Վերջին:

ԽՈՀԵՐ ԵՒ ԽՈՐՀՐԴԱԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐ.- ԱՍՏՈՒԾՈՅ ԸՆԾԱՅԱԲԵՐՈՒԻԼ

ԳԱ­ՐԵ­ԳԻՆ ՔԱ­ՀԱ­ՆԱՅ ՊԵ­ՏՈՒՐ­ԵԱՆ

Քրիս­տո­նէ­ա­կան կրօն­քը իր բազ­մա­կող­մա­նի մօ­տե­ցում­նե­րով մարդ­կա­յին կեան­քին ու գոր­ծին, իր հա­ւա­տաց­եալ­նե­րը կþառաջ­նոր­դէ այն ճշմար­տու­թեան եւ իրա­կա­նու­թեան, որուն ըն­թաց­քին մէջ մարդ արա­րա­ծի գործն ու կեն­ցա­ղը իւ­րա­յա­տուկ տեղ կը գրա­ւեն:

Այդ ըն­թաց­քի սկիզ­բը կը կա­յա­նայ մար­դուն ամ­բող­ջան­ուէր ըն­ծայ­ման իրո­ղու­թեան մէջ, Աս­տու­ծոյ ու Իր Սուրբ կամ­քին: Նուի­րում բա­ռը ինք­նին կը բնո­րո­շէ իր էու­թե­նա­կան իմաս­տը, այն­քան մեծ ու վեհ իմաստ, որ իր մէջ կը բո­վան­դա­կէ իս­կա­կան քրիս­տո­նէ­ու­թեան իմաս­տը:

Քրիս­տո­նէ­ու­թիւնը իր սկզբունք­նե­րով ու բա­րո­յա­կան ցուց­մունք­նե­րով, կու գայ սոր­վեց­նե­լու մար­դուն նուիր­ուիլ ու ըն­ծա­յա­բեր­ուիլ Աս­տու­ծոյ: Նուի­րու­մի բարձ­րա­կէտն ու մե­ծա­գոյն օրի­նա­կը Յի­սուս Քրիս­տոս Ինք է, որ յանձն առաւ իր ան­ձը նուի­րել եւ ըն­ծա­յա­բե­րել, կա­մո­վին յանձն­ուե­լով Աս­տու­ծոյ կամ­քին:

Նոր Կտա­կա­րա­նին մէջ շատ յստակ կեր­պով կը յիշ­ուի, թէ ինչ­պէս Քրիս­տոս իր ծննդեան քա­ռաս­նօ­րէ­քին կþըն­ծա­յա­բեր­ուի Աս­տու­ծոյ, տար­ուե­լով տա­ճար, ըստ օրի­նաց: Հայ ժո­ղո­վուր­դը մեծ կա­րե­ւո­րու­թեամբ կը նշէ ու հայ եկե­ղե­ցին մեծ շու­քով կը յի­շա­տա­կէ այս մէ­կը, զայն վե­րա­ծե­լով տօ­նա­կա­տա­րու­թեան, կո­չե­լով Տեառ­նըն­դա­ռաջ: Հայ ազ­գին մէջ այս տօ­նը կրօ­նա- ժո­ղովր­դա­կան բնոյթ մը ու­նի, որ կու գայ հին ժա­մա­նակ­նե­րէն, ուս­տի եկե­ղե­ցին սահ­մա­նած է Քրիս­տո­սի քա­ռաս­նօր­եայ տա­ճար ըն­ծայ­ման յի­շա­տա­կին հա­մար:

Տի­րոջ քա­ռաս­նօր­եայ տա­ճար ըն­ծա­յու­մին պատ­մու­թիւնը կը գտնենք Ղու­կա­սի Աւե­տա­րա­նին մէջ (2.22-38): Մեր հայ եկե­ղեց­ւոյ ոս­կե­տառ շա­րակ­նո­ցին մէջ եւս կը գտնենք այս իրո­ղու­թեան գո­վեր­գը. »Մարմ­նաց­եալդ ի կու­սէն նա­խա­յա­ւիտ­եան Բանդ, այ­սօր ի տա­ճարն եկիր կա­տա­րել զօ­րէնս, վասն փրկու­թեան հե­թա­նո­սաց (Կոյ­սէն մարմ­նա­ցած նա­խա­յա­ւիտ­եան Բան՝ Խօսք, Քրիս­տոս, այ­սօր տա­ճար եկար (ըն­ծայ­ուե­ցար) օրէն­քը կա­տա­րե­լու, հե­թա­նոս­նե­րուն փրկու­թեան հա­մար«: (Շա­րակ­նոց)

Յա­ւիտ­եան­նե­րէն առաջ եղող ու ապ­րող Քրիս­տոս Աստ­ուած, հո­ղե­ղէն­նե­րուս մէջ բնա­կե­լով, յանձն առաւ կա­տա­րել այն բո­լոր օրէնք­նե­րը, որոնց­մով մար­դիկ կþառաջ­նորդ­ուին, որ­պէս­զի մար­դի­կը հրա­ւի­րէ Աս­տու­ծոյ ան­գիր օրէն­քի ճշմար­տու­թեան:

