ԳՈՒՐԳՈՒՐԱՆՔ  ՆԻՒ ԵՈՐՔԻ ՄԻԱԿ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԱՄԷՆՕՐԵԱՅ ԴՊՐՈՑԻՆ ՎՐԱՅ

0 0
Read Time:1 Minute, 56 Second

 

nyc
ՅԱԿՈԲ ՎԱՐԴԻՎԱՌԵԱՆ

Մօտ եօթանասուն հազար հաշուող այս կարեւոր համայնքին մէջ ունինք մէ՛կ հայկական ամէնօրեայ վարժարան։  Միայն մէկ դարբնոց, ուր հայ աշակերտը կրնայ սորվիլ հայերէն լեզուն, հայոց պատմութիւնը, մեր աւանդութիւնները, ու այս բոլորը մէկ յարկի տակ, նոյն ժողովուրդին պատկանող երկսեռ իր դասընկերներուն հետ։

Սրբոց Նահատակաց Ամէնօրեայ վարժարանը (ՍՆԱՎ) 48 տարիներէ ի վեր բաց կը պահէ իր դռները Ամերիկա ծնած թէ Պէյրութէն ու Իսթանպուլէն գաղթած, Հալէպէն ու Պուլկարիայէն թէ Պարսկաստանէն այս ափերը հաստատուած հայ ուսանողներուն առաջ։  Ու լոկ հայկական վարժարան մը ըլլալէ բացի, այս դպրոցին կրթական մակարդակը Նիւ Եորքի նահանգային կրթական լաւագոյն առաջին տասնեակին համազօր իր ծրագրով, միայն կրնայ երջանկացնել դպրոցին շուրջ հաւաքուած կրթական մշակներն ու ծնողները։

Ցեղասպանութեան դարադարձին, այս է որ կրնանք ցոյց տալ որպէս երաշխիք մեր գոյութեան թէ ունինք տակաւին սերունդ մը որ պիտի շարունակէ ազգապահպանութիւնը Միացեալ Նահանգներու մէջ, գուցէ դժուարին պայմաններու տակ։  Ու անոր փաստը, ՍՆԱՎի շրջանաւարտները որոնք ոչ  միայն ունին ազգային լայն հետաքրքրութիւն, այլեւ անոնցմէ ոմանք ազգային ծառայութեան մէջ են մեր աւանդական կազմակերպութիւններէն ներս։

Մայիս 16, 2015, Մանհեսըթի “Նորթ Հիլ Գաունթրի Քլապ“ի մէջ, երեք հարիւրի հասնող կրթանուէր ազգայիններ եկան քաջալերելու իրենց դպրոցը։  Դպրոցի տնօրէնուհին` Զարմինէ Պօղոսեան իր բոլորանուէր կրթական աշխատանքով վեր կը պահէ դպրոցի մակարդակը եւ իր սիրալիր յարաբերութիւններով դպրոցին շուրջ կը հաւաքէ զանազան յանձնախումբեր եւ մարմիններ, որոնք նիւթապէս կþըլլան օգտակար այս հաստատութեան։

Այս տարուան ճաշկերոյթ-պարահանդէսին նախագահութիւնը տրուած էր ազգային ծանօթ բարերար Տէր եւ Տիկին Էտուըրտ եւ Գարմէն Կիւլպէնկեաններուն։ Իր սրտի խօսքին մէջ Պարոն Կիւլպէնկեան կոչ ըրաւ աւելի եւս օգտակար ըլլալու մեր վարժարանին եւ ըրաւ գործնական առաջադրանքներ, թելադրութիւններ ու ցուցմունքներ ընդհանրապէս այլ փոքրամասնութիւններու օրինակին հետեւելով, մի՛շտ ալ բարերար այս ամոլը նիւթապէս օգնութեան հասած է ՍՆԱՎի այլ ծրագիրներուն։

Շրջանաւարտներէն շատեր, հայ ընտանիքներ կազմած այդ օր ներկայ էին օգտակար ըլլալու իրենց մայր վարժարանին։

Ազգայիններէն ոմանք մօտենալով ինծի հարց կու տային թէ եթէ հրեայ համայնքը այս երկրի մէջ կրնայ ունենալ 200է աւելի ամէնօրեայ վարժարան, իսկ աւելին, թուրքերը` 120 վարժարան, ինչո՞ւ մենք հայերս պիտի ունենանք միայն 20 ամէնօրեայ վարժարան։

Անոր պատասխանը մէկին յստակ է. այդ հարցը պէտք ենք տալ կրթական ծրագիրներով ճամբայ ելած այն հաստատութիւններուն, որոնք անցնող երկու տասնամեակներուն գրեթէ դադրած են Ամերիկայի մէջ նոր վարժարաններ բանալու ծրագրէն։

Պէտք են անոնք շարունակեն իրենց կրթական առաքելութիւնը։ Սերունդ մը ետք, ուծացած ամերիկահայութիւնը որքանո՞վ պիտի կարենայ հասնիլ Հայաստանին, Արցախին կամ այլ միջին արեւելեան նօսրացող հայկական համայնքներու կարիքներուն։

Գուրգուրանք մեր ամէնօրեայ հայկական օճախներուն վրայ։ Ա՛յս պիտի ըլլայ հրամայականը Ցեղասպանութեան դարադարձի։ Այո՛ պահպանենք մեր մայրենի լեզուն։

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles