“ԱԶ­ԳԱ­ՅԻՆ ԵԿԵ­ՂԵ­ՑԻ ԸԼ­ԼԱ­ԼՈՎ, ՄԵՆՔ ՆԱ­ԵՒ ժՈ­ՂՈՎՐ­ԴԱ­ՎԱՐ ԵԿԵ­ՂԵ­ՑԻ ԵՆՔ“ԿԸ ՅԱՅՏ­ՆԷ ՆԱ­ՐԵԿ ԱՐՔ. ԱԼԵԷ­ՄԷԶ­ԵԱՆ

0 0
Read Time:33 Minute, 41 Second

 Ստո­րեւ լոյս կ՛ըն­ծա­յենք հե­տաքրք­րա­կան հար­ցազրոյց մը` մե­ծի Տանն Կի­լիկ­իոյ Կա­թո­ղի­կո­սու­թեան Դպրե­վան­քի տե­սուչ Նա­րեկ Արք. Ալ­եէ­մեզ­եա­նի հետ, կա­տար­ուածԹէ­քէեանՄշա­կու­թա­յին Միու­թեան ղե­կա­վար` Յակոբ Վար­դի­վառ­եա­նի կող­մէ:

 

ՀԱՐՑՈՒՄ.- Մէկ տարիէ ի վեր Դպրե­վան­քի Տե­սուչն էք: Յա­ճախ մա­մու­լէն կը կար­դանք ձեր կա­տա­րած աշ­խա­տանք­նե­րուն մա­սին եւ կը նկա­տեմ, որ բա­ւա­կան գոր­ծուն­եայ տա­րեշր­ջան մը բո­լո­րած է Դպրե­վան­քը: Գա­լիք տա­րի­նե­րուն ի՞նչ ծրա­գիր­նե­րու հե­տա­մուտ էք կամ աւե­լի ճիշդ դէ­պի ո՞ւր կ՛ու­զէք տա­նիլ Դպրե­վան­քի կրթա­կան մա­կար­դա­կը:

ՊԱՏԱՍԽԱՆ.- Ինչ­պէս նշե­ցիք, անց­եալ տա­րեշր­ջա­նի սկիզ­բը Արամ Ա. Վե­հա­փառ Հայ­րա­պե­տը զիս Դպրե­վան­քի Տե­սուչ նշա­նա­կեց եւ մի­ա­ժա­մա­նակ կը շա­րու­նա­կեմ վա­րել 1997-էն ի վեր ին­ծի վստահ­ուած միջ-եկե­ղե­ցա­կան եւ միջ- կրօ­նա­կան յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րու Վա­րի­չի պա­տաս­խա­նա­տու պաշ­տօ­նը:

Նախ կ՛ու­զեմ հաս­տա­տում մը ընել, որ երբ Մե­ծի Տանն Կի­լիկ­իոյ Կա­թո­ղի­կո­սու­թիւնը Կի­լիկ­իոյ իր պատ­մա­կան կայ­քէն պար­տադ­րա­բար աք­սոր­ուե­ցաւ եւ ճա­կա­տագ­րա­կից դար­ձաւ իր ժո­ղո­վուր­դին, 15 տա­րի­ներ թա­փա­ռա­կան մնաց Մի­ջին Արե­ւել­քի զա­նա­զան շրջան­նե­րուն մէջ եւ օր­ուան Սա­հակ Բ. Խա­պայ­եան Կա­թո­ղի­կո­սը իս­կա­պէս տա­րա­գիր եւ վշտա­կիր կա­թո­ղի­կոս մը հան­դի­սա­ցաւ: Կա­թո­ղի­կո­սու­թիւնը հե­րո­սա­կան ջան­քե­րով կրցաւ հաս­տատ­ուիլ Ան­թիլ­ի­ա­սի մէջ, որ որ­բա­նոց մըն էր եւ դար­ձաւ դպրա­նոց, կա­թո­ղի­կո­սա­կան Ս. Աթո­ռի նստա­վայր եւ չա­փա­զան­ցած չեմ ըլ­լար, եթէ ըսեմ` աս­տի­ճա­նա­բար նա­եւ հա­մազ­գա­յին եւ մի­ջազ­գա­յին կեդ­րոն:

1930-ին Կա­թո­ղի­կո­սու­թեան Ան­թիլ­ի­աս հաս­տատ­ման դրդա­պատ­ճառ­նե­րէն եւ նա­խա­պայ­ման­նե­րէն մին եղաւ Դպրե­վան­քին հաս­տա­տու­մը: Ի պա­տիւ Սա­հակ Բ. Կա­թո­ղի­կո­սին պէտք է ըսեմ, որ երբ ամէն բան փայ­տա­շէն եւ թի­թե­ղա­ծածկ էր, առա­ջին քա­րա­շէն կա­ռոյ­ցը, նոյ­նիսկ մայր տա­ճա­րէն ու վե­հա­րա­նէն առաջ, եղաւ Դպրե­վան­քի շէն­քը` 1936-ին. որով­հե­տեւ կա­րե­լի չէ պատ­կե­րաց­նել եկե­ղե­ցի մը եւ մեր պա­րա­գա­յին առա­ւել եւս Հայ Եկե­ղե­ցին` առանց Դպրե­վան­քի:  Դպրե­վան­քը ոչ թէ պարզ կրթա­րան մըն է, այլ ինչ­պէս մայ­րը երե­խա­յին դաստ­ի­ա­րակն է, հո­գե­ւոր, բա­րո­յա­կան, մշա­կու­թա­յին ու ազ­գա­յին իմա­ցում­նե­րով, նա­եւ Դպրե­վան­քը կը հան­դի­սա­նայ մեր բո­լո­րին, անոնք որոնք դպրե­վան­քէն ան­ցած են, հո­գե­ւո­րա­կան եւ աշ­խար­հա­կան, հո­գե­ւոր մայ­րը, իմա­ցա­կան մայ­րը: Առանց Դպրե­վան­քի կա­րե­լի չէ պատ­կե­րաց­նել ո՛չ հո­գե­ւո­րա­կան եւ ոչ աշ­խա­րհա­կան մշա­կու­թա­յին սպա­սա­ւոր­ներ. հոս մշա­կու­թա­յին բա­ռը աւե­լի լայն իմաս­տով կ՛օգ­տա­գոր­ծեմ, արեւմտ­եան իր հաս­կա­ցո­ղու­թեամբ, որուն մէջ ամէն բան կը մտնէ: Եւ մեր պա­րա­գա­յին, դարձ­եալ կ՛ընդգ­ծեմ, հայ ըլ­լա­լու եւ Հայ Եկե­ղեց­ւոյ պատ­կա­նե­լու իրա­ւու­թիւնը կ՛ար­տա­յայտ­ուի այն հա­յոր­դի­նե­րով, որոնք մեր եկե­ղեց­ւոյ մէջ կը տես­նեն ո՛չ միայն եկե­ղեց­ւոյ կրօ­նա­կան դի­մա­գիծն ու առա­քե­լու­թիւնը, այլ մեր հայ ըլ­լա­լուն ամ­բող­ջա­կա­նու­թիւնը` մեր գո­յու­թիւնը, մեր այ­սօ­րը, մեր անց­եա­լը եւ մեր ապա­գան:

Այս ընդ­հա­նուր են­թա­հո­ղին վրայ ես ըմբռ­նե­ցի Դպրե­վան­քի Տե­սու­չի պաշ­տօնս. այ­սինքն պատ­րաս­տել, խմո­րել, դաստ­ի­ա­րա­կել եւ կազ­մա­ւո­րել այն­պի­սի սե­րունդ մը, որ երբ Դպրե­վան­քէն շրջա­նա­ւարտ ըլ­լայ, ո՛ւր ալ եր­թայ կա­րե­նայ հայ ոգին, հայ հա­ւատ­քը, հայ ար­ժէք­ներն ու հայ սրբու­թիւն­նե­րը իր հետ տա­նիլ: Այս իմաս­տով ըսեմ, որ փա՜ռք Աս­տու­ծոյ, Դպրե­վան­քը 2011-2012 տա­րեշր­ջա­նին, իր նոր տես­չա­կան ու ու­սուց­չա­կան կազ­մով եւ ու­սա­նո­ղու­թեամբ իս­կա­պէս, չա­փա­զան­ցած չեմ ըլ­լար եւ ինք­նա­գո­վու­թիւն թող չնկատ­ուի, յա­ռա­ջըն­թաց ապ­րե­ցաւ: Ար­դիւն­քը այն­քա՜ն շօ­շա­փելի­օ­րէն զգա­լի դար­ձաւ ձեռ­նադ­րու­թիւն­նե­րու ամ­սուն` Յու­նի­սին, որ ձեռ­նադ­րու­թիւն­նե­րու շղթա­յին մէջ մաս­նա­ւոր տեղ գրա­ւեց աբե­ղա­յա­կան  ձեռ­նադ­րու­թիւնը, երբ մեր չոր­րորդ ըն­ծա­յա­րա­նի շրջա­նա­ւարտ վեց աւագ սար­կա­ւագ­նե­րը մի­ա­ձայն որո­շե­ցին կու­սակ­րօն հո­գե­ւո­րա­կան դառ­նալ եւ մի­ա­նալ Մե­ծի Տանն Կի­լիկ­իոյ Կա­թո­ղի­կո­սու­թեան Մի­ա­բա­նու­թեան:

 Ան­շուշտ քա­նա­կի հետ որա­կը մի՛շտ շեշտ­ուած է: Անոնք որոնք Վե­հա­փառ Հայ­րա­պե­տի պատ­գամ­նե­րուն եւ սպա­սում­նե­րուն կը հե­տե­ւին, շատ յստակ կեր­պով կը տես­նեն այս նա­խան­ձախնդ­րու­թիւնը եւ Դպրե­վան­քը այդ բո­լո­րին մէջ առաջ­նա­կարգ տեղ կը գրա­ւէ, որով­հե­տեւ Վե­հա­փա­ռը ո՛չ միայն կը գլխա­ւո­րէ ու­սուց­չա­կան կազ­մը, այլ որ­պէս Կի­լիկ­եան Ս. Աթո­ռի գա­հա­կալ, իր բազ­մա­թիւ եւ բազ­մա­տե­սակ մտա­հո­գու­թիւն­նե­րուն առըն­թեր, առաջ­նա­հերթ տեղ կու տայ Դպրե­վան­քին: Այդ իմաս­տով Դպրե­վան­քը իս­կա­պէս մար­դու պատ­րաս­տու­թեան օճախ է եւ մեր փոր­ձա­ռու­թիւնը ցոյց տուած է, որ 1930-էն սկսեալ անոնք որոնք թէ­կուզ կարճ ժա­մա­նա­կով մը, մին­չեւ իսկ մէկ-եր­կու տարի­ով, ան­ցած են Դպրե­վան­քէն, ան­պայ­մա­նօ­րէն երախ­տա­գի­տու­թեան կայծ մը ծուա­րած են իրենց հոգի­ին մէջ եւ ուշ կամ կա­նուխ, որ­պէս աշ­խար­հա­կան կամ հո­գե­ւո­րա­կան, իրենց մաս­նակ­ցու­թիւնը բե­րած մեր հա­ւա­քա­կան առա­քե­լու­թեան:

Մեր ու­սա­նող­նե­րը անց­եալ տա­րեշր­ջա­նին եկան Սուր­իա­յէն, Թեհ­րա­նէն եւ Լի­բա­նա­նէն: Ընդ­հան­րա­պէս առիւ­ծի բա­ժի­նը կ՛ըլ­լայ Լի­բա­նա­նէն եւ Սուր­իա­յէն, նկա­տի ու­նե­նա­լով նա­եւ աշ­խար­հագ­րա­կան տա­րած­քը` Դպրե­վան­քի ներ­կա­յու­թիւնը Լի­բա­նա­նէն ներս:

Ու­րեմն մի քա­նի ակ­նար­կու­թիւն­ներ կա­տա­րե­լու հա­մար իմ աշ­խա­տան­քա­յին  եղա­նա­կիս, ակն­կա­լու­թիւն­նե­րուս ու ծրա­գիր­նե­րուս ըսեմ, որ մեր եկե­ղեց­ւոյ (բնա­կա­նօ­րէն երբ եկե­ղե­ցի կ՛ըսեմ ժո­ղո­վուր­դը կը հասկ­նամ) աշ­խար­հագ­րա­կան պատ­կե­րը փոխ­ուած է: Ինչ-ինչ պատ­ճառ­նե­րով, աշ­խար­հա-քա­ղա­քա­կան վե­րի­վայ­րում­նե­րու բե­րու­մով, Մի­ջին Արե­ւել­քէն ար­տա­հոս­քը յատ­կա­պէս Ամե­րի­կա­յի արեւմտ­եան ափե­րը այ­լեւս մնա­յուն իրա­կա­նու­թիւն դար­ձած է: Այդ իմաս­տով անհ­րա­ժեշտ կը նկա­տեմ, որ Մե­ծի Տանն Կի­լիկ­իոյ Կա­թո­ղի­կո­սու­թեան Դպրե­վան­քը հա­րա­զատ եւ հա­ւա­տա­րիմ մնայ իր աւան­դա­կան առա­քե­լու­թեան, անխտ­րա­կա­նօ­րէն Հայ Եկե­ղեց­ւոյ բո­լոր թե­մե­րուն մար­դուժ հայ­թայ­թե­լով:

Երբ այ­սօր կը նա­յիմ 1930-էն սկսեալ Դպրե­վան­քին կտրած պատ­մա­կան ճա­նա­պար­հին, ու­րա­խու­թեամբ կ՛ընդգ­ծեմ, որ ամէն տեղ, ո՛չ միայն անց­եա­լին, այլ այ­սօր եւս դպրե­վա­նե­ցի­ներ պատ­նէ­շի վրայ են` մեր հո­գե­ւոր, մշա­կու­թա­յին, կրթա­կան, գրա­կան, մտա­ւո­րա­կան եւ քա­ղա­քա­կան ան­դաս­տան­նե­րէն ներս: Այս եր­թը պէտք է շա­րու­նակ­ուի. որով­հե­տեւ ուր որ ալ գտնուինք, մե­զի հա­մար այ­լեւս հա­յա­պահ­պա­նու­մը մեր ար­եան կան­չը դար­ձած է:

 

Հ.- Կար ժա­մա­նակ, երբ Գա­րե­գին Ա. Յով­սէփ­եանց Կա­թո­ղի­կոս ու­զեց  Դպրե­վան­քըմշա­կոյ­թի վա­ռա­րանի վե­րա­ծել: Օր­ուան պայ­ման­նե­րը տար­բեր էին, լի­բա­նա­նա­հա­յու­թեան խո­շոր զանգ­ուած մը կար: Այ­սօր­ուան պայ­ման­նե­րով որ­քա­նո՞վ կրնայ Դպրե­վան­քը այդմշա­կոյ­թի վա­ռա­րան“-ի հաս­կա­ցո­ղու­թեան մօ­տե­նալ, մա­նա­ւանդ երբ նկա­տի առ­նենք, որ տնտե­սա­կան աշ­խարհ մտնե­լու փա­փա­քը նո­րա­հաս սե­րուն­դին մօտ աւե­լի շեշ­տա­կի կեր­պով կ՛երե­ւի: Աշ­խար­հիկ կեան­քը կար­ծէք աւե­լի քա­շո­ղա­կա­նու­թիւն մը սկսեր է ու­նե­նալ պա­տա­նե­կու­թե­նէ երի­տա­սար­դու­թիւն անց­նող սե­րուն­դին մօտ, քան եկե­ղեցի­ին, ազ­գին հո­գե­ւոր սպա­սար­կու­թիւնը: Այդ դժուարու­թիւն­նե­րը գո­նէ դուք կը տես­նէ՞ք այ­սօր ձեր աշ­խա­տան­քին ըն­թա­քին:

Պ.- Բնա­կա­նօ­րէն երբ պայ­ման­նե­րը փոխ­ուած են կ՛ըսէի, կ՛ակ­նար­կէի նա­եւ հո­գե­բա­նա­կան եւ ըն­կե­րա­բա­նա­կան վի­ճա­կին: Կ՛ու­զեմ ձեր հար­ցու­մին գործ­նա­կան գու­նա­ւո­րում մը տա­լու հա­մար ըսել, որ  երբ եր­կու շա­բաթ առաջ Լոս Ան­ճե­լըս կը գտնուէի եւ բա­րե­կա­մա­կան շրջա­նա­կի մը մէջ Դպրե­վան­քին մա­սին կը խօ­սէի, մէ­կը ին­ծի ըսաւ. Կը զար­մա­նամ, որ մին­չեւ հի­մա տա­կա­ւին 45-50 պա­տա­նի եւ երի­տա­սարդ տղաք կը գտնէք, որոնք պատ­րաստ են լծուե­լու այս առա­քե­լու­թեան: Ես ալ ըսի. Կը կար­ծէի, թէ պէտք է զար­մա­նա­յիք, որ 5000 հո­գի կը գտնենք 50-ի տեղ եւ աւել­ցու­ցի. “50-ով ան­գամ մենք կը փոր­ձենք մեր եկե­ղեց­ւոյ բա­զում կա­րիք­նե­րուն գո­հա­ցում տալ:

Այդ 50-ը ես կը նմանց­նեմ մատ­եան գուն­դի մը. որով­հե­տեւ հայ հո­գե­ւո­րա­կա­նը ուր որ ալ ըլ­լայ, բա­ռին նեղ իմաս­տով միայն կրօ­նա­ւոր չէ, այլ ան քիչ մը ամէն բան է: Ես իմ հով­ուա­կան փոր­ձա­ռու­թե­նէս գի­տեմ: Ճիշդ է, որ այ­սօր տնտե­սա­կան հա­մա­կար­գի վրայ հիմն­ուած է ըն­կե­րու­թիւնը եւ ծնող­ներ կ՛ու­զեն, որ իրենց զա­ւակ­նե­րը նիւ­թա­պէս ապա­հով ըլ­լան, աւե­լի ճոխ կեանք ապ­րին, աւե­լի լաւ ինք­նա­շարժ քշեն, աւե­լի մեծ տու­նե­րու մէջ բնա­կին, աւե­լի խա­ղաղ պայ­ման­նե­րու մէջ ըլ­լան, ըն­տա­նիք կազ­մեն ու աւե­լի բար­գա­ւաճ կեանք ու­նե­նան…: Սա­կայն, բա­րե­բախ­տա­բար, մի­ա­ժա­մա­նակ կան ըն­տա­նիք­ներ, որոնք հո­գե­կան ար­ժէք­նե­րու հե­տա­մուտ են եւ անոնց մէջ առա­ջին տե­ղը կը վե­րա­պա­հեն հո­գե­ւոր, մշա­կու­թա­յին եւ ազ­գա­յին առա­քե­լու­թեան: Դպրե­վան­քը այս ըն­տա­նիք­նե­րու զա­ւակ­նե­րով կ՛երաշ­խա­ւո­րէ իր գո­յու­թիւնը:

 

Հ.- Ի՞նչ է հա­մե­մա­տու­թիւնը այ­սօր բաղ­դատ­մամբ 30 տա­րի առաջ­ուան կար­գա­թող եկե­ղե­ցա­կան­նե­րուն: Այ­սօր­ուան պատ­կե­րը ինչ­պէ՞ս կը ներ­կա­յաց­նէք. խօսքս ան­շուշտ Ան­թիլ­ի­ա­սի մա­սին է:

Պ.- Ինչ­պէս ամէն հաս­տա­տու­թիւն, նա­եւ եկե­ղե­ցին, այս պա­րա­գա­յին Մե­ծի Տանն Կի­լիկ­իոյ Կա­թո­ղի­կո­սու­թիւնը, ու­նե­ցած է եւ պի­տի ու­նե­նայ իր վե­րի­վայ­րում­նե­րը: Այդ բո­լո­րը դարձ­եալ կա­խում ու­նին աշ­խար­հէն եկող ազ­դե­ցու­թիւն­նե­րէն: Ես կը հա­ւա­տամ, որ Հայ Եկե­ղե­ցին այ­սօր անհ­րա­ժեշ­տօ­րէն պէտք ու­նի վա­նա­կան դրու­թեան: Մենք փաս­տօ­րէն այ­սօր վանք չու­նինք: Երու­սա­ղէ­մը ան­գամ, որ միայն կու­սակ­րօն վա­նա­կան­նե­րով կը ղե­կա­վար­ուի, վան­քէն աւե­լի նուի­րա­պե­տա­կան եւ վար­չա­կան կեդ­րոն մըն է: Երբ վա­նա­կա­նու­թիւն ու­նե­նանք եւ կու­սակ­րօն հո­գե­ւո­րա­կան­նե­րը վա­նա­կան մթնո­լոր­տի մէջ իրենց ամ­բողջ կեան­քը ան­ցը­նեն, այն ատեն կար­գա­լու­ծու­թեան եւ կար­գա­թո­ղու­թեան պա­րա­գա­նե­րը նուա­զա­գոյ­նի կ՛իջ­նեն: Սա­կայն երբ երի­տա­սարդ հայր սուրբ մը, որ վան­քէն դուրս կը ղրկուի ու­սա­նե­լու, ծա­ռա­յե­լու, վար­չա­կան աշ­խա­տանք­նե­րու գծով առաջ­նոր­դի մը օգ­նա­կան ըլ­լա­լու, ան­պայ­մա­նօ­րէն դժուա­րու­թիւն­նե­րու, մար­տահ­րա­ւէր­նե­րու եւ փոր­ձու­թիւն­նե­րու դի­մաց կը գտնուի: Ըսեմ, որ անց­եա­լին եւ ներ­կա­յին մի­ջեւ կա­րե­լի չէ տա­րի­նե­րու վրայ եր­կա­րած թուա­կան հա­մե­մա­տու­թիւն մը կա­տա­րել մաս­նա­գի­տա­կա­նօ­րէն. սա­կայն պա­տա­հած է եւ միշտ ալ պի­տի պա­տա­հի, որ կար­գա­լոյծ եւ կար­գա­թող հո­գե­ւո­րա­կան­ներ գտնուին:

 

Հ.- 50-ական թուա­կան­նե­րուն Դպրե­վան­քին մէջ որ­պէս ու­սու­ցիչ առինք­նող դէմ­քեր կա­յին եւ անոնք բա­ցի կրթու­թե­նէ նա­եւ ազ­գա­յին ոգի եւ դի­մա­գիծ կու տա­յին իւ­րա­քան­չիւր ու­սա­նո­ղի նկա­րագ­րին: Այ­սօր չեմ գի­տեր, թէ ձեր ու­սուց­չա­կան կազ­մը որոնց­մէ՞ բաղ­կա­ցած է, սա­կայն ու­րախ պի­տի ըլ­լամ իմա­նա­լու եթէ Դպրե­վան­քէն ներս այդ­պի­սի կրթա­կան մշակ­ներ կան:

Պ.- Ինչ­պէս կ՛ըսէի, Դպրե­վան­քին առա­քե­լու­թիւնը միայն հո­գե­ւո­րա­կան պատ­րաս­տել չէ: Այս հաս­կա­ցո­ղու­թեամբ, փայ­լա­տա­կող անուն­նե­րու մա­սին խօ­սե­լէ աւե­լի ես կ՛ու­զեմ ընդգ­ծել այն հա­ւա­քա­կան պա­տաս­խա­նա­տուու­թիւնը, որ կը ծան­րա­նայ Վե­հա­փառ Հայ­րա­պե­տին, տես­չա­կան եւ ու­սուց­չա­կան կազ­մե­րուն, մեր ծնող­նե­րուն եւ մեր մի­ա­բան եղ­բայր­նե­րուն ու­սե­րուն վրայ:

Օրի­նակ մը տա­լու հա­մար, ես այս տա­րեշր­ջա­նին Դպրե­վանք հրա­ւի­րած եմ մեր նախ­կին սար­կա­ւագ­նե­րէն եր­կու շրջա­նա­ւարտ­ներ: Մէ­կը, որ Հա­յաս­տան գնաց եւ բա­նա­սի­րու­թեան հե­տե­ւե­ցաւ ու իր վկա­յա­կա­նը առաւ եւ Հա­լէ­պի մէջ եր­կու տար­ուան փոր­ձա­ռու­թիւն շա­հած է թէ՛ դպրոց­նե­րու եւ թէ հա­յա­գի­տա­կան ամպի­ո­նի մէջ, եւ երկ­րոր­դը, որ Ան­թիլ­ի­ա­սի կող­մէ ղրկուած էր Եգիպ­տոս Ղպտի Ուղ­ղա­փառ Եկե­ղեց­ւոյ մօտ, ուր Նոր Կտա­կա­րա­նի մաս­նա­գի­տու­թիւն ըրաւ եւ վկա­յա­կա­նը առաւ: Ահա­ւա­սիկ ես ճիգ մը կը կա­տա­րեմ նախ­կին դպրե­վա­նե­ցի­ներ խմբե­լու Դպրե­վան­քին շուրջ, հարց­նե­լու հա­մար, որ մենք որ­պէս դպրե­վա­նե­ցի­ներ փո­խա­դար­ձա­բար ի՞նչ ակն­կա­լու­թիւն­ներ ու­նինք իրար­մէ. Դպրե­վան­քը նա­եւ այ­սօր, այս հանգր­ուա­նին ի՞նչ կրնայ ընել մե­զի հա­մար եւ մենք ի՞նչ կրնանք ընել Դպրե­վան­քին հա­մար:

Ես շեշ­տը դրած եմ հե­տեւ­եալ եր­կու սկզբունք­նե­րուն վրայ.

Առա­ջին, Դպրե­վան­քը գի­շե­րօ­թիկ վար­ժա­րան մը չէ, այլ ան մեր հա­ւա­քա­կան տունն է. ան Աս­տու­ծոյ եւ հայ ազ­գին տունն է մի­ա­ժա­մա­նակ: Մենք մեր բնա­խօ­սա­կան ըն­տա­նի­քը կը ձգենք եւ կը մի­ա­նանք մեր ազ­գի մեծ ըն­տա­նի­քին: Ու­րեմն Դպրե­վան­քը տուն ընե­լու հա­մար մթնո­լորտ պէտք է ստեղ­ծել եւ այդ մթնո­լոր­տը կ՛ըլ­լայ ամէն բա­նէ առաջ մար­դու­ժով` ու­սա­նո­ղու­թիւն, ու­սուց­չա­կան կազմ, մի­ա­բա­նու­թիւն, տես­չու­թիւն, ծնող­ներ, բա­րե­րար­ներ եւ բա­րե­կամ­ներ, անոնք որոնք Դպրե­վան­քով մտա­հոգ­ուած են: Եւ այ­սօր, հա­ղոր­դակ­ցու­թեան այս դա­րուն մէջ, ամէն մարդ անձ­նա­կան այ­ցե­լու­թեամբ, հե­ռա­ձայ­նով, ել-նա­մա­կով եւ այլ մի­ջոց­նե­րով հա­սա­նե­լի է…:

Երկ­րորդ, մենք այ­սօր­ուը­նէ, մեր Դպրե­վան­քի ու­սա­նո­ղա­կան օրե­րէն պէտք է պատ­րա­սատ­ուինք ծա­ռա­յե­լու մեր ժո­ղո­վուր­դին: Ու այս իմաս­տով ռատի­օ­կա­յան, մա­մուլ, դպրոց­նե­րու այ­ցե­լու­թիւն­ներ, եկե­ղե­ցի­նե­րու մէջ ժա­մեր­գու­թիւն­ներ, դա­սա­խօ­սու­թիւն­ներ, հրա­տա­րա­կու­թիւն­ներ, ձայ­նե­րիզ­ներ եւ տե­սա­ե­րիզ­ներ այն ծրա­գիր­ներն են, որոնց անց­եալ տա­րի նա­խա­ձեռ­նե­ցինք եւ այս տա­րի եւս պի­տի շա­րու­նա­կենք նոյն թա­փով:

Դպրե­վան­քը տա­նիլ ժո­ղո­վուր­դին` ու­սա­նող դպրե­վա­նե­ցի­նե­րուն մի­ջո­ցաւ եւ չսպա­սել, որ վա­ղը շրջա­նա­ւարտ ըլ­լա­լէ ետք որ­պէս տնօ­րէն կամ քա­հա­նայ առա­քե­լու­թեան լծուինք. այլ, այ­սօր­ուը­նէ բաց­ուինք մեր ժո­ղո­վուր­դին:

 

Հ.- Ան­շուշտ ազ­գա­յի­նէն աւե­լի բարձ­րա­գոյն հո­գե­ւոր կրթու­թեան մըաստ­ուա­ծա­բա­նու­թիւն, հայ­րա­բա­նու­թիւն, եւայլնանհ­րա­ժեշ­տու­թիւնը ու­նինք: Ասոնց հա­մար ո՞ւր են լա­ւա­գոյն մի­ջա­վայ­րե­րը այ­սօր. ամե­րիկ­եան, եւ­րո­պա­կան թէ Արե­ւել­եան Ուղ­ղա­փառ Եկե­ղե­ցի­նե­րու հա­մալ­սա­րան­նե­րը: Ո՞ւր կը խոր­հիք, որ մեր տղա­քը պի­տի գտնեն ամե­նէն ապա­հով մի­ջա­վայ­րը: Կրօ­նա­կան բարձ­րա­գոյն ուս­ման հա­մար ո՞ւր կը ղրկէք տղա­քը:

Պ.- Ես չեմ ու­զեր, որ Դպրե­վան­քէն շրջա­նա­ւարտ եղո­ղը միայն սահ­մա­նա­փակ­ուի կրօ­նա­գի­տա­կան բարձ­րա­գոյն ու­սու­մով. որով­հե­տեւ մեր շրջա­նա­ւարտ­նե­րուն մե­ծա­մաս­նու­թիւնը, գո­նէ ան­մի­ջա­կա­նօ­րէն, հո­գե­ւո­րա­կան ծա­ռա­յու­թեան չի՛ լծուիր: Տղաք կա­րե­լիու­թիւնը պէտք է ու­նե­նան այլ նիւ­թե­րու մէջ եւս – ինչ­պէս պատ­մու­թիւն, ըն­կե­րա­բա­նու­թիւն – խո­րա­նա­լու: Ընդ­հա­նուր ճիգ մը կայ Դպրե­վան­քի ուս­ման մա­կար­դա­կը աւե­լի կա­տա­րե­լա­գոր­ծե­լու եւ Դպրե­վան­քէն շրջա­նա­ւարտ եղո­ղին պե­տա­կան ճա­նա­չում ու­նե­ցող վկա­յա­կան տա­լու. այս ուղ­ղու­թեամբ ար­դէն աշ­խա­տան­քի լծուած ենք: Այս մէ­կը Լի­բա­նա­նի մէջ դժուար է, որով­հե­տեւ բա­ւա­կան դպրե­վանք­ներ կան եւ Լի­բա­նա­նը հա­մայն­քա­յին եր­կիր մը ըլ­լա­լով կրթա­կան նա­խա­րա­րու­թիւնը չի՛ կրնար Հայ Առա­քե­լա­կան Եկե­ղեց­ւոյ առանձ­նաշ­նոր­հում մը ընել: Այս հար­ցին մենք համ­բե­րու­թեամբ, իրա­տե­սու­թեամբ եւ ճկու­նու­թեամբ կը մօ­տե­նանք:

Երկ­րորդ, բո­լոր հա­մալ­սա­րան­նե­րը, որոշ իմաս­տով ու հաս­կա­ցո­ղու­թեամբ, բաց պէտք է ըլ­լան դպրե­վա­նե­ցի­նե­րուն դի­մաց: Այդ փոր­ձա­ռու­թիւնը մենք ու­նե­ցանք: Այ­սօր մենք մի­ա­բան­ներ ու­նինք, որոնք Օքս­ֆոր­տի, Նիւ Եոր­քի, Ֆրան­սա­յի, Գա­նա­տա­յի հա­մալ­սա­րան­նե­րէն շրջա­նա­ւարտ են: Պէտք չէ ան­տե­սել նա­եւ Հա­յաս­տա­նի պե­տա­կան հա­մալ­սա­րա­նի կա­րե­լիու­թիւնը:

 

Հ.- Շրջան մը կար, որ հասկ­նա­լի պատ­ճառ­նե­րով ազ­գա­յին քա­ղա­քա­կան մէկ ուղ­ղու­թեամբ կը դաստ­ի­ա­րակ­ուէ­ին եւ հա­սակ կ՛առ­նէ­ին դպրե­վա­նե­ցի­նե­րը: Հի­մա կար­կի­նը աւե­լի լայն բաց­ուած է: Արամ Ա. Վե­հա­փա­ռը շատ աւե­լի լայ­նա­խոհ հայ­րա­պետ մըն է բա­րե­բախ­տա­բար: Դուք եւս, որ­քան որ կը ճանչ­նամ ձեզ, Դպրե­վան­քը բա­ցած էք բո­լո­րին հա­մար: Հա­սակ առ­նող երի­տա­սար­դը եւ շրջա­նա­ւարտ տի­րա­ցուն կամ աբե­ղան քա­ղա­քա­կան որոշ կազ­մա­կեր­պու­թեան մը աւե­լի մօ­տիկ ու սերտ կը զգա՞յ ինք­զինք տա­կա­ւին:

Պ.- Նա­յե­ցէք, երբ կը խօ­սինք փո­խուող պայ­ման­նե­րու մա­սին, նա­եւ այդ մէ­կը իր դրա­կան անդ­րա­դար­ձը կ՛ու­նե­նայ Դպրե­վան­քին վրայ: Եթէ մենք նա­յինք մեր վեր­ջին 20 տա­րի­նե­րու պատ­մու­թեան, ղա­րա­բաղ­եան շար­ժու­մէն սկսած Հա­յաս­տա­նի ան­կա­խա­ցում եւ Սփիւռ­քի զա­նա­զան գա­ղութ­նե­րու մէջ տե­ղա­շար­ժեր, պի­տի անդ­րա­դառ­նանք, որ քիչ մը ամէն տեղ եւ քիչ մը ամէն մա­կար­դա­կի վրայ հա­յու­թիւնը աւե­լի մի­ա­կամ է, աւե­լի մի­աս­նա­կան է եւ այդ բո­լո­րը մեր բո­լոր բնա­գա­ւառ­նե­րուն վրայ իրենց դրա­կան ազ­դե­ցու­թիւնը կ՛ու­նե­նան ու այս պա­րա­գա­յին նա­եւ Դպրե­վան­քէն ներս:

Ըսեմ, որ մե­զի հա­մար Դպրե­վան­քը ինք­նան­պա­տակ չէ: Մենք Դպրե­վան­քէն ներս կը կազ­մա­ւո­րենք եւ կը դաստ­ի­ա­րա­կենք, կը պատ­րաս­տենք եւ առա­քե­լու­թեան կը ղրկենք այն տղա­քը, որոնք իրենց ծնող­նե­րուն կող­մէ մե­զի կը տրա­մադր­ուին: Եթէ ըն­տա­նե­կան շրջա­նակ­ներ կան, որոնք այս կամ այն կազ­մա­կեր­պու­թեան կամ կու­սակ­ցու­թեան հան­դէպ հա­մակ­րանք ու­նին եւ այդ­պէս դաստ­ի­ա­րա­կած են իրենց զա­ւակ­նե­րը, անոնք պա­տա­նի տա­րի­քին որոշ խմո­րու­մով մը Դպրե­վանք կու գան եւ մենք այդ տղոց մէջ կը սեր­մա­նենք այն գի­տակ­ցու­թիւնը, որ իրենք պի­տի ծա­ռա­յեն ամ­բող­ջա­կան հա­յու­թեան, ամ­բող­ջա­կան Հայ Եկե­ղեց­ւոյ եւ ամ­բող­ջա­կան հայ­րե­նի­քին: Նա­խա­պայ­ման­ներ կամ բա­ժան­ման պա­տեր չկան. բո­լոր դպրե­վա­նե­ցի­նե­րը մէկ ըն­տա­նիք են, որով­հե­տեւ պի­տի եր­թան մեր աւե­լի մեծ ընտ­ա­նի­քին` ազ­գին ծա­ռա­յու­թեան:

 

Հ.- Արդ­եօք առիթ կը տրուի Դպրե­վան­քի ու­սա­նող­նե­րուն խում­բով Հա­յաս­տան եւ Ս. Էջմ­ի­ա­ծին, ինչ­պէս նա­եւ Երու­սա­ղէմ եւ Կ. Պո­լիս այ­ցե­լե­լու` մեր եկե­ղեց­ւոյ չորս նուի­րա­պե­տա­կան Աթոռ­նե­րու դպրե­վա­նե­ցի­նե­րու աւե­լի սերտ յա­րա­բե­րու­թեան հե­ռան­կա­րով:

Պ.- Ան­շուշտ մէկ տա­րեշր­ջա­նի ըն­թաց­քին նոր ծրա­գիր­ներ իրա­գոր­ծել կա­րե­լի չէր: Ծրա­գիր­նե­րուս մէջ, միւս դպրոց­նե­րուն նման, խում­բով Հա­յաս­տան եւ Ս. Էջմ­ի­ա­ծին այ­ցե­լու­թեան եր­թա­լէն աւե­լի, մեր դպրե­վան­քե­րուն մի­ջեւ գոր­ծա­կա­ցու­թեան ծրա­գիր մը կայ: Գի­տէք անձ­նա­կան ծա­նօ­թու­թիւն­նե­րը բա­նա­լի դե­րա­կա­տա­րու­թիւն կրնան ու­նե­նալ շատ յա­ճախ: Ս. Էջմ­ի­ած­նի Հո­գե­ւոր Ճե­մա­րա­նի այժ­մու Տե­սու­չը` Գէ­որգ Սրբա­զա­նը մօտ է ին­ծի. միջ-եկե­ղե­ցա­կան շրջա­նակ­նե­րու մէջ մի­ա­սին եղած ենք եւ իր Տե­սուչ նշա­նակ­ուե­լէն ետք աւե­լի սերտ յա­րա­բե­րու­թեան մէջ ենք: Նա­եւ պէտք է մի­աց­նել Երու­սա­ղէ­մը, դժբախ­տա­բար Կ. Պո­լի­սը Դպրե­վանք չու­նի առ այժմ, թրքա­կան ար­գել­քով: Ու­րեմն նախ տե­սուչ­նե­րը պէտք է քով-քո­վի գան եւ փոր­ձի փո­խա­նա­կում ըլ­լայ եւ ապա կա­րե­լի է, սկսե­լու հա­մար, կո­րի­զա­յին խումբ մը կազ­մել զա­նա­զան դա­սա­րան­նե­րու մէ­կա­կան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րով եւ որ­պէս­զի Երու­սա­ղէ­մի տղա­քը եւ Ան­թիլ­ի­ա­սի տղաքն ալ կա­րե­նան գործ­նա­կա­նօ­րէն իրա­րու հան­դի­պիլ, որով­հե­տեւ մենք քա­ղա­քա­կան ար­գել­քի հետե­ւան­քով չենք կրնար Երու­սա­ղէմ եր­թալ, Հա­յաս­տա­նի մէջ ընել այդ հա­ւա­քը եւ այդ փոր­ձա­ռու­թեան լոյ­սին տակ, փո­խա­նակ­ման ծրա­գիր մը մշա­կել, լսա­րա­նա­յին դրու­թեամբ ամա­ռը 15 օր Ան­թիլ­ի­աս գալ եւ 15 օր Հա­յաս­տան եր­թալ եւ այս­պի­սով գոր­ծակ­ցու­թիւնը զար­գաց­նել:

 

Հ.- Դարձ­եալ վե­րա­դառ­նա­լով Դպրե­վան­քին, պէտք եղած դա­սա­գիր­քե­րը ու­նի՞ք, թէ ոչ անց­եա­լի մեր մեծ մշակ­նե­րուն գիր­քերն են, որ այ­սօր որ­պէս դա­սա­գիրք կը գոր­ծած­ուին:

Պ.- Դա­սա­գիր­քե­րու հար­ցը, ինչ­պէս բո­լոր դպրոց­նե­րու պա­րա­գա­յին, Դպրե­վան­քի մէջ եւս բա­ւա­կան բարդ հարց է: Ես կը հա­ւա­տամ, որ դա­սա­գիրք պատ­րաս­տե­լու ճի­գը հա­մազ­գա­յին ճիգ մը պէտք է ըլ­լայ եւ ոչ թէ պա­րա­գա­յա­կան հե­ղի­նակ­նե­րու վստահ­ուած պար­տա­կա­նու­թիւն մը: Այդ իմաս­տով հսկայ աշ­խա­տանք ու­նինք կա­տա­րե­լիք. սա­կայն բա­րե­բախ­տու­թիւնը այն է, որ այ­սօր երբ հա­մալ­սա­րա­նա­ւարտ աշ­խար­հա­կան եւ հո­գե­ւո­րա­կան ու­սու­ցիչ­ներ ու­նինք ու անոնք կրնան օգտ­ուիլ հա­մա­ցան­ցա­յին աղ­բիւր­նե­րէ, մեր գոր­ծը բա­ւա­կան կը դիւ­րա­նայ. նա­եւ ըսեմ որ, Դպրե­վան­քի բարձր դա­սա­րան­նե­րու տղա­քը իրենք ալ կա­րե­լիու­թիւն ու­նին հա­մա­ցան­ցը օգ­տա­գոր­ծե­լու:

 

Հ.- Որ­քան գի­տեմ, անց­եա­լին բարձ­րա­գոյն ուս­ման հե­տե­ւող մի­ա­բան­նե­րուն հա­մար օր­ուան կա­թո­ղի­կո­սը կը ջա­նար բա­րե­րար­ներ գտնել: Այ­սօր ալ կը շա­րու­նակ­ուի՞ այդ դրու­թիւնը, թէ ոչ Մայ­րա­վանքն է, որ կը հո­գայ անոնց ուս­ման եւ կե­ցու­թեան ծախ­սե­րը:

Պ.- Նկա­տի ու­նե­նա­լով, որ Կա­թո­ղի­կո­սա­րա­նը մէկ ամ­բող­ջու­թիւն է եւ բնա­կա­նօ­րէն իր զա­նա­զան բա­ժան­մունք­նե­րը ու­նի, Վե­հա­փառ Հայ­րա­պե­տը որ­պէս ընդ­հա­նուր պա­տաս­խա­նա­տուն այդ բա­ժան­մունք­նե­րուն, ինքն է, որ կը զբա­ղի պիւտ­ճէ­ա­կան հար­ցե­րով, նե­րառ­եալ Դպրե­վան­քի պա­րա­գա­յին:

Ու­րա­խու­թեամբ կը յայտ­նեմ, թէ Լի­բա­նա­նի մէջ եւ այ­լուր բարձ­րա­գոյն ուս­ման հե­տե­ւող յատ­կա­պէս երի­տա­սարդ սե­րուն­դի մի­ա­բան հայ­րեր ու­նինք այ­սօր եւս:

Առա­ւել, ես Վե­հա­փա­ռին բա­ցատ­րած եմ, որ այ­սօր նկա­տի ու­նե­նա­լով կեան­քի պայ­ման­նե­րու փո­փո­խու­թիւն­նե­րը, մենք յա­տուկ ու­շադ­րու­թիւն պէտք է դարձ­նենք դպրե­վա­նե­ցի­նե­րու ըն­կե­րա­յին կեան­քին: Յատ­կա­պէս բա­րե­կա­մա­կան յա­րա­բե­րու­թիւն­նե­րու ըն­թաց­քին ես միշտ կը խօ­սիմ Դպրե­վան­քի տղոց ըն­կե­րա­յին կեան­քի կա­րիք­նե­րուն մա­սին: Գործ­նա­կան օրի­նակ մը տա­լու հա­մար, անց­եալ տա­րեշր­ջա­նին մենք սկսանք ամէն ամս­ուան վեր­ջին Շա­բաթ օրը, ընթ­րի­քի ըն­թաց­քին, տա­րե­դար­ձը տօ­նել այն տղոց, որոնք այդ ամիս ծնած են: Մենք շատ դիւ­րու­թեամբ կրնանք այս ծախ­սը Դպրե­վան­քի ըն­թա­ցիկ պիւտ­ճէ­էն հա­նել: Բայց ես անց­եալ տա­րի ճիգ մը կա­տա­րե­ցի, այս տա­րի ալ պի­տի կա­տա­րեմ, բա­րե­կամ­նե­րու ըսե­լու, որ դուն պի­տի ստանձ­նես այս ամս­ուան տա­րե­դար­ձի ծախ­սը: Տղա­քը շնոր­հա­կա­լու­թեան նա­մակ մը կը յղեն տա­րե­դար­ձը ստանձ­նո­ղին, մենք ալ մա­մու­լին հա­ղոր­դագ­րու­թիւն մը կու տանք եւ այս պատ­ճառ կ՛ըլ­լայ, որ մար­դիկ իրա­րու հարց­նեն. “Ես ի՞նչ կրնամ ընել Դպրե­վան­քին հա­մար“: Եւ սա ո՛չ թէ նիւ­թա­կան իմաս­տով միայն: Ես միշտ կը հա­ւա­տամ, որ երբ մարդ-դրա­մագ­լու­խը կայ, ատաղ­ձը կայ, անոր հետ ամէն զո­հո­ղու­թիւն ալ կու գայ:

 

Հ.- Հռո­մէ­ա­կան Կա­թո­ղի­կէ Եկե­ղե­ցին շատ բան կորսն­ցուց միայն կու­սակ­րօն քա­հա­նա­ներ ու­նե­նա­լով: Շատ խօս­ուած է կու­սակ­րօ­նու­թեան աւան­դա­կան կար­գին մա­սին: Բայց ատե­նը մէկ կ՛ար­ժէ դարձ­եալ ար­ծար­ծել, մա­նա­ւանդ, որ դուք ան­մի­ջա­կա­նօ­րէն կապ ու­նիք Դպրե­վան­քի մէջ հա­սակ նե­տող տղոց հետ: Կը խոր­հի՞ք, թէ եթէ Հայ Եկե­ղե­ցին կու­սակ­րօ­նու­թիւնը ամ­բող­ջու­թեամբ վերց­նէ շատ աւե­լի կո­չում­ներ կրնանք ու­նե­նալ:

Պ.- Հար­ցը այդ­պէս ար­մա­տա­կան պէտք չէ դնել: Կա­թո­լիկ Եկե­ղե­ցին տու­ժեց մի­ա՛յն կու­սակ­րօն հո­գե­ւո­րա­կա­նու­թիւն ու­նե­նա­լուն հա­մար: Բայց երբ մենք կու­սակ­րօն եւ ամուս­նաց­եալ հո­գե­ւո­րա­կա­նու­թիւն ու­նինք, ար­դէն վտան­գը 50 տո­կոս յաղ­թա­հա­րած ենք: Ինչ­պէս քիչ առաջ կ՛ըսէի, վանք ու­նե­նա­լը շատ մեծ բա­րիք պի­տի ըլ­լայ մե­զի եւ այս պա­րա­գա­յին մնա­ցած 50 տո­կոս վտան­գը 25 առ հա­րիւ­րի պի­տի իջեց­նէ: Իսկ միւս կող­մէ չմոռ­նանք, որ մեր եկե­ղեց­ւոյ առա­ւե­լու­թիւնը, եթէ իտ­է­ա­լա­կա­նօ­րէն գոր­ծադր­ուի, աշ­խար­հա­կան եւ հո­գե­ւո­րա­կան գոր­ծակ­ցու­թեան մէջ է: Ազ­գա­յին եկե­ղե­ցի ըլ­լա­լով, մենք նա­եւ ժո­ղովր­դա­վար եկե­ղե­ցի ենք: Կ՛ըսեմ եթէ ճիշդ ձե­ւով գոր­ծադր­ուի այս մէ­կը եւ ոչ թէ ինչ-ինչ մրցակ­ցու­թիւն­նե­րու կամ փոխ-ազ­դե­ցու­թիւն­նե­րու ոլոր­տի մէջ մտցնէ հար­ցը:

Ու­րեմն, եթէ մենք կա­րե­նանք ար­ժե­ւո­րել եւ գնա­հա­տել – գնա­հա­տել կ՛ըսեմ բա­րո­յա­կան իմաս­տով – ափ մը հայ հո­գե­ւո­րա­կա­նու­թեան ծա­ռա­յու­թիւնը եւ ըսել, որ այս տղա­քը իրենց կեան­քը տուած են, եթէ այ­սինչ կամ այ­նինչ ժո­ղո­վա­կա­նը իր ժա­մա­նա­կը կամ նիւ­թա­կա­նը կու տայ եւ եթէ նժա­րի վրայ դնենք այդ մէ­կը, այն ատեն ես կը կար­ծեմ, որ կու­սակ­րօ­նու­թեան հար­ցը գործ­նա­կա­նօ­րէն լու­ծած կ՛ըլ­լանք:

 

Հ.- Դպրե­վան­քի ու­սա­նո­ղու­թեան մէջ կա՞ն աչ­քի զար­նող տա­ղանդ­ներ, մա­նա­ւանդ գրա­կան ու բա­նա­սի­րա­կան ճիւ­ղե­րու մէջ:

Պ.- Այո՛, ինչ­պէս որ կ՛ըսէի, եթէ Դպրե­վան­քը նկա­տի ու­նե­նանք որ­պէս ըն­տա­նիք մը, պի­տի տես­նենք, որ ինչ­պէս բազ­մա­զա­ւակ ըն­տա­նի­քի մէջ մեր մէջ ալ ամէն մէ­կը հա­կում մը ու­նի: Բո­լո­րը նոյ­նը չեն. սա­կայն ես ու­րախ եմ ըսե­լու, որ մենք տղոց բնա­տուր շնորհ­ները գտնե­լու եւ զար­գաց­նե­լու հա­մար այլ նա­խա­ձեռ­նու­թեան մը դի­մե­ցինք անց­եալ տա­րի եւ այս տա­րի աւե­լի կազ­մա­կերպ­ուած ձե­ւով պի­տի ընենք այդ մէ­կը: Բո­լոր տղա­քը ու­թը խմբակ­նե­րու բաժ­նե­ցինք իրենց նա­խա­սի­րու­թիւն­նե­րուն հա­մա­ձայն` գրա­կան, նկար­չա­կան, պատ­մու­թեան, աս­մուն­քի, արխիւի, թա­տե­րա­կան, երաժշ­տա­կան եւ այլն: Կան տա­ղան­դա­ւոր տղաք եւ մեր ճիգն է այդ տղա­քը ճիշդ հու­նա­ւո­րել եւ աւե­լի լաւ կազ­մա­ւո­րել:

 

Հ.- Սուր­ի­ա­հա­յեր տագ­նա­պի մէջ են եւ մաս մը ար­տա­գաղ­թե­լու պար­տադ­րան­քին տակ կը գտնուին կար­ծէք. այս նոր ար­տա­գաղ­թը ինչ­պէ՞ս պի­տի ազ­դէ Դպրե­վան­քին:

Պ.-  Ան­շուշտ այս տա­րեշր­ջա­նը փոր­ձա­քար  մը պի­տի ըլ­լայ մե­զի: Ըսեմ, որ Յու­լի­սի վեր­ջա­ւո­րու­թեան, մեր մի­ա­բան­նե­րէն մէ­կը Վե­հա­փառ Հայ­րա­պե­տի տնօ­րի­նու­թեամբ Հա­լէպ գնաց եւ եր­կու շա­բաթ մնաց` Դպրե­վան­քի ու­սա­նող հա­ւա­քե­լու հա­մար: Լու­րե­րը դրա­կան էին: Ապա դէպ­քե­րը ժխտա­կա­նօ­րէն զար­գա­ցան: Գի­տէք, հի­մա ծնող­նե­րու մօտ եր­կու տրա­մա­բա­նու­թիւն կրնայ տի­րել: Անոնք որոնք պի­տի ըսեն, թէ դժուա­րին օրե­րու մէջ ենք, գո­նէ մեր զա­ւա­կը եր­թայ եւ ու­սու­մը շա­րու­նա­կէ Դպրե­վան­քի ապա­հով մթնո­լոր­տին մէջ: Ու­րիշ ծնող­ներ ալ պի­տի ըսեն, որ այս անո­րո­շու­թեան մէջ ի գին ամէն վտան­գի մենք կ՛ու­զենք մեր զա­ւա­կը մեր մօտ ու­նե­նալ: Չեմ գի­տեր, թէ ի վեր­ջոյ քա­նա­կա­կան իմաս­տով ինչ պատ­կեր պի­տի պարզ­ուի:

 

Հ.- Գի­տեմ, որ դուք յա­ճախ միջեկե­ղե­ցա­կան ժո­ղով­նե­րու կը մաս­նակ­ցիք, հա­կա­ռակ Դպրե­վան­քի մէջ ձեր ու­նե­ցած ծանր պար­տա­կա­նու­թեան: Գի­տեմ նա­եւ, որ ու­նիք գրա­կան հե­տաքրք­րու­թիւն­ներ: Արդ­եօք ժա­մա­նակ կը գտնէ՞ք հաս­նե­լու այս բո­լո­րին:

Պ.- Ըսեմ, որ այս մար­զին մէջ հով­ուա­կան օրե­րէս աւե­լի ար­դիւ­նա­լից են վա­րած զոյգ պաշ­տօն­ներս: Յատ­կա­պէս երբ Նիւ Ճըր­զի մնա­ցի 6 տա­րի, կը ցա­ւիմ ըսե­լու, որ մէկ գիրք նոյ­նիսկ չկրցայ կար­դալ. հա­զիւ թեր­թե­րը կրնա­յի կար­դալ եւ հով­ուա­կան պար­տա­ւո­րու­թիւն­նե­րուս հաս­նիլ: Սա­կայն Դպրե­վան­քի մթնո­լոր­տը կու տայ կա­րե­լիու­թիւնն ու մղու­մը, որ ես աւե­լի գրա­սե­ղա­նին կապ­ուած մնամ` թէ՛ գրեմ եւ թէ ըն­թե­րա­ցա­նու­թեանս գո­հա­ցում տամ:

 

Հ.- Աւելց­նե­լիք բան մը ու­նի՞ք մեր այս զրոյ­ցին:

Պ.- Մէկ բան կ՛ու­զեմ աւելց­նել: Ակ­նար­կե­ցիք Սուր­իոյ կա­ցու­թեան, որ տգեղ անակ­նա­լի մը ուժգ­նու­թեամբ կը ցնցէ մեզ: Այ­լեւս անհ­րա­ժեշ­տու­թիւն է Դպրե­վան­քի մէջ ամէն գա­ղութ­նե­րէ ու­սա­նող ու­նե­նա­լը: Մեր պարտքն է, մեր պար­տա­ւո­րու­թիւնն է, մեր կո­չումն է որ­պէս Դպրե­վան­քի Տե­սու­չի, եկած տղա­քը կազ­մա­ւո­րել եւ վե­րա­դարձ­նել իրենց շրջա­պա­տին, որ­պէս­զի հոն կա­րե­նան աւելի­ով իրենք զի­րենք ար­ժե­ւո­րել եւ իրենց ծա­ռա­յու­թիւնը բե­րել: Այ­լեւս ան­ցած են այն օրե­րը երբ գա­ղու­թէ գա­ղութ, յատ­կա­պէս Մի­ջին Արե­ւել­քէն, մենք մար­դուժ կը նե­րա­ծէ­ինք: Մեր հա­մայնք­նե­րը ատաղ­ձը պի­տի տրա­մադ­րեն, մենք պի­տի կազ­մա­ւո­րենք այդ տղա­քը եւ ապա անոնք պի­տի վե­րա­դառ­նան իրենց հա­մայնք­նե­րը ու պի­տի հո­գան անոնց կա­րիք­նե­րը:

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post “ԱՌԱՋ­ՆԱ­ՀԵՐ­ԹՈՒ­ԹԻՒՆ Է ՊԱ­ՀԵԼ ԱԶ­ԳԱ­ՅԻՆ ՊԱՏ­ԿԱ­ՆԵ­ԼԻՈՒԹԻՒՆԸ…“.- ԿԸ ՅԱՅՏ­ՆԷ ՀԻՒ­ՍԻ­ՍԱ­ՅԻՆ ԱՄԵ­ՐԻ­ԿԱ­ՅԻ ՀԱՅ ԿԱ­ԹՈ­ՂԻ­ԿԷ ԵԿԵ­ՂԵՑ­ՒՈՅ ԱՌԱՋ­ՆՈՐԴ ԱՐՀ­Ի­Ա­ՊԱ­ՏԻՒ ՄԻ­ՔԱ­ՅԷԼ ԵՊՍ. ՄՈՒ­ՐԱՏ­ԵԱՆ
Next post Հ.Յ.Դ. ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԳԵՐԱԳՈՅՆ ՄԱՐՄՆԻ ՅԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹԻՒՆԸ

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Social profiles