ՀԱՅ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴԸ ԵՒ ԱԶԳԱՅԻՆ ԱՐԺԷՔՆԵՐԸ 21-ՐԴ ԴԱՐՈՒ ՄԱՐՏԱՀՐԱՒԷՐՆԵՐ

Ցողիկ Աշըգեան

Երեւան
Կեանքը արկածախնդրութիւն մըն է կ՚ըսեն: Գիրքերու եւ ժապաւէններու մէջ թերեւս այդպէս է , կամ գուցէ ժամանակին այդպէս էր , երբ տակաւին երկիր մոլորակը գաղտնիք մըն էր: Սակայն 21-րդ դարուն կեանքը հեւք մըն է միայն, վազք մը դէպի «բարեկեցիկը» : Համակարգչի մկնիկին մէկ թիկ-թկով սիրոյ խոստովանութիւն մըն է եւ կամ բաժանումի նամակ մը: Միմեանց մօտ կ՚ըլլանք սակայն բաժնուած վարկածական (virtual) աշխարհներով որոնք բնութեան անդունդներէն եւ վիհերէն շատ աւելի դժուարութեամբ յաղթահարելի են: Նիւթը դարձած է նպատակ եւ գաղափարն ու միտքը տարին մէկ կամ երկու անգամ արծարծուող խօսակցութիւն: Աշխարհը դարձած է փոքր գիւղ մը կ՚ըսեն եւ մեզ կ՚ուզեն անոր նոյնատիպ բնակիչները դարձնել:
Այս իրականութեան մէջ ապրող երիտասարդը, ի մասնաւորի Հայ երիտասարդը, որ իր սերնդակիցներուն նման, չէ ապրած վերջին յեղափոխութիւններու գաղափարական ալիքները ,այլ ընրհակառակը կ՚ապրի պատերազմներու եւ ծայրայեղական ալիքներու ազդեցութեամբ , կողմնորոշուելու խնդիր ունի: ինչի՞ն կառչի: Նիւթի՞ն թէ գաղափարին: Հետեւի՞ այն հոսանքին որ զինք եւ իր սերնդակիցերը ակնյայտ չէ թէ ուր կը տանի: Այսպիսով Հայ երիտասարդը խարխափումի մէջ է : Խարխափումով առաջ կը տանի Հայոց Դատը , արդարութեան դրօշը կերտելու համար: Միակ ուղղեցոյցը այս երիտասարդին իր ազգային արժէքներն են, ու՜ր որ ալ գտնուի ան ,Հայաստանի մէջ ,միջերկրականի ափերուն կամ Ամերիկաներուն մէջ: Հայկականութիւնը իր տեսողութիւնը կը յստակացնէ եւ ուղղին ցոյց կու տայ դէպի իր լիիրաւ իրաւունքները:
Ին՞չ է գաղտնիքը թէ երբ մեր մայրաքաղաք Երեւանի Սարալանջի փողոցով անցնի որեւէ հանրակառք, բոլոր ուղղեւորներուն աչքերը կ՚ուղղուին դէպի Արեւմուտք , դէպի Արարատ, փուշ թելերէն անդին ցցուած իր աստուածային շքեղութեամբ:
Ին՞չ է պատճառը որ հայ հողերէն հեռու սփիւռքի մեր բոլոր տուներէն ներս անպայման կը տեսնենք Արարատը պատկերող նկար մը կամ գծագրութիւն մը: Կա՞յ նկարագրութիւն մը որ գէթ նուազագոյն ցաւը փոխանցէ , դպրոցական գրասեղանին ետեւ նստող աշակերտին որ բարձրաձայն կ՚արտասանէ Սիամանթոյի «Ափ Մը Մոխիր Հայրենի տուն»ը, կամ երբ կը կարդայ Գրիգոր Զոհրապի նահատակութեան մասին:
Մեր գոյութիւնը սերտօրէն կ՚առնչուի ամէն ժամանակ այն ահաւոր իրականութեան հետ որ տնօրինեց մեր Ազգի ապագան: Եւ տակաւին մեր ուսերուն վրայ կ՚իյնայ դէմ յանդիման գալ այն երիտասարդներուն հետ որոնք ժառանգորդն են մեր նախնիներու դահիճներուն:
Պայքարը մեզի համար դարձած է ապրելակերպ: Բայց մենք հիմա այնքան զօրաւոր եւ տոկուն չենք որքան որ էր մեր նախկին սերունդը, որովհետեւ աշխարհը մեր ժամանակներուն թեւակոխեց նոր հանգրուան, արագընթաց, շլացնող եւ գայթակղիչ:
Հետեւաբար մենք պէտք ունինք յաւելեալ ուժի եւ թիկունքի: Պէտք ունինք քաջութեան որ կառչինք գաղափարին , նիւթը դարձնելու միջոց ,որպէսզի հասնինք հոն ուր կայ մեր ազգի գոյութեան երաշխիքը: Այո քաջութիւնը եւ ուժը կրնանք առնել միայն մեր ազգային արժէքներէն ,մեր պատմութենէն ,լեզուէն , մշակոյթէն եւ հաւատքէն: Ճիշդ է ,որ մեր Ազգային պատկանելիութեան հանդէպ մեր պարտականութիւնները շատ կը տարբերին այլ ազգեր, եւ այն զոհողութիւնները որ մենք պէտք է կատարենք նոյնպէս տարբեր են, ամէնայնդէպս մենք ունինք աւելի քան բաւարար սատարող կռուաններ:
Եւ այս պայքարին ընդմէջէն տակաւին մեր մէջ կը սաւառնի ստեղծագործ միտքը մեր ժողովուրդին որուն ոեւէ մէկ դահիճ չէ կրցած եւ չի կրնար ոչնչացնել: Շատ ատեններ այս միտքը մեզ կը տոգորէ եւ կը ներշնչէ որպէսզի ստեղծենք մեր պայքարին ընդմէջէն նոր գեղեցկութիւններ եւ հեռանկարներ:
Այսպէս պիտի ընդանայ մեր երթը դէպի մեր ազգային մեծագոյն նպատակի իրականացման արշալոյսը, դէպի համամարդկային արդարութեան կերտումը եւ դէպի համերաշխ ապելու եւ տեւապէս զարգանալու ազգերու անկաշգանդ իրաւունքին հասնիլը:

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*