Իս­կա­պէս որ, մեծ է նուի­րու­մի ոգին ու կը հան­դի­սա­նայ որ­պէս վեհ առա­քի­նու­թիւն: Աս­տու­ծոյ հա­մար հա­ճե­լի եւ Աս­տու­ծոյ կող­մէ օրհն­ուած այս արար­քը մարդ արա­րա­ծին կող­մէ, կը բնու­թագ­րէ Աստ­ուա­ծա­յին պատ­կե­րին ու նմա­նու­թեան լիու­թիւնը:

Մեր կեան­քին մէջ շատ են ձե­ւե­րը նուի­րու­մի եւ ըն­ծա­յա­բե­րու­մի, ըլ­լայ ան­հա­տա­կան եւ ըլ­լայ հա­մայ­նա­կան ծի­րէն ներս: Ամէն բա­նէ առաջ Աս­տու­ծոյ նուիր­ուիլն է էա­կա­նը, որ­պէս Աս­տու­ծոյ ձեռ­քով ստեղ­ծա­գործ­ուած էակ­ներ, նախ պար­տա­ւո­րու­թեամբ ու պա­տաս­խա­նա­տուու­թեամբ մօ­տե­նանք այս իրո­ղու­թեան, թէ Աս­տու­ծոյ նուիր­ուիլն ու ըն­ծա­յա­բեր­ուի­լը պէտք է առանց­քը կազ­մեն մեր երկ­րա­ւոր կեան­քին: Աս­տու­ծոյ նուիր­ուիլ կը նշա­նա­կէ ընել ամէն բան, որ Աս­տու­ծոյ կամ­քին հա­ճե­լի է, ընել ամէն բան, որ զԱստ­ուած կը գո­հաց­նէ:Միշտ օրի­նակ առ­նե­լով Յի­սուս Քրիս­տոս, թէ ինչ­պէս իր ամ­բողջ կեան­քը ապ­րե­ցաւ ու մե­զի ալ օրի­նակ դար­ձաւ այս մէ­կը իրա­կա­նու­թիւն դարձ­նե­լու:

Աս­տու­ծոյ նուիր­ուիլ կը նշա­նա­կէ նա­եւ նախ առաջ­նա­հերթ նկա­տել ամէն բան, որ Աս­տու­ծոյ գոր­ծը առաջ կը տա­նի, կա­րե­ւոր նկա­տել առա­քի­նի գոր­ծեր կա­տա­րե­լը, մէկ խօս­քով յանձն­ուիլ Աս­տու­ծոյ կամ­քին եւ ընել այն, ինչ որ մեր հա­ւատ­քը կը պա­հան­ջէ որ ընենք: Աս­տու­ծոյ ըն­ծայ­ուիլ կը նշա­նա­կէ, Աս­տու­ծոյ ու Իր Խօս­քի մթնո­լոր­տին մէջ ապ­րիլ, զոր կրնանք սոր­վիլ ու իմա­նալ նախ եկե­ղեց­ւոյ մէջ: Քրիս­տոս տա­ճար ըն­ծայ­ուե­ցաւ:

Այ­սօր անհ­րա­ժեշտ է, որ այս սկզբուն­քին կա­րե­ւո­րու­թիւն տրուի ու գոր­ծադր­ուի: Աս­տու­ծոյ մա­սին կը սոր­վինք եկե­ղեց­ւոյ մէջ, ու­րեմն եկե­ղե­ցի յա­ճա­խե­լով կա­տա­րած կþըլ­լանք Աս­տու­ծոյ հան­դէպ մեր ու­նե­նա­լիք հնա­զան­դու­թիւն­նե­րէն մին ու գլխա­ւո­րը: Բո­լոր մեր հա­ւա­տաց­եալ­նե­րը ար­դէն Մկրտու­թեան Սուրբ խոր­հուր­դին ար­ժա­նի դառ­նա­լով իրենց փոքր տա­րի­քէն, ար­դէն ըն­ծայ­ուած կþըլ­լան Աս­տու­ծոյ ու Իր Սուրբ եկե­ղեցի­ին, ան­դա­մագր­ուե­լով քրիս­տո­նէ­ա­կան կրօն­քին: Երբ կը մկրտուինք, Սուրբ Հո­գին կը կնքէ մեր նուի­րումն ու ըն­ծա­յա­բե­րու­մը եւ մենք այ­լեւս կը սկսինք մաս կազ­մել Աս­տու­ծոյ ժո­ղո­վուր­դին: Ուս­տի շատ կա­րե­ւոր է Աս­տու­ծոյ ըն­ծայ­ուիլ սկսե­լով Սուրբ Եկե­ղեցի­էն: Աս­տու­ծոյ ըն­ծայ­ուիլ կը հա­մա­պա­տաս­խա­նէ այն իրո­ղու­թեան, թէ հարկ է կա­տա­րել ամէն բան ու ստանձ­նել ամէն տե­սակ զո­հա­բե­րում Աս­տու­ծոյ հա­մար, քրիս­տո­նէ­ա­կան մեր հա­ւատ­քին հա­մար: Ան­կեղծ նուի­րում է պէտք, հոգիի նուի­րում եւ ոչ թէ միայն մա­կե­րե­սա­յին:

Աս­տու­ծոյ ըն­ծայ­ուե­լու խոր­հուր­դը կը կա­յա­նայ նա­եւ այն նուի­րու­մին մէջ, որ ան­հատ մը կþու­նե­նայ հան­դէպ հա­ւա­քա­կա­նու­թիւն կազ­մող իր ժո­ղո­վուր­դին, որ­պէս Աս­տու­ծոյ ժո­ղո­վուրդ, Աս­տու­ծոյ կնի­քը կրող ժո­ղո­վուրդ եւ քրիս­տո­նէ­ու­թեան  հա­մար պայ­քա­րող ժո­ղո­վուրդ: Հայ ազ­գը կրնայ լա­ւա­գոյն օրի­նա­կը հան­դի­սա­նալ Աս­տու­ծոյ հա­մար իր զո­հո­ղու­թեան, պայ­քա­րին ու նա­հա­տա­կու­թեան: Այ­սօր անհ­րա­ժեշտ է նա­եւ նուիր­ուիլ մեր ազ­գա­յին գոր­ծե­րուն եւս, որ ինք­նին առա­քե­լու­թիւն մըն է, մեծ ար­ժէք հե­տապն­դող ու վեհ ար­ժա­նիք­ներ ու­նե­նա­լով: Այս տե­սակ նուի­րու­մը եւս անհ­րա­ժեշտ է, որ ըլ­լայ առանց ակն­կա­լու­մի, սպա­սում­նե­րու կամ փառք փնտրե­լու: Նուի­րում հան­դէպ բարձ­րա­գոյն ար­ժէք­նե­րու, կը պա­հան­ջէ խո­նար­հու­թեան ու անձ­նա­զո­հու­թեան առա­քի­նու­թիւն:

Ազ­գի մեծ ըն­տա­նի­քին չափ կա­րե­ւոր ու վեհ ար­ժէք ու­նե­ցող նուի­րում մըն ալ գո­յու­թիւն ու­նի, որուն մաս­նա­կից են գրե­թէ բո­լոր մար­դիկ, այն է ըն­տա­նի­քի հան­դէպ ու ըն­տա­նի­քի հա­մար նուի­րու­մը: Այս տե­սակ նուի­րու­մը, աւե­լի ազ­դե­ցիկ, քաղցր ու շօ­շա­փե­լի ար­դիւնք ու­նե­ցող նուի­րում մըն է: Այն բոյ­նը որ մարդ արա­րած իր կամ­քով, որո­շու­մով ու հա­ճու­թեամբ կը ստեղ­ծէ, իրեն հա­մար մեծ ար­ժէք ու սրբու­թեան հաս­նող իրո­ղու­թիւն է ու պարտ է որ ըլ­լայ: Այս ան­ձը, որ իր սե­փա­կան ըն­տա­նի­քին չէ նուիր­ուած, ոչ մէկ այլ ար­ժէ­քի կրնայ նուիր­ուիլ: Նուիր­ուե­լու մա­սին մե­զի կþու­սու­ցան­ուի ըն­տա­նի­քին մէջ ,երբ զա­ւակ­ներ ակա­նա­տես­նե­րը կը դառ­նան իրենց ծնո­ղաց գե­րա­գոյն նուի­րու­մին ու տա­ծած սէ­րին դէ­պի իրենց: Այս առա­քի­նու­թիւնը կþաճի ըն­տա­նի­քին մէջ, ուս­տի որ­քան կա­րե­ւոր է ու էա­կան, ըն­տա­նի­քին դե­րը, նուի­րու­մի գա­ղա­փա­րին ու անոր իրա­գործ­ման մէջ:

Այ­սօր ամէն մարդ անհ­րա­ժեշտ կա­րի­քը ու­նի լա­ւա­պէս հասկ­նա­լու, թէ ի՞նչ ըսել է նուիր­ուիլ ու ըն­ծա­յա­բեր­ուիլ: Գիտ­նա­լէն ետք ալ զայն գոր­ծադ­րե­լը մեծ նպա­տակ­նե­րու հա­մար իս­կա­կան հարս­տու­թիւն մըն է, որ կը մնայ յա­ւիտ­եան, ար­ժա­նի դառ­նա­լով Աս­տու­ծոյ կող­մէ վար­ձատ­րու­թեան:

Leave a comment

Your email address will not be published.

*