Յօդուածներ
Երիտասարդական Անկիւն․- Ինն Աստիճան Դէպի Դրախտ
Դրօ Հ.
Տիթրոյթ – Միշիկըն
Ես հոս եմ,
Բայց միտքս դեռ հանդարտ դաշտերուդ մէջն է,
Դեռ բարձրաձայն եւ լուռ լեռներուդ գագաթին նստած,
Դեռ փայլուն աստղերդ կը դիտէ
Եւ լուսինդ ճեփ ճերմակ:
Սակայն ո՞վ եմ ես առանց քեզի,
Ո՞վ եմ առանց քու շքեղ լեռներուդ,
Թարմ հովիդ, շնորհալի ծաղիկներուդ:
…Քաղցր համբոյրդ դարձաւ թոյն լեղի:
Հոգիս կը մերժէ հայրենիք առանց քեզ՝ սուրբ Արցախ…
Հեռու ես, բայց յաւերժ սրտիս մէջ։
Քու մասիդ կ՝երազեմ եւ կ՝արթննամ զարմացած, որ ես դեռ Ամարաս չեմ,
Դեռ մոմ չեմ վարեր Գանձասարի մուտքին,
Դեռ Տատիվանքի լեռներու բոյրը չեմ շնչեր,
Դեռ Ղազանչեցոցի զանգակները ականջներս չեն այրեր:
«Գալ անգամ» կ՝ըսէ բերանս,
Բայց արցունքոտ աչքերս գիտեն, որ սուտ կը խօսիմ…
Այդ օրը երբ պիտի մահանամ
Ու հոգիս դէպի նոր աշխարհներ հեռանայ,
Միայն քեզի պիտի յիշեմ՝
Ով դու իմ անու՜շ ԱՐՑԱԽ….
