Կորսնցուցա՞ծ ենք Ինքնաճանաչումը… Անկախութեան Հանդէպ
ՀԱՅՐԵՆԻՔ
Խմբագրական
«Անազատ աշխարհի հետ գործ ունենալու միակ ձեւը այնքան բացարձակապէս ազատ ըլլալ է, որ գոյութիւնդ իսկ արդէն ապստամբութեան արարք մըն է»։
Ալպեր Քամիւ (1913-1960, ֆրանսացի փիլիսոփայ)
Փոխուած է անկախութիւն հասկացողութիւնն ալ, քայլ պահելով բարեշրջումին հետ:
Բարեշրջո՞ւմ, հոլովո՞յթ, զարգացո՞ւմ, թէ՞ եղափոխութիւն: Սակայն ո՛չ յեղափոխութիւն, որ հետզհետէ կորսնցուցած կը թուի ըլլալ նոյնինքն իմաստը: Այսօր կարելի չէ հպարտօրէն եւ կուրօրէն կրկնել Վուտրօ Ուիլսընի այն հաստատումը, թէ ազատութիւնը երբեք չէ եկած կառավարութեան կողմէ, այլ ընդհակառակը ինքն իրմէ:
Անկախութիւն մը դիմանալու, արժեւորուելու եւ վերարժեւորուելու համար պէտք ունի նոր գաղափարներու եւ հին թէ նոր ներմուծուած գաղափարաբանութիւններու:
Ազատութեան պատմութիւնը՝ ընդդիմութեան պատմութիւնն է, հետեւաբար ՄԵՐ պարտքն է թէ՛ ազատութեան եւ թէ՛ անկախութեան հանդէպ գուրգուրանքով, վեհութեամբ եւ ակնածանքով վերաբերիլ: Կը խօսինք ազատութիւնն ու անկախութիւնը խաթարող արտաքին սպառնալիքներու մասին: Այդ մէկուն մասին չի խօսուիր, ոչ ալ մելան կը հոսեցուի, այլ արիւն, այսինքն՝ նահատակութիւն, որուն վերջին փաստը Ապրիլ 2016-ի քառօրեայ պատերազմն էր:
Խնճոյքի երթալու նման, երգելով ու տաւուլ-զուռնայով ուղղուեցանք ճակատ: Այդպէս ենք մենք եւ մեր գործելաձեւը:
Գլխագիր «մեր»-ը եւ այդպէս ալ պիտի մնայ ու յատկանշուի: ՄԵՐ մը, որ կ՛ընդգրկէ Հայաստանի Հանրապետութեան բոլոր քաղաքացիները` բանուորն ու մշակը, բժիշկն ու գործարարը, պետական պաշտօնեան եւ մշակոյթի ծառայողը եւ անգամ մը եւս կարկինը ընդլայնելով՝ Հայաստան – Արցախ – սփիւռք եռեակը:
Ժամանակին ալ եւ ներկայ օրերուն ալ դժուար է «երազ»-ի կամ այդ երազային անկախութեան եւ յատկապէս ազատութեան մասին խօսիլ, որովհետեւ ամէն մէկ անհատ տարբեր ձեւով կը մեկնաբանէ, այսինքն՝ կ՛երազէ: Հանքագործին երազածը միեւնոյնը չէ, համեմատած որմնադիրին:
Սակայն, պայքարելով ծայրայեղ աջակողմեան ալիքներուն կամ «նէօ-լիպերալ» քանդիչ նիւթապաշտութեան եւ անհատապաշտութեան դէմ, կարելի է կերտել բարեկեցիկ Հայաստան մը:
Հակառակ այս բոլոր խոչընդոտներուն, կարելի է կառուցել արդիւնաւէտ երկիր մը, որ պիտի պաշտպանէ ազատ քաղաքացին եւ ազատ հասարակութիւնը:
Այո՛, անտեղի է կրկնելը, թէ մեր քաղաքացիները եւս պէտք է ազատ ըլլան, որովհետեւ ի վերջոյ ազատ մարդն ու ազատ հասարակութիւնը շատ աւելի արդիւնաւէտ կը գործեն: Եւ անշուշտ շահագործող, օգտագործող ու անազատ մարդիկ տեսականօրէն շատ բան կրնան ստեղծել , բայց ո՛չ երջանկութիւն եւ ո՛չ ալ ԱԶԱՏՈՒԹԻՒՆ:
Վերանկախացած Հայաստանի Հանրապետութիւնը արդէն 28 գարուններ բոլորած է: Արձանագրուեցան սխալներ ու յաջողութիւններ, սակայն տեղին է շեշտել, թէ Հայաստանի մէջ տեղի ունեցած են եւ դեռ ալ կ՛ունենան անշրջելի գործընթացներ յատկապէս մարդկանց մտածողութեան ու հոգեբանութեան մէջ:
Հետեւաբար պէտք է շարունակ ահազանգ հնչեցնել, որպէսզի չդաւաճանենք մեր նպատակներուն, կերտած ճանապարհին եւ մտայղացուած գաղափարին, չկորսնցնենք մարդկային ու քաղաքական դիմագիծը, նաեւ յատկապէս ուղենիշները՝ ՄԵՐ-ը գերադասելով «ես»-էն:
