու

Եւ տա­կա­ւին…

Հի­մա, նոյն իր այս ազ­գը որ­քան կա­րի­քը ու­նի ճիշդ ճամ­բա­ներ առաջ­նոր­դող հա­ւա­տա­ւոր ու տես­լա­պաշտ առաջ­նորդ­նե­րու, նոր մօ­տե­ցում­նե­րով, եղա­նակ­նե­րով ու մե­թոտ­նե­րով:

Հա­մոզ­ուած էր, որ հա­մա­կար­գի­չը, խտա­սա­լի­կը, ին­թըր­նէթն ու արագ հա­ղոր­դակ­ցու­թեան մնաց­եալ մի­ջոց­նե­րը օգ­տա­գոր­ծե­լի ազ­դակ­ներ են, որոնց­մով կա­րե­լի է բաց­ուիլ նոր հո­րի­զոն­նե­րու: Այս հի­ման վրայ դա­սա­ւո­րած, իր բո­լոր աշ­խա­տանք­նե­րը:

Բայց ինչ օգուտ, երբ իր ապ­րած ու գոր­ծած ան­մի­ջա­կան շրջա­պա­տէն ներս չկայ մարդ­կա­յին ու հայ­կա­կան գի­տակ­ցու­թիւն, երբ յա­ճախ զգալի­օ­րէն ու եր­բեմն ալ դի­տում­նա­ւոր կեր­պով բա­ցա­կայ են այս տու­եալ­նե­րը:

Ու ահա այ­սօր…:

Հա­ւա­նա­բար, իրեն հա­մար այ­սօր իր խղճին դի­մաց ան­կեղծ խոս­տո­վա­նան­քի օրն է: Միու­թե­նա­կան եր­կար եւ բե­ղում­նա­ւոր տա­րի­նե­րու ըն­թաց­քին եր­բեմն ակա­նա­տես եղած էր եւ իրեն հետ նա­եւ իր գոր­ծըն­կեր­նե­րը, թէ մար­դիկ խօսք առ­նե­լու կ՛ել­լեն հոն, ուր ինք պէտք է ըլ­լար. զինք կը խան­գա­րեն, երբ իր խօս­քը պէտք է լսուէր. զինք ետեւ կը հրեն, երբ ինք պէտք է տեսն­ուէր:

Շա­տեր կը հաս­տա­տեն, որ անժխ­տե­լի ու մեծ է իր դե­րա­կա­տա­րու­թիւնը եւ իւ­րա­քան­չիւ­րը ի՛ր ձե­ւով կ՛ող­ջու­նէ զա­նոնք:

Սա­կայն շա­տե­րու հա­մար այս մէ­կը ճիշդ հա­կա­պատ­կերն էր վե­րեւ նշուա­ծին:

Անոր հա­մար է, որ ինք հի­մա, այս օրե­րուն, չա­ւար­տած մար­դու մը նե­րաշ­խարհ ու­նի: Մէ­ջը, սրտին ու մտքին խո­րը, պար­տու­թեան զգա­ցում մը կայ, ան­հա­տոյց պարտ­քի եւ պէտք եղած ու­րա­խու­թիւնը նուա­ճած չըլ­լա­լու տրտմու­թիւն մը:

Ու այ­սօր յան­կարծ որո­շեց ձգել իր այս աս­պա­րէ­զը:

Հե­ռա­նալ:

Դիւ­րին գործ չէ. ջիղ կ՛ու­զէ, սիրտ կ՛ու­զէ: Կ՛ու­զէ նա­եւ հաս­տատ հա­մո­զում:

Տխուր է դէմ­քը, աչ­քե­րը, իր աս­պա­րէ­զին յա­մա­ռօ­րէն կառ­չած այս մար­դուն:

Այդ մէ­կը հաս­տա­տօ­րէն նոր ճա­նա­պարհ հա­նե­լու աշ­խա­տան­քին մաս­նա­կից չըլ­լա­լու իրո­ղու­թիւ­նէն կը բխի:

Ասի­կա չհին­ցող, չմա­շող եւ ամէն անգամ կրկնուող ապրում մըն է: Կրնայ ըլ­լալ, որ այս բո­լո­րը շա­տե­րուն հա­մար լոկ գա­ղա­փար­ներ թուին, պար­զա­պէս անձ­նա­կան մտո­ռում­ներ: Սա­կայն հա­կա­ռակ այս բո­լո­րին ինք կը հա­ւա­տայ, որ որե­ւէ գոր­ծու­նէ­ութիւն կը սկսի գա­ղա­փա­րով, որուն պէտք է յա­ջոր­դէ գործ­նա­կան աշ­խա­տան­քը: Ու յարատե­ւու­թիւնն է, որ պի­տի պայ­մա­նա­ւո­րէ նպա­տա­կի յա­ջո­ղու­թիւնը:

Կեան­քը այս­պէս է.

Տա­րի­նե­րը կ՛անց­նին եւ հի­նե­րու անուն­ներն ալ կը մոռց­ուին ու հայ միտ­քը կը սկսի կա­մաց կա­մաց անց­եա­լի դրա­մագ­լու­խին տո­կո­սո­վը ապ­րիլ:

Եւ աւե­լին…

Յան­կարծ հայ եւ հա­յե­րէն լե­զու իր միտ­քը կը պա­շա­րեն: Փոքր եւ մեծ բա­ռեր, որոնց հան­դէպ յար­գան­քէն աւե­լի մեծ պաշ­տա­մունքն ալ խառ­նած էր, զինք կը յու­զեն:

Բա­ռեր, որոնք իրենց մէջ կը պար­փա­կեն ան­հա­մար խոր­հուրդ­ներ, մա­նա­ւանդ` զո­հո­ղու­թիւն, եթէ կ՛ու­զէք այս լե­զուն սա­հուն խօ­սիլ եւ անս­խալ գրել:

Իրեն հա­մար հայ լե­զուն կը պատ­կա­նի անոնց, որոնք զայն կը սի­րեն, կը յար­գեն եւ գի­տեն գոր­ծա­ծել:

Այս­պէս սոր­վե­ցու­ցած էր իր տու­նը, իր ակումբն ու դպրո­ցը:

Իսկ մշա­կոյ­թի պա­րա­գա­յին, ամէն առիթ­նե­րով բա­ցա­յայ­տած էր, որ մշա­կոյ­թը առար­կայ մը չէ, չի փո­խանց­ուիր, եթէ անոր ոգին մաս չի կազ­մէր մար­դոց կեան­քին մէջ:

Այ­սօր միու­թե­նա­կան կամ սո­վո­րա­կան ձեռ­նարկ­նե­րու, խօ­սակ­ցու­թեան կամ բե­մե­րէն կամ յայ­տա­րա­րու­թիւն­նե­րէն ու ազ­դե­րէն կը փա­սատ­ուի ու կը հաս­տատ­ուի, թէ որ­քան սխալ­ներ եւ թե­րի­ներ կը վխտան:

Սա­կայն, որո՞ւ հո­գը:

Այս բո­լո­րը կը փաս­տեն թէ կը պակ­սին հայ լեզ­ուին հան­դէպ ճշգրիտ որ­դեգ­րու­մը:

Լե­զուն չգիտ­նա­լը մեղք չէ, սա­կայն շի­տակ գոր­ծա­ծու­թեան հան­դէպ ան­հոգ ըլ­լա­լը մեծ յան­ցանք ու մեղք է:

Կեան­քի մէջ նման ճշմար­տու­թիւն­ներ եր­բեմն պէտք է լոյ­սին բե­րել որ­պէս­զի չմոռց­ուին: Այ­լա­պէս հա­յու­թեան աղ­մու­կէն շա­տեր կրնան հե­ռա­նալ:

Պէտք է ամէն առի­թով ան­պայ­մա­նօ­րէն կշռել ար­տա­սան­ուած բա­ռը եւ զայն ար-ժե­ւո­րել, որով­հե­տեւ լե­զուն յա­ճախ կը դառ­նայ թշնա­մի` քա­նի որ կ՛ըսէ աչ­քի տե­սա­ծը:

Հոս է մե­ծու­թիւնը ե՛ւ կամ­քին, ե՛ւ անոր կապ­ուած կո­րո­վին:

Այս պա­րա­գա­յին հար­ցա­կան է, թէ ինչ­պէ՞ս դէ­պի նպա­տակ կ՛ըն­թա­նաս: Արդ­եօ՞ք , ազ­նիւ մօ­տե­ցու­մով, թէ ոչ ու­րիշ­նե­րու վնա­սե­լով:

Եթէ պա­տէն հաս­տատ քար մը հա­նես,ոչ միայն քա­րը կը տու­ժէ “այ­լեւ պա­տը“ ու եթէ այդ նոր դա­տարկ­ուած տե­ղը լրաց­նես ու­րիշ քա­րով մը, այն ժա­մա­նակ թե­րեւս պա­տին ներ­դաշ­նա­կու­թիւնը կը խախտ­ուի:

Եւ տա­կա­ւին…

Ո՞րն է արդ­եօք գնա­հա­տե­լու չա­փա­նի­շը, յա­ճախ հարց կը տրուի: Կամ աւե­լին, ո՞վ է ամէ­նէն լա­ւը: Պա­տաս­խա­նը պարզ է. բո­լոր գոր­ծող ու ծա­ռա­յող մար­դիկ:

Հաս­տա­տա­պէս չկայ տար­բե­րու­թիւն:

Պէտք է գիտ­նալ, որ ան­հե­թեթ է եթէ մե­զի հարց տրուի, թէ մեր ձեռ­քի ո՞ր մա­տը լաւ է կամ վատ է:

Շնոր­հա­կալ պէտք է, որ ըլ­լանք, որ գո­նէ ձեռք մը ու­նինք:

Ահա վեր­ջա­պէս նոյն այս հայ մար­դը, դարձ­եալ եր­կա­րօ­րէն բարձ­րա­ձայն լռեց:

Փոր­ձեց այս նո­րաս­տեղծ ու յան­կար­ծա­կան մթնո­լոր­տին մէջ ինք­զինք փնտռել:

Նոյ­նիսկ քնա­նա­լէ առաջ ինք­զին­քին հետ զրոյ­ցի նստե­ցաւ, ու­րի­շի աչ­քէ, ական­ջէ եւ մա­նա­ւանդ լեզ­ուէ հե­ռու:

Որով­հե­տեւ կը հա­ւա­տար, որ այդ ժա­մա­նակ մարդն է ու իր խիղ­ճը:

Կը հա­ւա­տար նա­եւ, որ ինք­նազ­րոյ­ցը աշ­խար­հի ամե­նա­մեծ գաղտ­նիքն էր:

Կեան­քը շատ բարդ է, կը կրկնէր շա­րու­նակ:

Իսկ շա­տեր այս մէ­կուն հան­դէպ կը վե­րա­բե­րէ­ին թե­թե­ւամ­տօ­րէն: Անոր հա­մար էր որ եր­բեմն չարն ու բա­րին իրար կը խառն­ուէ­ին: Լա­ւա­գոյնն ու մի­ջա­կու­թիւնը կամ նուա­զա­գոյ­նը եր­բեմն կը շփոթ­ուէ­ին:

Հա­կա­ռակ այս իրա­կա­նու­թեան, ինք մէկ բան հաս­տատ գիտ­ցած էր, որ ամէն ան­գամ, որ լա­ւու­թիւն մը ըներ աս­տի­ճան մը աւե­լի մար­դա­ցած կ՛ըլ­լար:

Ու այս մէ­կը ըրած առանց փառ­քի ակն­կա­լու­թեան, առանց շքան­շան­նե­րու ներ­կա­յու­թեան:

Ու այ­սօր նոյն այս մար­դը, տա­րի­նե­րու թա­ւա­լու­մին հետ ճերմ­կած մա­զե­րով նոյն այս հա­յը դուրս գա­լով իր հա­մես­տու­թե­նէն եւ եր­կար լռու­թե­նէն, որո­շած է բո­լո­րին երի­սին պո­ռալ ու վեր­ջա­պէս բարձ­րա­ձայն բա­ցա­կան­չել…

Հէ՜յ բա­րե­կամ, վեր­ջա­պէս… ե՛ս ալ, ե՛ս եմ:

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles