ԱՐՄԵՆԱԿ ՀՈՆՈԼՈՒԼՈՒ ԳԱՑԵՐ Է ԵՒ ԱՌԱԿԻ ԹԱՐԳՄԱՆԻՉ ԴԱՐՁԵՐ

0 0
Read Time:2 Minute, 32 Second

i kaghia

Յուլիսի սուտ ամառ է, արեւը աչքկապուկ կը խաղայ: Արմենակ եւ Էլպիս ովկիանոսէն անդին կատարած ճամբորդութենէ վերադարձան: Փարիզի «Սուրբ Լուտովիկոս» կղզիի հռչակաւոր պաղպաղակը բերած էին:
– Թէեւ այս օդին պաղպաղակ կարելի չէ վայելել,- ըսաւ Էլպիս:
– Մեծ ճաշարաններու մէջ, ձմեռն ալ, մարսողութեան համար պաղպաղակ կը հրամցնեն,- ըսաւ պաղպաղակ սիրող Մակարուհին:
Կեդրոնականցին պաղպաղակ բերելու համար չէր եկած: Ամերիկա հարստացած զարմիկներ եւ դասընկերներ ունի, որոնք զինք չեն մոռնար: Գիտէի նաեւ, որ Արմանը եւ իր կինը՝ Վիլման՝ զիրենք հրաւիրած էին, օդանաւի տոմս ղրկած էին, որպէզի իրենց հետ արձակուրդ անցնեն Հոնոլուլու:
– Մակա՛ր, սիրելիս, ի՜նչ ճոխութիւն եւ ի՜նչ մերկութիւններ: Մեղք որ կանուխ ծներ ենք:
– Բոլոր ուշ ծնածները Հոնոլուլու չեն երթար:
– Անսահման մետաքսանման աւազին վրայ երբ փռուած էինք, Արման եւ Վիլմա միաժամանակ ցոյց տուին փոքրիկ մօրուքով եւ արեւախանձ մորթով միջին տարիքի քիչ մը ճարպակալած մարդ մը, երկսեռ խումբի մը մէջ: Լաւ նայեցէ՛ք: Գիտէ՞ք ով է: Երբ լուռ մնացինք, Վիլմա ըսաւ, որ հայ տիտղոսաւոր եւ հանգամանաւոր եկեղեցական մըն է: Զարմացանք:
Արմենակ սպասեց որ բան մըն ալ ես ըսեմ: Շարունակեց:
– Սորված էինք, որ եկեղեցականները այս աշխարհի բաներէն կը հրաժարին: Իսկ Արման, կարծես միտքս կարդալով ըսաւ, թէ եկեղեցականներ կան որոնք առեւտուրով կը զբաղին, ոմանք սակարանի, սթոք մարքէթի հետ տեւաբար կապի մէջ են, կ’առնեն եւ կը ծախեն, կալուածներ կը գնեն, կը սիրեն իրենց շուրջ թրվռացող կիները:
– Ոչ միայն Հոնոլուլու, կը սիրեն նաեւ գերարդիական պերճ ինքնաշարժները եւ պերճ հիւրանոցները, գումարներ կը կտակեն եղբայրներու եւ քոյրերու,- ըսի իմ կարգիս:
– Մակա՛ր, յիշեցի մանկութիւնս, երբ լիսէին մէջ ֆրանսերէն առակներ անգիր կ’ընէինք: Գիրքերուս մէջ գտայ Լա Ֆոնթէնի առակները եւ կարդացի. «Le Rat qui s՚est retire du monde»: Ուրեմն հոնոլուլուական հաւատացեալներ միշտ եղած են: Երկու օր տքնեցայ եւ թարգմանեցի: Մեղք որ Լա Ֆոնթէն հայ չէր, որպէսզի մեզ ալ անմահացնէր: Թարգմանութիւնս նուէր քեզի: Կապեր ունիս: Տեղ մը ղրկէ որ տպեն:
Ահաւասիկ Կեդրոնականցի Արմենակի թարգմանական աշխատանքը, քաւելու համար Լա Ֆոնթէնի հայ չըլլալու մեղքը: Իսկ այս առակը չի պատահիր, որ կիրակնօրեայ քարոզի բնաբան ըլլայ:

ԱՌՆԷՏԸ ՈՐ ԱՇԽԱՐՀԷՆ ՔԱՇՈՒԱԾ ԷՐ

Արեւելքցիները իրենց առասպելին մէջ
Կ’ըսեն թէ մի ոմն Առնէտ յոգնած աշխարհի հոգերէն
Պանիրի մը մէջ Հոլանտայի
Հեռացաւ մտմտուքներէ:
Խորն էր մենութիւնը,
Տարածուող շուրջբոլոր:
Մեր նոր ճգնաւորը անոր մէջ կը գոյատեւէր:
Այնքան ճգնեցաւ ոտքով եւ ատամներով,
Որ քիչ ժամանակէն իր ճգնարանի խորը ունեցաւ
Սնունդ եւ ճաշ. աւելիին կարիք կա՞յ:
Դարձաւ գէր եւ ճարպակալած. Տէրը իր բարիքը կը շռայլէ
Անոնց որոնք կ’ուխտեն ըլլալ իրեն հաւատարիմ:
Օր մը, այս հաւատացեալին
Առնէտ ժողովուրդի պատգամաւորներ
Կը ներկայանան խնդրելու ողորմութիւն մը փոքրիկ:
Կը մեկնէին օտար աշխարհ
Գտնելու օգնութիւն կատու ժողովուրդին դէմ:
Առնէտաքաղաքը շրջափակուած էր.
Ստիպած էին մեկնիլ առանց դրամի
Նկատի ունենալով վիճակը խեղճ՝
Յարձակման ենթարկուած Հանրապետութեան:
Շատ քիչ բան կը խնդրէին, վստահ որ օգնութիւնը
Պատրաստ պիտի ըլլար չորս կամ հինգ օրէն:
Մենակեացը ըսաւ, Բարեկամներս,
Այս աշխարհի բաները այլեւս զիս չեն հետաքրքրեր.
Խեղճ Մեկուսացած մը ինչպէ՞ս կրնայ
Օգնել ձեզի, ի՞նչ կրնայ ընել,
Միայն աղօթել որ Երկնաւորը օգնէ ձեզի:
Կը յուսամ որ ան ձեզ կը հոգայ:
Այս ըսելէ ետք
Նոր Սուրբը փակեց իր դուռը:
Զո՞վ մատնանշեցի, ըստ ձեզի,
Այս այնքան քիչ ողորմած Առնէտով:
Վանակա՞ն մը: Ոչ, այլ Տերվիշ մը.
Կ’ենթադրեմ որ վանական մը միշտ գթառատ է:

Մակար, ի Գաղիա, Յուլիս 2015

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles