ԼԵ­ՒՈՆ Գ. ՄԻ­ՆԱՍ­ԵԱ­ՆԻ ՅԻ­ՇԱ­ՏԱ­ԿԻՆ.- ՅԻ­ՇՈ­ՂՈՒ­ԹԵԱՆՍ ՄԷՋ ….

0 0
Read Time:6 Minute, 33 Second

 

p15 newՀայրս, Լեւոն Մի­նաս­եա­նը դեռեւս 20 տա­րե­կան հա­սա­կում նուիր­ուել է ազ­գա­յին կեան­քի մե­ծա­ծա­ւալ աս­պա­րէ­զին եւ մինչեւ իր կեան­քի վեր­ջին օրե­րը, ինչ­պէս որ ակա­նա­տես եղայ անց­եալ Սեպ­տեմ­բե­րին, ամ­բող­ջա­պէս տո­գոր­ուած էր հայ լեզ­ուի ու հայ պատ­մու­թեան պահ­պան­ման ու յա­ւեր­ժաց­ման ան­դաս­տա­նին:

Յի­շում եմ, հա­զիւ թէ 6-7 տա­րե­կան լի­նէի, երբ հօրս հետ գնա­ցի մեր գիւ­ղի տան մօտ գտնուող հանգս­տա­րա­նը:

Նկա­տե­ցի, որ հայրս տա­պա­նա­քա­րից տա­պա­նա­քար գնա­լով ինչ որ բա­ներ է գրի առ­նում: Շատ չան­ցաւ երբ ինձ սո­վո­րեց­րեց, թէ ինչ­պէս, թարմ խո­տը շփեմ տա­պա­նա­քա­րե­րին, որ­պէս­զի մաշ­ուած ու փո­շով պա­տած տա­պա­նա­քա­րի գրու­թիւնը ընթռ­նե­լի դառ­նայ: Ու­րա­խա­ցայ եւ իմ ման­կա­կան պատ­կե­րացու­մով հաս­կա­ցայ որ այս լուռ քա­րե­րի մէջ ինչ որ մի էա­կան բան կայ. մի ամ­բողջ ժո­ղովր­դի պատ­մու­թիւն, սէր ու թա­խիծ կայ թագն­ուած, ուր մենք Մես­րոպ­եան հրա­շա­գեղ ու Աստ­ուա­ծա­յին տա­ռե­րի զօ­րու­թեամբ, մենք մեր լեզ­ւով մեր պատ­մու­թիւնն ենք կեր­տում:

Հայրս շատ մօտ լի­նե­լով Յ. Շի­րա­զին, նա գաղտ­նի, իր ան­տիպ բա­նաս­տեղ­ծու­թիւն­ներն էր ու­ղար­կում հօրս եւ հայրս գրե­թէ մա­սուն­քի պէս էր պա­հում դրանք: Նաեւ, կար­ծես թէ նրանք մրցում էին զա­ւակ ու­նե­նա­լու խնդրում: Մենք` ութ զա­ւակ ենք, վեց տղայ եր­կու աղ­ջիկ:

Տնում, հայրս խիստ ու բծախն­դիր մարդ էր, ցան­կա­նում էր որ մենք ամէն բան ճիշտ ու կա­տար­եալ գոր­ծադ­րենք: Ու­րա­խա­նում էինք երբ նա ժո­ղո­վի էր գնում եւ դա շատ յա­ճախ էր պա­տա­հում: Օր­ուայ ըն­թաց­քում ան­պա­կաս էր ըն­տա­նե­կան բարձր մա­կար­դա­կի դաստ­ի­ա­րա­կու­թիւնը, մաս­նա­ւո­րա­պէս հայ լեզ­ուի զուտ դա­սա­կան խօ­սակ­ցու­թեան պահ­պա­նու­մը: Սո­վո­րեց­նում էր լի­նենք ճշմար­տա­խօս, քա­ղա­քա­վար, բա­րի, ազ­նիւ ու առա­քի­նի:

Կի­րա­կի օրե­րը, երբ Նոր Ջու­ղա­յի Սբ. Աստ­ուա­ծա­ծին Եկե­ղեց­ւոյ զան­գերն էին ղօ­ղան­ջում, հայրս յար յի­շեց­նում էր մեզ չու­շա­նանք … եւ որը տե­ղի տուեց ինձ տաս­ներ­կու տա­րի եկե­ղե­ցու երգ­չախմ­բին մաս­նակ­ցե­լու:

Մենք բո­լորս մե­ծա­ցել ենք գրա­ճա­նաչ ու գրա­սէր ըն­տա­նի­քում: Մեծ հայրս Գա­լուստ Մի­նաս­եա­նը եղել է եկե­ղե­ցա­ա­սէր, բա­րի ու վե­հանձն նկա­րագ­րի տէր: Եղել է ու­սու­ցիչ ու տի­րա­պե­տել գրա­բա­ռին: Մինչեւ իր կեան­քի վեր­ջին օրե­րը նոյ­նիսկ մաս­նա­կից է եղել ժա­մեր­գու­թեան թէ՛ գիւ­ղում եւ թէ՛ Նոր Ջու­ղա­յում: Հայրս Խոյ­գան գիւ­ղում եղել է հիմ­նա­դիր ու դպրոց կա­ռու­ցող, տե­ղադ­րել է հան­րա­յին գրա­դա­րան մեր տնում: Հե­ծա­նիւով գիւ­ղից գիւղ այ­ցե­լե­լով զարկ է տուել գիւ­ղի դպրոց­նե­րին ու ազ­գա­յին գոր­ծու­նէ­ու­թեանց:

Գիւ­ղե­րի պատ­մու­թիւնը նկար­նե­րի մի­ջո­ցով պահ­պա­նե­լու հա­մար իր հօ­րից խնդրել է որ մեր գիւ­ղի տան մէկ մա­րա­գի դար­մա­նա­նո­ցը լու­սան­կար­չա­տուն դարձ­նի ու պահ­պա­նի դա­րե­րի մեր պատ­մու­թիւնը, որն այլեւս գո­յու­թիւն չու­նի, բայց, կայ այ­սօր միայն մի բան, անց­եա­լը պատ­մող այդ սեւ ու սպի­տակ պատ­կեր­նե­րը:

Իսկ երբ քա­ռա­սու­նա­կան թուա­կան­նե­րին պե­տու­թիւնը փա­կել տուեց գիւ­ղի դպրոց­նե­րը, հայրս մեր բնա­կա­րա­նի վե­րի սեն­եակ­նե­րից մէ­կը տրա­մադ­րեց գիւ­ղի մա­տաղ սե­րուն­դի դաստ­ի­ա­րա­կու­թեան: Ինչ­պէս ասա­ցի մեծ հայրս, հայրս, Աս­պետ եղ­բայրս ու ես, նաեւ, եղել ենք ու­սու­ցիչ­ներ ժա­ռան­գա­բար:

Մենք մեր հօ­րը եր­բեք, նոյ­նիսկ մի վայրկ­եան պա­րապ չենք տե­սել: Նա միշտ զբաղ­ուած էր գրե­լով, վե­րին աս­տի­ճա­նի ժրա­ջան ու աշ­խա­տա­սէր էր: Նա յա­տուկ սէր ու յար­գանք ու­նէր գրքե­րի հան­դէպ, շատ էր նեղ­ւում երբ գիր­քը անխ­նամ թեր­թե­լու հետեւան­քով, մաս­նա­ւո­րա­պէս երբ էջի ան­կիւն­նե­րը ծալ­ւում էին: Չեմ մո­ռա­նում, երբ մեզ սո­վո­րեց­նում էր թէ ինչ­պէս գրքի հետ նուրբ վար­ուենք, վե­րից թղթե­րը զգու­շու­թեամբ թեր­թենք որ թղթի ան­կիւն­նե­րը չծալլ­ուի:

Յի­շա­տա­կու­թեան ար­ժա­նի է որ նա 40 տա­րի ստանձ­նել է Նոր Ջու­ղա­յի Ամե­նափրկ­չեան Վան­քի թան­գա­րա­նի, գրա­դա­րա­նի եւ տպա­րա­նի պա­տաս­խա­նատ­ւու­թիւնը: Հե­ղի­նակ է աւե­լի քան 60 հա­յե­րէն եւ պարս­կե­րէն լեզ­ուով հայ պատ­մու­թիւնն ու հայ մշա­կոյ­թը ներ­կա­յաց­նող գրքե­րի:

Հայրս հա­ւա­տա­ւոր դաշ­նակ­ցա­կան էր դեռեւս շատ վաղ տա­րի­քից: Եւ երբ ներ­գաղ­թի օրե­րին Խորհր­դա­յին Հա­յաս­տա­նի կող­մից “Հայ­րե­նա­սէ­ր“ քա­րո­զիչ­նե­րը ներ­խու­ժե­ցին Պարս­կաս­տա­նի հայ­կա­կան գիւ­ղերն ու հա­լա­ծան­քի մատ­նե­ցին դաշ­նակ­ցա­կան­նե­րին, հայրս, լու­րը առ­նե­լով ան­մի­ջա­պէս վերց­նում է ատր­ճա­նակն ու փա­խուս­տի տա­լիս դէ­պի գիւ­ղի դաշ­տե­րը: Եւ երբ վտան­գը անց­նում է տուն է վե­րա­դառ­նում, առա­ւել ու­րա­խաց­նում իր մօ­րը, որն աչ­քը թաց սպա­սում էր իր մի­ակ որ­դուն:

Հայրս չտեսն­ուած հայ­րե­նա­սէր էր, որեւէ պատ­մու­թիւն ու Հայ­րե­նի­քը յի­շեց­նող իր կամ շիւղ սրբու­թիւն էր նրա հա­մար: Թէեւ հայր կորց­նե­լը անա­սե­լի ծանր է մեզ հա­մար, բայց եւ հպարտ եւ ու­րախ ենք իր գրա­կան մե­ծա­ծա­ւալ վաս­տա­կով ու ազ­գա­յին նուի­րա­կան գոր­ծու­նէ­ու­թեամբ:

Ազ­գե­րը գո­յատեւում են իրենց մշա­կոյ­թով ու անձն­ուէր մարդ­կանց գոր­ծու­նէ­ու­թեամբ: Երա­նի այն ազ­գե­րին որ ու­նեն, մեր հօր նման, իրենց մշա­կոյթն ու պատ­մու­թիւնը պահ­պա­նող կա­մա­ւոր զինո­ւոր­ներ:

Բա­նա­սէր Լեւոն Գ. Մի­նաս­եանեը մա­հա­ցաւ Նոր Ջու­ղա­յում 2012թուի Դեկտ, 31-ին 92 տա­րե­կան հա­սա­կում, ազ­գա­յին յու­ղար­կա­ւո­րու­թիւն տե­ղի ու­նե­ցաւ Յուն­ուար 8, 2013թ.:

Լ. Գ. Մի­նաս­եա­նի յի­շա­տա­կին, Տա­րե­լի­ցի հո­գե­հան­գիստ է կա­տար­ուե­լու Նիւ Եոր­քի Սբ. Լու­սա­ւո­րիչ Մայր Եկե­ղե­ցում Յուն­ուար 12, 2014թ.

 

 

ԱՐՄԻՆԷ ՄԻՆԱՍԵԱՆ

Նիւ Եորք,

Դեկտ. 2013

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post ԱՆ­ՆԱ ԱՍՏ­ՈՒԱ­ԾԱ­ՏՈՒՐ­ԵԱՆ-ԹԸՐ­ՔՈ­ԹԻ ԳԻՐ­ՔԻ ԳԻ­ՆԵ­ՁՕՆ
Next post Հ.Յ.Դ.-Ի 123-ԱՄ­ԵԱԿ ՏԻԹ­ՐՈՅ­ԹԻ ՄԷՋ

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles