ՀԵՌԱՁԱՅՆՆԵՐՈՒ ՕՐՀՆՈՒԹԻՒՆ

ԽԱՉԱՏՈՒՐ Ա. ՔՀՆՅ. ՊՕՂՈՍԵԱՆ
Նիս

Ո՞վ իր հեռաձայնը օրհնել կու տայ Տէր Հօր մը կամ վարդապետի մը։ Ո՚Վ խելք կ՛ընէ մտածելու հեռաձայն օրհնել տալու մասին։ Այս չնաշխարհիկ գաղափարը մարդոց գլխուն մէջ դնողը հնարագէտ մը ըլլալու է անպայման։
Հեռաձայն օրհնելն է պակաս ﬔզի երբ ﬔր տուները օրհնել տալ մտածելու սիրտ ու ժամանակ չունինք, ուր ﬓաց որ հեռաձայն օրհնելու գաղափար յղանանք։ Հապա՞ եթէ օրհնողին աղօթական խօսքեր արտասանած պահուն հեռաձայնը զանգէ՞։Ի՞նչ, չի՞ կրնար ըլլալ։ Անշուշտ թէ ըլլալ կրնայ։ Շատ տխուր օր մը ինծի եղաւ տարիներ առաջ երբ Նիւ Ինկլընտի Նիւ Պրիթըն քաղաքը բնակող, շարժելու անկարող յարգարժան ու շատ սիրուած տիկին Սիրունեանին յուղարկաւորութեան արարողութիւնը կը կատարէի ﬔռելատան մը ﬔծ սրահին մէջ։
Յանկարծ, հեռաձայնս զանգեց, եւ ես իրեն կարեւորութիւն տալ չուզեցի, բան չեղածի պէս աղօթքս շարունակեցի, բայց հեռաձայնս շարունակեց զանգել։ Ստիպուեցայ լռել, գրպանէս հանել,գոցել, եւ հանդիսաւորապէս հարիւրաւոր սգաւորներուն դէմքերուն նայիլ, եւ անճարակ խելքիս փչելովը՝ ըսել ՝ ՛՛…Հեռաձայնողը ննջեցեալն է…՛՛։ Աստուա՜ծ իմ։ Այդ ի՜նչ անասելի խնդուք էր
որ պայթեցաւ սրահին մէջ, ու զարմացուց զիս իմ դուրս տուած ապուշութեանս ստացած դրական պատասխանին վրան, անկէ քաջալերուած, յիշեցի Միացեալ Նահանգներու մէջ բողոքական եկեղեցիներուն մօտ ﬔծ համբաւի արժանացած կաթողիկէ երջանկայիշատակ աստուածաբան Հայր Հէնրի Ժ. Մ. Նոուընի գիրքերէն մէկուն մէջի հետեւեալ խօսքը՝ ՛՛Իմ սուգս պար եւ խնդուք
դարձո՛ւր՛՛ կամ՝ ՛՛Turn MY Mourning into dancing and laughing, եւ հիմա, հոս, այս սուգի պահուն իմ անճրկուﬕս իբր արդիւնք այս ակամայ ու անտեղի գիւտիս վրան ներկաները խնդալէն կը մարին, եւ ես առիթը կ՛օգտագործեմ՛ըսելու որ բոլորս հոս եկած ենք ննջեցեալին անցաւոր կեանքը տօնախմբելու զայն Աստուծոյ վերադարձնելու պահուն։
Սեպտեմբերի վերջին կիրակիի առաւօտուն եկեղեցւոյ դռնէն մտնելու ատեն ﬔծ գիրերով թռուցիկի մը յայտարարութիւնը կարդացի որ ընթերցողը կը հրաւիրէր շարժուն հեռաձայններու օրհնութեան արարողութեան Benediction des portables, կամ՝ Blessing of cell phones, հայերէնով կ՛ըլլայ՝ գրպանի, ձեռքի, բջիջայինի, շարժունի, օրհնութեան արարողութիւն, Աստուծոյ
պատգամաբեր Գաբրիէլ Հրեշտակապետին տօնին առիթով, Նիսի Սէն Փիեր Տ՛արեն եկեղեցւոյ մէջ։
Գաբրիէլ Հրեշտակապետը Աստուծոյ պատգամաբերն էր Յովհաննէս Մկրտիչի հօր
Զաքարիա քահանայապետին, Սուրբ Հոգւոյ զօրութեամբ Յիսուսը յղացող Մարիամ Աստուածածնին, Յիսուսի երկրաւոր հօր Յովսէփին Եգիպտոս փախչելուն եւ վերադարձին, եւ այլն,կ՛ըսեն թէ Գաբրիէլ Հրեշտակապետն է մարդոց ծնելուն եւ ննջելուն ընկերակցող հրեշտակը։
Հայր Ժիլ Ֆլորինին է հեռաձայնները օրհնելու ՛՛փախուկ՛՛ գաղափարը յղացող համարձակ վարդապետը, որ իր ﬕտքը պարզած եւ արտօնութիւնը խնդրած Նիսի Ֆրանսացի Կաթողիկէառաջնորդ սրբազան Հօր Անտրէ Մարսոյին, … եւ, սրբազանին պատասխանը եղած է դրական՝ ՛՛Ամբողջովին հաղորդակից եմ արարողութեան՛՛։
Օրհնութեան արարողութեան ատեն Հայր Ֆլորինին շուրջ հինգ հարիւր
հաւատացեալներուն ըսած է, հիմա դուք կ՛ըսէք ՛՛Հայր Ֆլորինին թռցուցա՞ծ է (խելքը)՛՛ կամ՝ իր բառերով “Le pere Gil a-t-il disjoncte՛՛? այնպէս՝ ինչպէս երբ ելեկտրական հոսանքի ապահովութեան կոճակը կը նետէ երբ ջղայնանայ, տիժոնքթէ կ՛ընէ, չէ՞։ Օրհնութեան աղօթքին մէջ հայր ֆլորինին Աստուծմէ խնդրած է, ՛՛Ըրէ այնպէս որ անոնք որոնք այս շարժուն հեռաձայնները
գործածեն ՝ ուրախութեան եւ խաղաղութեան լուրեր տարածեն՛՛։ Թափօրի պահուն հաւատացեալներէն ոմանք վախով երկարած են իրենց բջիջայինները որ չըլլայ թէ վարդապետին սրսկած օրհնեալ ջուրը խանգարէ ու փճացնէ զանոնք։
Հայր Ֆլորինի յայտնած է թէ ինք քաջալերուած է Լոնտոնի եկեղեցականներէն մէկէն որ տարիներ առաջ օրհնած է իր թաղամասին գործաւորներուն հեռաձայնները։ Տարեց զոյգ մը եկած է հեռաձայնը օրհնել տալու, յուսալով եւ հայցելով որ հեռաձայնին օրհնութեան շնորհիւ Աստուած կը բանայ, ու կ՛օրհնէ իր խելքն ու ﬕտքը, որպէսզի իր հեռաձայնը շնորհքով գործածել սորվի։
Բջիջային հեռաձայններու արարողութիւնը Նիսի մէջ տեղի կ՛ունենայ ամէն տարի 2011ի Սեպտեմբերէն ասդին, Գաբրիէլ Հրեշտակապետի տօնին առթիւ։ Գրածներս բաբմբասանք թէ բանն ասանկ չեն, հարիւր տոկոս վաւերական են եւ անոնցմէ բաներ մը հրատարակուած են Նիս Մաթէն օրաթերթին մէջ (Տե՛ս՝ կցեալ նկարը)։
Գաղտնիք չէ որ Հեռաձայնը ﬔր մտերիմ եւ անբաժան ընկերն է, որ ﬔզ երբեﬓ ﬔզմէ կը հանէ, երբ մէկը ջղայնացնէ ﬔզ ու ﬔնք ուզենք խօսողին գլուխը ջարդել, բայց հեռաձայնը կը փճացնենք, եւ կը ստիպուինք նոր մը գնելու, եւ Աստուծմէ խնդրելու որ խելք ու շնորհք տայ ﬔզի։
Ամէն մարդ գիտէ որ մարդիկ իրենց հեռաձայններուն հետ ﬕասին եկեղեցի կը յաճախեն եւ պատարագի պահուն ատենը անգամ մը իրենց աչքերը անոր վրան կը նետեն որ տեսնեն թէ ո՞վ կամ որո՞նք կը յիշեն զիրենք այն պահուն երբ ինք եկեղեցի գացած է աղօթելու եւ օրհնուելու…։
Առանց գիտնալու՝ չխնդա՛նք հեռաձայն օրհնելու գաղափար յղացող Լոնտոնի եւ Նիսի վարդապետներուն վրան։ Մեր հեռաձայններն են որ ամէն վայրկեան ﬔզի կը հաղորդեն հազար ու մէկ ծանօթ անծանօթի տեղի ու անտեղի, լաւ ու գէշ պատգաﬓերը, ուստի, եկեղեցին ինչո՞ւ պիտի չօրհնէ մարդիկը, աշխարհն ու զԱստուած իրարու հաղորդակից դարձնող ﬕջոց հեռաձայնները.
հարցում՝ որուն պատասխանը անպայման ﬔր անձնական կարծիքին պիտի չհամապատասխանէ։
Հաւանաբար սխալ չէ՛ թէ ինչ ﬕջոց որ ﬔզ Աստուծոյ կը մօտեցնէ՝ լաւ է, եթէ հեռաձայն օրհնելու արարողութիւնը հարիւրաւոր հաւատացեալ եւ անհաւատ եկեղեցի կը տանի՝ լաւ է, ինչո՞ւ չէ։ Ինչ առիթ որ մարդիկը եւ հաւատացեալները եկեղեցի կը բերէ, որ Աստուծոյ մասին մտածեն կամ հետը խօսին՝ լաւ է, բայց, ճիշդը ըսելու համար հեռաձայնը ﬔզ թէ՛ կը մօտեցնէ Աստուծոյ եւ
թէ՝՛ կը հեռացնէ անկէ, երբ ﬔր խելքն ու ﬕտքը ամէն վայրկեան անոր վրան դնենք։

 

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*