ՀԱ՛Յ ԱՐԻ, ԲԱՐՁՐԱՑԻ՛Ր, ԲԱՐՁՐԱՑՈ՛ՒՐ…

Հայր Անտոն Ադամեան

Ազնուական կոչ: Պարտադիր հրաւէր հայակերտումի: Նշանաբան մը որ սիրտ կը թարմացնէ: Միտք կը պայծառացնէ: Կուտայ կորով, մղում բարձրանալու հողէն ու եսէն վեր, կերտելու համար մարդն իսկական՝ երկնատուր շնորհներով օժտուած:
Արդարեւ, ի՞նչ աւելի կայտառ քան բարձունքները բնակող հոգին: Ի՞նչ աւելի տոկուն քան լեռներու օդով սնած պատանին: Եւ ի՞նչ աւելի սրտագրաւ քան երկնքի ծոցէն յառնող խօսքը կենսատու:
Հայ Արի, դիւցազն ազգի զաւակ, քեզի ուղղուած է հրաւէրն այս յարգի.«Բարձրացի՛ր, վեհացիր: Բարձրացո՛ւր, վեհացուր: Ազնուացի՛ր եւ ազնուացուր քեզի հետ ուրիշներ»:
Ի՜նչպիսի վսեմ առաքելութիւն: Սակայն լաւ գիտցիր թէ դիւրինչէ բարձրանալ: Կատար հասնելու համար պիտի մոռնաս դուն քեզ: Պիտի իշխես քու անձիդ վրայ, զոհես հանգիստ ու հաճոյք: Բարձունքը մագլցողին է, որ սիրայօժար ոտք կը յոգնեցնէ: Սրունգ կ՛արիւնէ: Շունչ կը սպառէ եւ ցանկացած կէտին հասնելու համար կը կոխէ սրածայր ժայռեր: Կուրծք կը ցցէ բուքին: Ճակատ կը պարզէ սուր քամիին եւ արեւի խայթող ճառագայթներուն:
Բարձրացի՛ր, քաջ արի: Եւ ինչո՞ւ չբարձրանաս: Չէ՞որ ծնած ես, կ՛ապրիս, կը տքնիս դուն քեզ գերազանցելու եւ տոկուն կամքովդ աշխարհը սքանչացնելու համար: Չէ՞ որ ատած ես միջակութիւնը: Ազգովին վճռած ես Լինել: Եւ իբր տուրք այդ վճիռիդ արիւնդ ես տուեր:
Աստուած եւ Հայրենիք: Ահա կարգախօսը որ դարերով ընկերացած է հայ սերունդներուն: Զանոնք առինքնած եւ սխրագործութիւններու մղած: Ազնիւ արի, դուն կ՛երդնուս պատւոյդ վրայ հաւատարիմ ըլլալ Աստուծոյ եւ ծառայել Հայրենիքին: Յարգէ՛ եւ լուրջի առ երդումդ: Սուրբ է պատիւդ: Չ՛ոտնակոխես զայն: Խինդիդ ու ցաւիդ, յաջողութեանդ եւ ձախորդութեանդ՝ չմոռնաս Աստուած: Հայրերուդ Աստուածը, որուն սիրով տոգորուած աւելի մեծ թափով անոնք ծառայեցին հայրենիքին: Դիմէ՛անոր: Ան է քու միակ նեցուկդ, իտէալդ եւ առաջնորդդ: Աստուծոյ կողքին չմոռնաս հայրենիքդ: Հնամենի եւ փառաւոր, որուն հողը պապերուդ արիւնով դարձած է մասունք սրբազան: Գիտակից մարդիկ լոկ գիտեն արժէքը հայրենիքին: Դու գիտակից ես: Հայրենիք ունիս եւ ինչպիսի հայրենիք: Ամբողջ էութեամբդ կառչէ՛ անոր: Նուիրագործէ զայն: Թող սիրտդ տրոփէ անոր սիրով եւ ապագայով: Հետդ ըլլայ ան ուր որ գտնուիս: Պիտի պաշտպանէ ու պահէ քեզ մահացու վտանգներէն: Չդատարկուիս հայրենիքէդ որպէս զի որբութեան լեղին չ՛ըմպես:
Երդումիդ կողքին ունիս դաւանանքդ որ կը հաստատէ թէ ՝ «Արին» մաքուր հայերէն կը խօսի ամէն ատեն եւ ամէն տեղ: Չի բաւեր հայ ըլլալ արիւնով և զգացումով: Լեզուովդ ալ հայ եղիր: Հայերէն խօսէ, հայերէն երգէ: Մեծասքանչին մեղրածոր տառերը թող օծեն քիմքդ: Բուրումնաւէտեն շրթունքներդ: Ըլլան հրապոյրը բեռնիդ: Տան քեզի վեհութիւն մը որ յատուկ է Մեսրոպի հաւատարիմ շառաւիղներուն:
Վերջապէս, եղի՛ր օրինակելի, տիպար պատանի խոկով ու խօսքով: Չ՛արատաւորես դուն քեզ: Չցեխոտիս, չստորնանաս: Ուղիղ եւ անխոցելի ըլլան քայլերդ: Շինիչ ու նախանձելի՝ ընթացքդ: Պատուաբեր՝գործերդ: Մարզանքով շահած եւ ամբարած ուժդ ի սպաս դիր նկարագրիդ կազմաւորումին: Անձնատուր չ՛ըլլաս մեղկութեան եւ անտարբերութեան: Կեանքը պայքար է: Պայքարէ՛անվեհեր մէջդ բոյն դրած չարին ու վատին, օտարամոլին եւ վատասերածին դէմ: Լոկ ա՛յն ատեն պիտի կարենաս բարձրանալ: Նախ ազատագրուելով դուն քեզմէ, ապա ուրիշներէն: Ազատօրէն պիտի սաւառնիս դէպի կատար: Դէպի գահը գաղափարականիդ: Գաղափարը սուլթան է որ կտրիճներ կը ծնի:
Կարողացա՞ր բարձրանալ: Օ՛ն, բարձրացուր օգնութեանդ կարօտ հոգիներ: Որպէս զի անոնք ալ զգան, ապրին ու ճաշակեն քաղցրութիւնը կեանքին: Եթէ առանձին բարձրանաս, չյաջողիս, չփորձես բարձրացնել քեզի հետ ուրիշներ, աւելորդ է բարձրանալդ եւ անկատար՝ մագլցումդ: Չես կարող գագաթներու վրայ մինակդ ապրիլ եւ դիմադրել բարձունքներու խիստ պայմաններուն: Հոս է որ միութիւնը դիմագրաւող ուժ կը դառնայ:
Կազմէ՛ շուրջդ փաղանգը նուիրեալներու: Որոնց հետ պիտի շարունակես արշաւդ:
Իրականացնես իղձերդ: Հասնիս այն կէտին որուն համար ճամբայ ելած ես: Հոն պիտի վայելես իրագործումը Նշանաբանիդ՝ բարձրացնելով քեզի հետ դրօ՜շդ սրբազան…:
Դրօ՜շ Հայկական…խորհրդանիշ հանուր հայութեան ողջ ձգտումներուն: Ծածանէ՜, քեզի կանչէ նոր հոյլը Հայկի արիներուն: Եւ անոնք որպէս քաջ սերունդ Վարդաններու եւ Անդրանիկներու՝ նոր աւիւն եւ տեսիլք ապագայի, քեզմէ կեանք առած եւ քեզմով արիացած, փառքդ քայլերգելով պիտի ճախրեն դէպի վեր: Ճեղքեն նոր ճամբաները հերոսական երթիդ: Քեզ իրենց ուսերուն վրայ բարձրացուցած, պիտի յառաջանան ծափով ու պարով, հասնելու եւ զետեղելու համար քեզ ազատն ի վեր ի Մասիս: Այդ ալեհեր լերան ձիւնապատ գագաթէն, դարերու ո՛ւժը ձայնիդ, քեզ կրողներուն հետ հպարտօրէն պիտի թնդացնես հրաբուխի նման կուրծքիդ տակ եփուած եւ յաղթական համերգ դարձած լաւան.-«Յառա՜ջ,նահատակ ցեղի անմահներ…»:

1 Comment

  1. Շատ վերամբարձ յօդուած մը, որուն մէջ հայր սուրբը ազատ ու անվեհեր կը ճամխրէ միտքի ու հոգիի բարձունքներուն վրայ, ընթերցողն ալ…հետը: Եւ այս բոլորը հրաշալի հայերէնով մը,որ խորապէս կը տպաւորէ:
    Կը խնդրուի նկատի ունենանլ հետեւեալ մանրուքները.
    ***պատւոյդ
    —Պէտք է ըլլայ՝ պատուոյդ:
    ***չ’ոտնակոխես, չ’ըմպես, չ’արատաւորես, չ’ըլլաս
    —Ասոնք պէտք է գրուին առանց ապաթարցի՝ չոտնակոխես, չըմպես, չարատաւորես, չըլլաս:
    Եւ Տէր ընդ ձեզ, ընդ ամենեսեանդ, ամէ՜ն:

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*