ԿԵԴՐՈՆԱԿԱՆՑԻ ԱՐՄԵՆԱԿ ՄԵԾ ԸՆԴՈՒՆԵԼՈՒԹԵՆԷ ՄԸ ԿԸ ՎԵՐԱԴԱՌՆԱՐ

Մակար ի Գաղիա,
Մարտ 8, 2017

Այսօր, թխպոտ երկինքին, տան պարտէզիս մէջ կը թափառէի: Վարդենիները կարմրաւուն տերեւներով պարուրուած էին, կակաչները բազմացած էին, ծառերու ճիւ-ղերու ծղօտները պայթած էին եւ կ’աւետէին գարունը: Միայն չորցած ծիրանենիի կոճղը կը յիշեցնէր հին օրերը: Եթէ լեզու ունենար յուշերը կը գրէր:
Այս մտորումներուն մէջ էի երբ Արմենակ զիս գտաւ պարտէզի անցքին վրայ: Միասին քսան քայլ վեր քսան քայլ վար ման եկանք:
Անպայման ըսելիք ունէր: Թէեւ հազուագիւտ, դեռ ըսելիք ունեցողներ կան: Նման ծլարձակող վարդենիին, խնձորենիին, կակաչներուն: Կեանքը կրողներ:
– Չե՞ս հարցներ թէ ուրկէ կու գամ,- ըսաւ Արմենակ, եւ ինչպէս միշտ, առանց պատասխանի սպասելու շարունակեց,- կու գամ մեր ոստանի քաղաքապետի ընդունելութենէն, տրուած ի պատիւ Հայաստանի նախագահին, եւ ընկերացող աւագներուն: Հնչեցին օրհներգները:
– Ի՜նչ լաւ: Երբ մեր պետութիւնը կը պատուեն, մենք մեզ նուազ գաղթական կը զգանք,- ըսի գոհունակ:
– Անուղղայ լաւատես ես: Ասկէ առաջ ալ նման ընդունելութիւններ եղած են, մեծ դահլիճը յորդած է հայրենասէր երեւելիներով: Ինչ մեղքս պահեմ, զարմացայ, անոնց թիւը երեքով բաժնուած էր այս անգամ: Քաղաքական մեծեր ալ չկային,- շարունակեց Արմենակ:
– Շաբթուան լուռ օր մը մարդիկ կ’աշխատին,- ըսի:
– Այդ ընդունելութիւնները միշտ լուռ օրերու եղած են եւ միշտ կէսօրին: Ուրիշներ ալ զարմացած էին ներկաներու ցանցառ պատկերին ի տես: Երէց սերունդէն մէկը, մրմրթաց, թէ զանգուածային հայրենադարձութիւն եղած է, ինչ որ կը բացատրէ ներկաներու թիւի նուազումը,- ըսաւ Արմենակ:
– Ուրեմն, Արմենակ, եթէ հայրենադարձութիւնը շարունակուի, յառաջիկայ տարի հիւր եւ ճառախօս ծափահարողներ պիտի չըլլան:
– Մակա՛ր, սիրելիս, անոր ալ դարմանը կայ, հայրենիք լքողներու նոր սփիւռքի մարդիկը կու գան ընդունելութեան, կը ծափահարեն: Այդ կ’ըլլայ նորատեսակ հայրենասէրի իրենց խիղճը հանդարտեցնող աղմուկ: Անոնք իրենց նոր հայրենիքներով այնքան խանդավառ են, որ տեղական կեանքին կը մասնակցին աթոռ-աթոռակ փնտռելով:
Արմենակի տխրութիւնը փարատելու համար ըսի.
– «Ամէն տեղ հայ կայ»ի մեր աւանդութիւնը պէտք է պահել եւ աճեցնել, «ամէն տեղեր»ը բազմացնելով եւ բազմացնելով այդ տեղերու հայերը, նպաստելու համար համաշխարհայնացման, քանի որ մենք «համաշխարհային ազգ» ենք:
– Իրաւունք ունիս, Մակա՛ր: Ծագումով հայերու համաշխարհային ազգ, անհող եւ անլեզու… Կը յիշե՞ս Վիգէն Խեչումեանի խօսքը. «Ուրիշի դրանը քեզ կը կոչեն հիւր, որպէսզի չասեն ծառայ»:
Իմաստուն Կեդրոնակացնին ինչպէ՞ս պիտի հաշտուի «ծառաներու համաշխարհային ազգ»ին հետ:

 

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*