Ազգական, Հայրենակից Եւ Ընկեր՝ Օննիկ Պողիկեանի Քաղցր Յիշատակին

0 0
Read Time:1 Minute, 41 Second

p15 derevatap

Գէորգ Պետիկեան

Ժամանակի թաւալումով շատ բան կը փոխուի մարդոց կեանքին մէջ, երբ մանաւանդ մեր շուրջէն կը բացակային դէմքեր ու կերպարներ, որոնց բացակայութիւնը, ոչ միայն որեւէ մէկը կրնայ լեցնել կամ փոխարինել, այլեւ մեծ ցաւ եւ վիշտ կը պատճառէ բոլորիս:
Նաեւ կան մարդիկ, որոնք իրենց ապրած գաղութէն ներս, տարիներու վրայ երկարող իրենց կեանքի տեւողութեան շրջանին, իրենց անսակարկ ճիգով, աշխատանքով, խիղճով, օրինակով եւ քրտինքով, այդ գաղութին պատմութեան էջերուն վրայ արձանագրած են, յստակ եւ ազնիւ տողեր: Մէկ խօսքով, նոյն այս հայ մարդոց համեստ եւ խոնարհ ներդրումով, այդ գաղութին գեղեցիկ եւ օրինակելի պիտակը եղած են եւ օր մըն ալ ինքնաբերաբար, այս բոլորին իբրեւ հարազատ արդիւնք, այդ գաղութը որոշ չափով իրեցմով՝ ճանչցուած է:
Խօսքս ընկերոջս Օննիկ Պողիկեանի մասին է. հաստատապէս, որուն անցեալ դարու եօթանասունականններու կիսուն, երբ ընտանեօք տակաւին նոր հասատուած էինք Տիթրոյիթ եւ անձնապէս տեղւոյն ՀՕՄի ամէնօրեայ վարժարանի հայերէն լեզուի ուսուցիչի նոր պաշտօնի կոչուած, ինքն էր, որ իբրեւ առաջին ծնողք, եւ ինչու չէ նաեւ իբրեւ ազգական-հայրենակից ինծի մօտենալով անկեղծ բարեկամութեան կամուրջ մը հաստատեց մեր միջեւ, որուն շնորհիւ երկուքս յաջորդող հինգ տարիներուն միասին եւ միատեղ կարողացանք իրականացնել մեր ապրած գաղութէն ներս իրարայաջորդ ազգային զանազան ծրագիրներ։
Հաւատարիմ ընկերս, անկեղծ բարեկամս՝ Օննիկ Պողիկեան։
Ո՜վ չէր ճանչնար զինք։ Անկասկած ամբողջ Տիթրոյիթահայութիւնը, որուն մահով մեծ ներկայութիւն մը եւս դարձաւ բացակայութիւն։ Մէկ խօսքով կենդանի պատգամ մը, որ շաբաթներ առաջ անոր ֆիզիքական երթը ընդմիջուեցաւ:
Ինծի համար նոյնքան դժուար է զայն կորսնցնելէ ետք, հիմա այս օրերուն հրաժեշտի խօսք մը ըսելը, գրելը կամ արտայայտելը:
Յուսահատիլ չգիտցող մարդիկ կան եւ ընկեր Օննիկը անոնցմէ մէկն էր։ Եռանդ, զայրոյթ, ժպիտ, ողբ եւ հպարտանք: Այս բոլորը իր մօտ բնածին արժէքներ էին, հպարտութիւն առթող:
Այս սիւնակներուն տողերս, մէկ խօսքով իմ այս խորհրդածութեանս առանցքը, պարզ յիշատակումէ անդին անցնելով, անկասկած կը հանգնին կարօտով եւ յիշատակներով լեցուն գնահատականի մը: Հաւանաբար ուշացած եւ աւելին՝ յապաւած եւ սակայն յետ մահու իր անձին մեծ բարենիշ մը տալու գեղեցիկ որդեգրում մըն է զինք այսպէս յիշելը։
Ինք իր այս գաղութիւն անսակարկ տուած էր իր հոգիէն, իր սրտէն եւ իր մտքէն։ Տուած էր ուրախութեամբ հասնելով բոլորին։
Տարիներով միասին վայելեցինք բարի եւ հաւատարիմ ընկերոջ ներկայութեամբ ստեղծուած հաճելի եւ գեղեցիկ օրերը, ժամերն ու պահեր…

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post Պոլսոյ Մէջ.-  Հրանդ Տինքի Յիշատակին Հաւաք
Next post ՆՈՐ ԳԻՐՔԵՐՈՒ ՀԵՏ.- THE MOUSA DAGH ARMENIANS: A Socioeconomic and Cultural History 1919-1939  Հեղինակ՝ Վահրամ Շեմմասեան

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles