Ժագ Յակոբեանին

jacque-hagopian

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Հրանդ Մարգարեան

Հոկտեմբեր 29, 2016

Քանկըրս, Նիւ Եորք

 

Դատապարտուած էր Աթլասը հսկայ

ուսին առնելու գունտը այս հսկայ՝ հոգսը օրերու.

Շալկել անտրտունջ մինչեւ սահմանը անհաշտ դարերու…

 

Իսկ պատմութիւնը, մե՛ր պատմութիւնը,

Ուսերո՛ւդ, հոգո՛ւդ գիտակցութեա՛նդ

յանձնեց աւանդը խրոխտ պապերուդ,

յանձնեց քեզ բառ մը երեք տառերով,

Հո՜, Այ՜բ եւ Յի՜,

Որ կը հնչուի՝ հպարտօրէն ՀԱՅ

Որ դրոշմ մըն է,

Որ անսահման գանձ, խորան սրբատաշ,

Որ այցելես դուն ե՛ւ տիւ ե՛ւ գիշեր,

Աղօթես այնտեղ Մայրենիովդ դարերէն եկած,

Մեսրոպի կողքին, ծնկաչոք եկած

Ուխտես յաւերժին՝

Օրհներգես Աստուած, օրհներգես Որդին…

 

Եւ պատմութիւնը ուսերուդ շալկած

Կեանքդ ձօնեցիր ազգիդ տառապած…

Երգեցիր վիշտը, եւ տառապանքը,

Երգեցիր յոյսը եւ արշալոյսը իր իսկ գոյութեան:

 

Եղար զինուորը մեր Այբուբենի

Եւ  որպէս վահան ձուլման դէմ դեղին

Եւ ուծացման սեւ, շեփորեցիր դուն՝

Կերոն վառեցիր լուսաւորելու ապագան Ազգիդ:

 

Չընկըրկեցար դուն եւ չյոգնեցար:

Արարատ լերան ոգին գրչիդ տակ,

Զայն առատօրէն մատեաններուդ մէջ

Որպէս սուրբ միւռոն

Դրիր ճակատին նորածիններու:

 

Եւ կը սպասես դուն, որ մանկունքն հայոց,

Վերականգնեն մեր երկիրն մշուշուած:

 

Եւ գիտե՞ս, Հայոց մեր մեծ բանաստեղծ,

Խորհուրդդ խորին,

Թէեւ կը թուի երազ անարատ,

Բայց պիտի օր մը Մասիսի գլխին

Փայլի որպէս վառ, անմար արշալոյս:

 

Շող հնչէ դալար գրիչդ, Վարպե՛տ,

Շունչդ  անսպառ ճախրէ՛ դարէ դար,

Թող Հայը ըլլայ հաւատքիդ մէջէն այն մա՛րդն աշխարհի,

Որ կոչուի՝ Հո, Այբ, Յի՝…   ՀԱ՛Յ,

Եւ դառնայ հպարտ ճամբորդն յաւերժի:

 

 

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*