ԳՐԱՒՈՒԱ՛Ծ Է…

0 0
Read Time:2 Minute, 16 Second

p3 b

Գրեց՝ ՕՐՀԱՆ ՔԵՄԱԼ ՃԷՆԿԻԶ *
Թարմանեց՝ Յարութիւն Մըսրլեան
Նիւ Ճըրզի
2 Նոյեմբեր 2015

Թերեւս աւելի իմաստուն ռազմավարութիւն մը որդեգրած կ՛ըլլանք եթէ գրենք տարբեր-տարբեր նիւթերու մասին: Գրենք ՝ անտեսելով մեր շուրջը պատահող բոլոր անցուդարձերը, շեղելու համար մեր գրած սիւնակներուն վրայ կեդրոնացած այն աչքերուն կիզակէտը՝ որոնք կը համրե՜ն մեր գործէն արձակումին մնացեալ օրերը…..
Բայց, իրապէ՛ս, ես երբէք իմաստուն մէկը չեմ եղած մասնաւորաբար երբ հարցը կու գայ ռազմավարութեան: Ինքզինքս երբէք չեմ կաշկանդած իմ իրական զգացումներս արտայայտած ատեն:
Այս պահուն, կարծես հեռագրական գրասենեակէ մը այս քաղաքին գրաւման լուրն է որ կը փորձեմ ղրկել աշխարհին: Անձնապէս թերեւս ես ազատ ըլլամ, բայց՝ հո՛ն ուր որ ես կը գտնուիմ, հիմա բա՛նտ մը ըլլալ կը թուի: Եւ հեռագրական այս նամակս կրնայ ղրկուիլ աշխարհին՝ միայն վաւերացուած ըլլալու պարագային…
Անցեալ Հինգշաբթի օր (Հոկտեմբեր 29-ին) Պուկիւն (Այս Օր – Յ.Մ.) օրաթերթին Չորեքշաբթի օրուան թիւը տպարան չղրկուեցաւ…: Տեսաերիզի մը վրայ դիտեցի, թէ ինչպէս երկրին վարչակարգին կողմէ նշանակուած անձնաւորութիւն մը , թերթին գործաւորները շէնքին գրասենեակի մը մէջ հաւաքելով կը սպառնար, եւ տպարան ղրկուելիք Չորեքշաբթի օրուան թիւը աղտոտ լաթի մը պէս մէկ կողմ կը շպրտէր: Կը սպառնար այնպէ՛ս՝ կարծես յաղթական զօրքի մը հրամանատարն ըլլար…:
Տարի մը առաջ սկսայ աշխատակցիլ Պուկիւն օրաթերթին : Պիտի չստե՛մ: Չսկսած՝ որոշ տարակուսանք ունեցայ: Որովհետեւ վստահ չէի թէ թերթը որքան թոյլատւութիւն պիտի ցուցաբերէ իմ արտայայտած մրքերուս եւ գործածած ոճիս հանդէպ: Եւ այս մէկ տարուան ընթացքին, սիւնակիս մէջ արծարծեցի Թուրքիոյ մէջ գրելու արգիլուած համարուող ամե՛ն մէկ նիւթի մասին: Գրեցի՛ Հայկական Ցեղասպանութեան նիւթէն սկսեալ մինչեւ Քրտական Հարցի մասին:, Գրեցի՛ ազգայնամոլութենէն սկսեալ մինչեւ կրօնամոլութիւնն ու պահպանողականութիւնը հարցերու մասին: Ըսի՛ ամեն ինչ, եւ առանց ոեւէ մէկը խնայելով իմ քննադատութիւններէս: Այս բոլորը տեղի ունեցան եւ հրատարակուեցան իմ գրած բնագրէս առանց բառ մը իսկ զեղչուելու կամ փոխուելու թերթին գրաքննութեան կողմէ: Տեղի՛ն է, որ այստեղ ես իմ շնորհակալութիւնը յայտնեմ թերթին խմբագրապետ՝ Էրհան Պաշյուրթին, եւ արտօնատէր՝ Ագըն Իփէքին, որ նման գրելու ազատութեան անսովոր մրցարան մը ստեղծած ըլլալնուն համար:
Մինչ այդ, բոլորս ալ իմացանք , որ թէ՛ Պաշյուրթը, թէ՛ Պուկիւն հեռատեսիլի ծրագիրները համադրող Թարիք Թորոսը արձակուած են իրենց գործերէն: Այս պատահարը սաստիկ ցաւցուցած է ինծի: Ինչպէս որ վերը ըսի, գրաւուած քաղաքի մը հեռագրական գրասենեակէն է որ կը ղրկեմ այս հեռագիրը: Թէեւ ճշմարտութիւն է, որ ո՛չ մէկ գրաւում, ո՛չ մէկ բռնապետութիւն յաւիտենական չի կրնար ըլլալ:
Օր մը, Թուրքիոյ մէջ, մամուլը ամբողջովին ազատ պիտի ըլլայ: Եւ երբ այդ օրը հասնի, այս օրերն ու անոնց հետ բերուած լայնատարած ամօթը, արժանաւորապէ՛ս պիտի արձանագրուին մեր պատմութեան մէջ:

*Օրհան Քեմալ Ճէնկիզի այս գրութիւնը լոյս տեսաւ Թրքական «Զաման» օրաթերթի 30 Հոկտեմբեր 2015 –ի համարին մէջ: Գրութեան կցուած է Զաման-ի խմբագրութեան հետեւեալ նօթը.
«Այս սիւնակը պէտք էր տպուեր Պուկիւն –ի 30 Հոկտեմբեր 2015-ի համարին մէջ, բայց չտպուեցաւ…թերթը գրաւուած եւ անոր խմբագիրը գործէն արձակուած ըլլալուն համար: «Զաման»-ը կը տպէ այս յօդուածը, «Պուկիւն»ին հետ իր համերաշխութիւնը շեշտելով:

 

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles