Թագուհի՜…Թէ Դիցուհի

0 0
Read Time:3 Minute, 46 Second

 

Պօղոս Գուբելեան

 

«Մեծն Բրիտանիոյ երիտասարդ, սիրունատես գահակալը, նորին վսեմութիւն Եղիսաբէթ թագուհին արեւմտեան Ափրիկէ պիտի այցելէր…»:

Հոգեթով այդ լուրը, դղրդիւնով մը, կայծակնային արագութեամբ տարածուեցաւ մինջեւ երկրին խորերը թունթ հանելով հացի ու բրինձի կարօտ կիսամերկ ու կիսանօթի բնիկներուն սրտերը:

Անոր ժամանումը տօնական օր մըն էր, որուն նախադէպը բնիկն ու օտարահպատակ գործարարը չէին տեսած, եթէ չհաշուենք ու զանց առնենք  Եթովպիոյ փոքրամարմին Կայսր՝ Հայլէ Սէլասիէի պարագան, զոր մեր նախագահը անկտուր կառքին մէջ խամաճիկի վերածած էր զանգուածեղ, ահեղ իր ներկայութեամբ:

Հակառակ մեր ակնկալութեան, թագաւորական շքերթը երկրորդական թաղերէն կը յառաջանար, նաեւ մեր բնակած երկյարկանի տան առջեւէն, ուր կանգնէր էր մինուճար  անտէր երիտասարդս  ու մեքենայի հայ մասնագէտը:

1961 թուականն էր եւ ես տակաւին երկու տարիէ ի վեր պանդխտութեան ցուպը շալկած էի անոր լեղի դեղահատերը ակամայ կուլ տալով: Իսկ տարիքս արդէն 25 թեւակոխած էր, եւ ինչքան գիտէի՝ այցելու  գահակալէն տասը տարի մը աւելի Ճահել:

Երիտասարդ կամ ոչ, Աստուած ի՛մ, մեզի մօտեցող անկտուր շքակառքէն հրեշտակային ջնաշխարհիկ իր գեղեցկութեամբ ու ժպիտով ներկաներս գերողը թագուհի չէր միայն, այլ աստուածայի դիցուհի :

Ես ալ իմ կարգիս, տողանցին  ներկայ տղամարդոց նման, զմայլեր մնացեր էի… Տիրող շփոթութեան մէջ, հազիւ քանի մը քայլ հեռաւորութենէն անցնող թագուհիին հետ մեր հայեացքները յանկարծ իրար գրկեցին ու բնականաբար, շանթահար դարձուցին համեստս: Րոպէ մը շշմած, այլայլած մնացի ու պահին թելադրանքին տակ, ակնարկս շուրջս պտտցուցի, իմանալու համար թէ ո՛վ էր գեղադէմ, տաքարիւն  այդ սրիկան, իգիթն  ու հուժկու բախտաւորը,  որ թագուհիի մը սիրտը թունդ հանէր եւ անոր ուշադրութեան ու սիրակէզ նայուածքին արժանանար:

Սեւականները  լիքն էին շուրջս… ու բոլոր այդ ժխորին եւ իրարանցումին մէջ առանձին կանգնած  հայու բեկորս էր, որ Բրիտանական կայսրութեան տիրակալին  կիզիչ, հմայիչ նայուածքին եւ ուշադրութեան կ՛արժանանար եւ այդ մէկը անարժանաբար, քանի որ այնպէս մը դաստիարակած էին մեզ թերագնահատել, ֆիզիքական ու մտային մեր արժանիքները:   Գինովութեան, արբեցումի նման զգացում մը պատեց զիս, ու սրտատրոփ չէի գիտեր առնելիք յաջորդ քայլս:

Այդ գիշեր չկրցայ քունի մատչիլ սրտիս արագ զարկերէն ու տրոփումէն: Աստուա՛ծ իմ, այս ինչ պատիժ ու տաժանք էր սա Եղիսաբէթ կոչեցեալ հրաշալի արարածը…

«««

Սակայն Եղիսաբէթ կոչեցեալ հրեշտակային արարածին գործադրած աւերն  ու տաժանքը այդքանով պիտի չվերջանար…

Տարիները արագ  սահեցան ու իրարու վրայ գումարուեցան, իսկ մենք ալ երկու եղբայր, կանուխէն գործատէր դարձանք: Կը թուի թէ մեր մարդամօտ բնաւորութեամբ սիրուեցանք տեղացի գործարարներէն ու քաղաքական ընտրանիէն: Դէպի մեր աշխտանոցը  եռուզեռը անպակաս էր եւ մեր հիմնարկը բանեցնող աշխատաւոր ձեռքերը հետզհետէ կը բազմանային:               Եւ պատահեցաւ որ մեր բախտէն երկաթին գինը իյնար ու երկրին խորերը, Ենկեմա գտնուող  անգլիական հանքավայրը փակուէր: Հանքը շուկայ հանելով նոր ընկերութեան մը վաճառելու նորանկախ մեր պետութեան ջանքերը ի թերեւ ելան: Ու հանքատեղիին տնօրէնութիւնը յարմար գտաւ վաճառել ամիսներէ իվեր անշարժ, իրենց բախտին լքուած անաշխատունակ ինքնաշարժերը: Շնորհիւ քաղաքական մեր կապերուն, քսանի մօտ մեքենաներու աճուրդը մենք շահեցանք: Դիւրին գործ չէր հարիւրաւոր մղոններ, հինգ վեց վարպետով հանքավայր քշել ու փորձել վերաշխատցնել ու կարգի դնել ամիսներէ ի վեր կանգնած մեքենաները ու գիշերով վերադառնալ աշխատատեղի:

Յարմար գտանք քանի մը օր հանքավայրը գիշերել ու առաւօտ կանուխ, նախաճաշէն ետք  խումբով ճամբայ  իյնալ: Պէտք է ըսել որ հանքին տնօրէնը ազնիւ մէկը դուրս եկաւ: Այդ երկրին մէջ ամէն ինչ իր գինը ունէր,  նաեւ ազնւութիւնը…

Տեղացի մեր վարպետները դիւրութեամբ տեղաւորուեցան պանդոկանման կառոյցին մէջ եւ անոնց մատակարարուեցաւ երեկոյեան ընթրիքն ու առաւօտեան նախաճաշը: Իսկ հիւրերը սպասարկող սեւական ճուտիկը իր տարերքին մէջ էր, երբ հինգ վեց երիտասարդ ու կայտառ տղոց ուշադրութեան կիզակէտը ու առարկան կը դառնար:

Ըստ պատասխանատու տնօրէնին, դժուարահաճը ես կը մնայի: Ու զիս մէկ կողմ քաշելով փաղաքշական ոճով հարց տուաւ թէ «ինչ տեսակ սենեակ կը նախընտրէի գիշերելու համար:»

-Հանգստաւէտ անկողնով օդաւէտ մաքուր սենեակ մը… ըսի ես:

Պահ մը տատամսելէ ետք՝

-Լաւին լաւը կայ… պատասխանեց տնօրէնը:

-Ինչ ըսել կ՛ուզէք… հարց տուի զարմացած:

-Կրկնակի գինով կարող ես Անգլիոյ թագուհիին սենեակը գիշերել… Գիտես որ մեր երկիրը իր այցելութեան, ամուսնոյն հետ մեր հանքավայրը այցելեցին ու գիշերուայ մը համար իրենց յատուկ այս սենեակը կահաւորեցինք: Եւ այդ օրէն մասունքի պէս կը պահենք զայն իր անթերի վիճակին մէջ:

Հաւատալս չէր գար: Պահ մը այլայլած լռեցի…«պապանձեցայ» պիտի ըլլար ճշգրիտ բացատրութիւնը:

-Այ տղայ այսպիսի բախտ մարդուս կեանքին մէջ հազարէն մէկ կը պատահի, կամ  ալ միլիոնէն մէկ: Պահ մը տարուեցայ կատակի տալ այդ բոլորը ու տնօրէն բարեկամս ձեռք առնելով «Թագուհի՞ն ալ հետը մը…»  աւելցնելով: Վերջին րոպէին զգուշացայ ու ծանր պահեցի ինքզինք: Դեռ այդ բոլորը կատակ ու սուտ կը թուար:

-Լաւ համաձայն եմ… գումարը հարց չէ:

Հազիւ մեր վարպետներուն հետ ընթրիքը աւարտած, թագուհիիս սենեակը քաշուեցայ ու գիրք մը բանալով փորձեցի քունի մատչիլ: Գրողի ծաղկուն երեւակայութեամբ անհատ եղիր ու փորձէ այդ հոգեվիճակով քունի մտնել: Ո՛ր կողմ որ դառնայի, անգլիացի դիցուհիին կանանչ աչքերը եւ մեղրամոմէ շաղուած անոր մարմնին իգական զգլխիչ բուրմունքը թրթիռ ու գրգիռ կը փոխանցէր ու երեւակայութեանս մէջ պայթուցիկ տարերք կը ստեղծէր:

Չեմ գիտեր եթէ զղջացի՛ թագուհիին անկողինը գիշերելուս, փոխանակ մեր տղոց նման պարզ սենեակ մը:

Մարդ պէտք չէ եղեր գլուխէն վեր երազներ հետապնդէ …

 

Happy
Happy
50 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
50 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles