ՀԱՃՈՅԱԼԻՆ ԵՒ ԱՆՀԱՃՈՆ

0 0
Read Time:5 Minute, 47 Second

p14 bedig

Գէորգ Պետիկեան

Ո՞ւր ես, “հինգ ժամէ ի վեր“ քեզ կը սպասեմ, ըսի այս անգամ քիչ մը աւելի պահանջկոտ ձայնով: Կը զգայի, որ ընկալուջի մէջէն ձայնս սկսած էր դողդղալ:
“Թրաֆիքի“ խճողումի մէջ եմ, համբերէ՛, կու գամ կոր“. պատասխանեց եղբայրս:
Տիթրոյիթի օդակայանի ելքերէն մէկուն դրան մուտքին, գիրքերով լեցուն պայուսակներուս քով կեցած, այս երրորդ անգամս է, որ հոս բնակող եղբօրս՝ Երուանդին կը հեռաձայնեմ, որ գայ զիս վերցնէ: Բայց կÿուշանար:
Այդպէս պայմանաւորուած էինք, նախապէս: Եւ երբ ուշացաւ, մտահոգութիւնը պատեց միտքս:
Ամիսը արդէն կիսուած էր, երբ աշնանացած երեկոյ մը հասած էի այս քաղաքը, յատուկ հրաւէրովը տեղւոյն Հ.Օ.Մ.-ին, իբրեւ զեկուզաբեր միօրեայ ուսուցչուհիներու սեմինարին:
Է~հ, վերջապէս ես ալ տարիներ առաջ, հոս այս քաղաքին մէջ, ընտանիքովս ոչ միայն ապրած, այլեւ իբրեւ հայ լեզուի ուսուցիչ ալ պաշտօնավարած էի, անոր ամէնօրեայ հայկական վարժարանէն ներս, որ հիմա այլեւս իր դռները շատոնց փակած էր՝ դժբախտաբար:
Դուրսը, այս աղմկոտ փողոցին մէջ, ուր երեկոն արդէն նստած էր, թէեւ ծոյլ քամի մը կար, սակայն ես սկսած էի “սառիլ“, իսկ սպասումս ալ՝ կամաց կամաց պրկում դառնալ: Վերջապէս պէտք էր գիտնայի, որ հոս տաք Քալիֆորնիան չէր:
Յանկարծ յիշեցի: Այս առտու կանուխ էր, երբ տնեցիներուս հրաժեշտ տալով դէպի Լոս Անճելըսի օդակայանը կը մեկնէի, չեմ գիտեր ինչպէս հանդիպեցայ ծուղ երես “չին-չին“ չինացի դրացիիս: Միտքս՝ ինքնածին խանգարուեցաւ: Կարծես անիմաստ կամ ալ շփոթ բաներով պարուրուեցաւ:
Երեսս խաչակնքելով, “Աստուած չար փորձանքներէ զիս հեռու պահէ“ մը ըսած էի մտովի, որովհետեւ այս մարդուն ներկայութեան խառնակ, անծանօթ եւ մտահոգութեան տանող միտքեր լուռ երկչոտութեամբ մը պատած էին զիս ու մանաւանդ հոգիս: Ահա հիմա ալ այս ուշացումը:
Նախապաշարումի թէ՛ կը հաւատայի եւ թէ՛ չէի հաւատար: Իսկապէս շփոթած էի:
Հապա տակաւին չորս եւ աւելի ժամեր առաջ, այդ անիծեալ օդանաւին մէջ, մօտս նստող աչքերը գծած ու եղունգները ներկած երիտասարդ տղան: Ասոր ի՞նչ կÿըսէք: Ոչ ձգեց որ հանգիստ մը մրափեմ եւ ոչ ալ ինք հանգիստ նստեցաւ: Ամէն վայրկեան ինձմով զբաղուեցաւ: Խօսեցաւ ու շատախօսեց:
Ջուր կÿուզե՞ս, “քոք“, սուրճ բերե՞մ, սանտուիչ մը գնե՞մ, կօշիկդ շատ սիրեցի. ճաշակաւոր կÿերեւիս. հեռաձայնի թիւդ ի՞նչ է, ո՞ւր կÿերթաս. ինչո՞ւ:
Այսպէս, մէկ խօսքով բառերու հեղեղ մը, որ ինծի համար հաշտ չէր: Իրապէս յոգնեցայ: Արդէն այդ օդանաւին մէջ միայն հոգատար մը ունենալս պակաս էր: Իրեն ի՞նչ, կÿըսէի մտովի, թէ ես ո՞վ էի, ի՞նչ կÿուզէի: Ինք ոչ կինս էր եւ ոչ ալ իր ընկերակիցը կամ սիրահարը: Մեղա~յ, մեղա~յ: Նոյնիսկ հասկնալի կոպտութեամբ ուզեցի հասկցնել, որ ես իր գիտցածներէն չէի: Կի՛ն, զաւակներ ունէի: Ապուշ: Թոռնի՛կ ունէի: Յիմար:
Ու այսպէս ներքին խուճապս շալկած, քանի մը անգամներ իսկապէս որոշեցի տեղս փոխել: Չորս կողմս, ետեւառջեւ նայեցայ: Զննեցի: Օդանաւը “բերնէ բերան“ լեցուն էր: Անոր համար տեղս մնացի ոուն իբրեւ հետեւանք՝ ժամերս անախորժ շարունակութեամբ վատնուեցան: Բոլոր լաւ տրամադրութիւններս սպաննուած էին արդէն: Ու հազիւ որոշած էի անորոշը անիծել, երբ յանկարծ միտքս ինկաւ այս առաւօտ կանուխ դէմս ելած դրացի “չինչին“ս, իր քաշուած աչքերուն տակ քանի մը ակռաներով ցուցադրած կիսատ ժպիտովը: “Ուղուրսուզ“ մարդ:
Ապա հիմա, ժամեր ետք, հո՛ս օդակայանի պատին տակ, աչքերս քամած դէպի մեզի մօտեցող իւրաքանչիւր “մաքնիշի“ ինքնաշարժներուն, ինչպէս կը սիրէ գործածել Երեւանցի միւս դրացիս, մտովի “Աստուած ուրիշ փորձանքէ պահէ“ մը կÿըսէի՝ մտածկոտ ու նոյնքան վախէս ծնած բառերովս: Եկուր եւ հաւատա՛:“Թրաֆիք“: Ինչու հո՛ս Կլէնտէ՞յլ էր կամ Հոլիվո՞ւտ:
Յանկարծ ինքնաշարժ մը կանգ առաւ ճիշդ դիմացս, մայթին ծայրը: Ծռեցայ ու փորձեցի ինքնաշարժի մութ ապակիով պատուհանէն ներս նայիլ: Ինքն էր, եղբայրս:
Վերջապէ~ս, ըսի ու պայուսակներս քշելով դէպի ինքնաշարժ յառաջացայ: Իր կարգին ինքն ալ ինքնաշարժի ետեւի տուփի կափարիչն ալ բացաւ: Բայց դուրս չելաւ:
Ա՛ռ քեզի հիւրասիրութիւն: Մարդ Աստուծոյ մէյ դուրս ել: Ձեռնուինք: Համբուրուինք: Երկար ատենէ ի վեր զիրար չենք տեսած: Է~հ աշխարհ:Պարապ տեղը մեր մեծերը չեն ըսած. “աչքէ հեռու, սրտէ հեռու“: Ճիշդ են “եղեր“:
Առանց ժամանակ կորսնցնելու դժուարութեամբ մը երկու ծանր պայուսակներս տեղաւորեցի այդ խորունկ տուփին մէջ, որուն “պակաժ“ անունն ալ կու տանք եւ ուժգին փակելով առաջ եկայ ու իր մօտ նստեցայ: Նոյն ձեւով ալ դուռս գոցեցի ու աթոռին ապահովութեան կապը կապուելէս ետք ըսի .
Բարեւ աղա: Իսկապէս որ բարկացած էի, իր այս անտարբեր կեցուածքին համար: Դէմքին չնայեցայ: Սպասեցի, որ ինք փոխադարձէ: Խօսի: Սակայն ոչ մէկ բառ: Ոչ մէկ շարժում:
Հայտէ՛, հիմա քալէ՛, ըսի արագ մը, վերջը հաշիւնիս կը մաքրենք:
Իսկապէս, որ յուզուած էի՝ յուսախաբութենէս:
“Ուաթ“, ի՞նչ, յանկարծ լսեցի ձայն մը:
Քալէ՛, կրկնեցի արագ մը:
Ուա՞թ, կրկնեց ձայնը. հո՞ւ ար եու, ո՞վ ես դուն. ականջիս հասաւ նոյն ձայնը գրեթէ բարկացոտ:
Զարմացայ: Մէյ մը ձախ դառնալով իր կողմ նայեցայ: Մեղա~յ, ինքը չէր, եղբայրս չէր: Օտար մըն էր: Բայց որքա~ն իրեն կը նմանէր: Այս ինչ ամօթ բան: Շուարած էի:
“Կէ՛թ աութ ֆրամ ամայ քար“ դուրս ել ինքնաշրժէս. պոռաց հայհոյանքներով եւ տմարդի բառերով հիւսուած, որոնք ոչ սահման ունէին եւ ոչ ալ ժամանակ: Կը զգայի, որ իր մարմինը հրաբուխ լերան մը պէս կը դողար ու հայհոյանքները կատղած լաւայի նման բերնէն դուրս կը թափէին: Աննկարագրելի խայթոցներ: Կարծես աչքին մէջ յանկարծական հրդեհ մը բռնկած էր:
Անդրադարձայ: Սխալ ինքնաշարժ մտած էի ու “մեր մարդը“ ինքզինք չեմ գիտեր ոնչ զգալով, սկսած էր վրաս գոռալ: Վէրք ստացող կենդանիի մը նման կը ճչար: Այնքան նուաստացած էր: Տեսարանը բեմական էր եւ խոր իրականութիւն:
Արագ մը դուռս բացի ու դուրս ելայ: Իսկ ինք՝ շուտով բացաւ ետեւի այդ անիծեալ “պակաժը“: Անմիջապէս անցայ ինքնաշարժին ետեւը ու նոյն արագութեամբ մըն ալ պայուսակներս մէջէն հանելով փորձեցի պատին տակ նախկին տեղս գրաւել: Աչքիս տակէն նկատեցի, որ մարդը գիշատիչ աչքերով զիս կը դիտէր: Իսկապէս, որ բերնէն թափուած բառերը մերկ էին եւ դաւադրաբար չար: Իսկ ես ալ երկիւղը զիս բռնած, խուճապի մատնուած էի:
Մարդը իրաւունք ունէր: Բայց ես ալ մարդ էի, վերջ ի վերջոյ ես ալ կրնայի շուարիլ, սխալիլ: Ինչ կÿըլլայ: Աշխարհ փլա՞ւ: Հայրը սպաննած էի թէ թէ մայրը: Մեղա~յ:
Յանկարծ տեսայ, որ ինքն ալ դուրս ելաւ: Ահա քեզի նոր “Աւարայր“ մը, ըսի կրկին մտովի ու հետեւեցայ իր շարժումներուն: Այնպէս կը կարծէի, որ մարդը չէր գոհացած հայհոյաքներու իր հեղեղովը ու հիմա հետս կռուի պիտի բռնուէր: Կասկածի ու տարակուսանքի նայուածքիս մէջ
տեսայ, որ ան ինքնաշարժէն ցած իջած էր: Նախ իր դուռը ամուր մը գոցեց: Ապա անցաւ ինքնաշարժին ետեւ եւ անոր տուփի կափարիչը աղմուկով մը գոցելէ ետք, ինծի նայեցաւ:
Արտասանած նախադասութիւնները աւելի լայնցած էին: Կատաղութիւնը տակաւին կը հոսէր իր դէմքէն: Ես որ նման տեսարաններէ միշտ խուսափած էի, հիմա կարծես ես էի անոնց հեղինակը: Մարդուն երեսին վրայ տակաւին դաժան գաղափարի մը լոյսը կար: Ահա քեզի պատմութիւն:
“Սօրի“ ներողութիւն, բացականչութեան մը նման բառը փրթաւ բերնէս ճակատամարտը կորսնցող եւ մեղքի զգացումը ապրող հաւատացեալի մը նման: Միայն ճերմակ դրօշակ պարզելս պակաս էր:
Նայեցաւ: Աւելի ճիշդ իրար նայեցանք, երկար ու անխօս: Հիմա այլեւս նշմարելի էր իր շրթներուն վրայի զսպուած հեգնանքը, որ պղտորած էր երեկոյեան ժամերուս հոսքը: Որոշեցի ոչ նայիլ եւ ոչ ալ հակադարձել: Օտար քաղաք էի: Մտքիս մէջ շարուած էին, վէճ, վիճաբանութիւն, կռիւ, ծեծ, ապտակ, “պօքս“, քաշքշուք, ոստիկան եւ ահա քեզի մեծ խայտառակութիւն: Ահա քեզի այցելութիւն: Կցկտուր խոհեր:
Բարեբախտաբար յանկարծ լսեցի եղբօրս ձայնը, որ ինծի կը մօտենար:
Ի՞նչ է ականջդ ծանրացած է, զիս չես լսել, տասը վայրկեանէ ի վեր քեզ կը կանչեմ:
Ոչ մէկ բառ փոխանակեցի: Այս անգամ ինքն էր, որ զիս կÿայպանէր իմ անտարբեր եւ անկարօտ վերաբերմունքիս համար: Մինչ երբ ես ամչկոտ նայուածքով կրկին կը յիշէի այս առաւօտ դրացի “չինչին“իս թափած ակռաներուն տակէն գծած կեղծ խնդուքը, եղբայրս արդէն սկսած էր իր կշտամբանքին: Անժամանակ իրողութիւն:

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles